Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Η Συγκέντρωση
στην πλατεία
ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΤΟ
ΕΡΩΤΗΜΑ



Γύρισα από την συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας.
Γνωρίζω αρκετά καλά τι συμβαίνει γύρω μας, σχετικά με τον κόσμο, σχετικά με το πως αντιλαμβάνεται όλα τα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας.
Γνωρίζω αρκετά καλά τους μηχανισμούς που έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν, κάθε φορά και ανάλογα με τις ανάγκες που προκείπτουν.
Αναγνωρίζω ακόμα και τις ευθύνες όσων τις έχουν,που δεν μπόρεσαν,όλο το προηγούμενο διάστημα να προσεγγίσουν τον κόσμο της εργασίας. Αυτόν τον κόσμο που λένε ότι εκφράζουν,ότι τον εκπροσωπούν και ότι αποτελούν την πρωτοπορία του. Για όλα τούτα έχω γράψει σε προηγούμενες αναρτήσεις μου,θέλοντας να εκφράσω και γω την δική μου άποψη και την δική μου οπτική.

Στην χθεσινή μου λοιπόν ανάρτηση προσπαθούσα να δώσω μια εικόνα για το πως αισθάνονται και πως ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν,τις σημερινές συγκεντρώσεις οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Μέσα από ένα χιουμοριστικό κείμενο προσπάθησα να αποτυπώσω την αγωνία τους. Σε ένα σχόλιο λοιπόν μια καλή φίλη με ρωτά:
"Πιστεύεις ότι οι κρατούντες στην παρούσα φάση έχουν πρόβλημα με την λαϊκή αντίδραση.

Όχι μόνον έχουν πρόβλημα, είναι μάλιστα το μόνο που φοβούνται. Και δεν το κρατούν μυστικό, με κάθε ευκαιρία το διατυπώνουν και οι ίδιοι και τα φερέφωνά τους. Λένε:
Το ζήτημα είναι να μην έχουμε καμιά "κοινωνική αναταραχή" Τι εννοεί ο...ποιητής
μ΄αυτήν την φράση; Ε! Δεν χρειάζεται φαντάζομαι να την αναλύσουμε για να καταλήξουμε σε συμπεράσματα.
Φοβούνται και αυτοί τα μέτρα που μπορεί να αναγκαστούν να πάρουν,
γιατί αυτό θα σημαίνει απώλειες και για τους ίδιους. Και ρωτάει παρακάτω:
Πιστεύεις ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων έχει ξυπνήσει.
Θα απαντήσω ανεπιφύλακτα ΌΧΙ Εδώ μπαίνει το θέμα να μην υποτιμάς τον αντίπαλό σου. Να αναγνωρίζεις τις δυνατότητες και τα μέσα που διαθέτει, για τον αποπροσανατολισμό, την παραπληροφόρηση,την δυνατότητά στην πρόσβαση του, στον "σκληρό μας δίσκο"ταυτόχρονα δε, να μπορείς να εκτιμάς και τις "δικές σου" δυνατότητες. Και τότε θα αναρωτηθεί κανείς προς τι το "ενθουσιώδες" κλείσιμο της προηγούμενης ανάρτησης του τύπου:"Οι εργαζόμενοι είναι στο πόδι" "Είναι παντού και οργανώνονται" "Είναι ενωμένοι σαν μια γροθιά""Όλοι αύριο είμαστε στους δρόμους και παίρνουμε την ζωή στα χέρια μας"
Δύο-τρείς επιλογές είχα στην διατύπωση αυτών των προτάσεων. Τις διατυπώνω ως έχουν ή προσθέτω ένα ΔΕΝ: "ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ.. ......Ή προσθέτω ένα ΠΡΕΠΕΙ " ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΠΡΕΠΕΙ.......
Όμως στο ΠΡΕΠΕΙ κάνεις χρήση ΠΡΙΝ. Λες δηλαδή ΠΡΕΠΕΙ να ......και παλεύεις γι΄αυτό. Και αυτό δεν έγινε και βαριές οι ευθύνες όσων δεν το έκαναν κλεισμένοι στην σέχτα τους, και στην αλαζονεία τους. Το ΔΕΝ ,δεν το χρησιμοποιείς ποτέ γιατί αυτό θα σήμαινε παραίτηση και γω και ο καθένας από εμάς δεν έχει το δικαίωμα να παραιτείτε. Γιατί όσοι πιστεύουν,
ότι δεν γίνεται τίποτα,δεν κάνουν τίποτα, στο όνομα του τίποτα.

Τι είδα όμως στην συγκέντρωση στο Σύνταγμα, γιατί εγώ στο "Σύνταγμα" πηγαίνω ακόμη, και δεν το κρύβω άλλωστε. Παρότι σε τούτες εδώ τις ώρες, που παίζουν την ζωή μας στο πράσινο τραπέζι των συμφερόντων τους, ποσώς με ενδιαφέρει με ποιο πανό θα κατέβει ο κόσμος στα πεζοδρόμια, αρκεί να κατέβει και να μην επιτρέψει σ΄όλα αυτά τα ανδρείκελα να ρεφάρουν στην πλάτη μας, οδηγώντας μας σ΄έναν εργασιακό μεσαίωνα. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε στους καθημερινούς μας αγώνες. Διέσχισαμε όλη την Πατησίων, από την Καποδιστρίου έως την Ομόνοια. Ήταν 11,15 νέκρα, κάτι ψιλά είχε προς το Μουσείο, βλέπαμε από μακρυά. Πήραμε την Σταδίου και φτάσαμε στην πλατεία. Λίγο πριν στρίψουμε με την παρέα μου κοιταζόμασταν στα μάτια και τα χείλη μας το μόνο που μπορούσαν να ψελλίσουν ήταν " Ρε τι έχει γίνει" Τα μαγαζιά κλειστά από τον φόβο τυχόν επεισοδίων και κόσμος ελάχιστος,που κινούνταν να πάει σε κάποιες δουλειές του. Μια φίλη κοίταξε το κινητό και είπε είναι 11,45, 12 παρά δηλαδή, τι διάολο τελείωσε η συγκέντρωση; Φτάσαμε στην πλατεία. Πως λέει το τραγούδι "Η πλατεία ήταν γεμάτη..." καμία σχέση. Βρεθήκαμε με την υπόλοιπη παρέα που είχαμε ραντευού.Βρε μπας και μας εξηγήσουν τι έγινε. Είχε κόσμο και φύγανε; ήρθαμε εμείς αργά; ΌΧΙ! Τα κεφάλια κάτω, η απορία στα μάτια και οι λέξεις κοφτές. Ναι αυτή που βλέπεται είναι η συγκέντρωση! Ανεβήκαμε τα σκαλιά και βρεθήκαμε μπροστά στην Βουλή. Ότι αποχωρούσε το ΠΑΜΕ Κατά τη 1 έσκασαν μύτη τα blog΄ς της ΓΣΕΕ της ΑΔΕΔΥ,των ξεπουλημένων ηγεσιών τους. Από κοντά και αρκετά μπλοκ αριστερών οργανώσεων. Είχαν παλμό,όμως, κατακερματισμένα και αυτά, το καθένα με δικό του πανό ξεχωριστά, αλλά και μαζί. Άρχισα να φωνάζω στους δικούς μου, στην παρέα μου. Ακούτε τα συνθήματα τους,βλέπεται τα μάτια αυτών των νέων παιδιών, βλέπεται τα ροζιασμένα χέρια των ανθρώπων της δουλειάς, του μεροκάματου; Βλέπεται την αποφασιστικότητα στα μάτια τους ; Πείτε μου που να με πάρει ο διάολος, τι έχω να χωρίσω εγώ με τούτους εδώ; Πείτε μου, αν πιστεύουμε ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, αν πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνει η ανατροπή προς όφελος της εργατικής τάξης, με ποιους θα την κάνουμε,πότε θα συναντηθούμε με τούτον εδώ τον κόσμο; Απάντηση δεν πήρα.! Ωστόσο μπαίνει και το ερώτημα. Πως αυτές οι αριστερές ομάδες,με τα επαναστατικά συνθήματα ,με τις ανατρεπτικές επιδιώξεις, μπορούν και συμπορεύονται με την ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά όχι με το ΠΑΜΕ;

10 σχόλια:

Πορτιατης είπε...

Φίλε μου με βρίσκεις σύμφωνο σ'αυτό:
"Γιατί όσοι πιστεύουν ότι δεν γίνεται τίποτα, δεν κάνουν τίποτα, στο όνομα του τίποτα."
Κάτι ανάλογο τραγουδώ κι εγώ στο "σπίτι" μου.

Η τελευταία σου απορία είναι και δική μου...

Black Bedlam είπε...

Σύμπτωση; Στην αυλή σου είμουν.
και τραγουδούσα μαζί σου.

AdeGia είπε...

Να δεις τι επαθα εγω σημερα.Στις 10 ειμαι εξω απο το Εργατικο κεντρο.Αντε 200 ατομα,πηγαδακια,τσιγαρο,φραπε,χαιρετισμοι σωματιων,της δεκαρας,οι χαιρετισμοι.
Λεω,κατσε να πεταχτω στην πλατεια της Νομαρχιας που θα κατεληγε η πορεια,να δω τι παιζει με την αστυνομια.
Παω,νεκρα.Αδεια η πλατεια.Σταματω ενα μπατσο,τον ρωτω "τι εγινε ρε παληκαρι?" απαντηση
Ε,τωρα εφυγαν του ΠΑΜΕ και περιμενουμε τους αλλους.Αυτα.10 η ωρα το πρωι,η μια πορεια ειχε τελειωσει.

vasiliskos είπε...

Δεν είναι τρομερό? Κι εγώ με κάποιους άλλους είχαμε μείνει μόνοι κι έρημοι και κοιτάζαμε μαζί με τους μπάτσους να δούμε πότε θα φτάσουν οι επόμενοι. Παρά λίγο να πιάναμε και κουβέντα για να περάσει η ώρα...

vasiliskos είπε...

Κάποια στιγμή μου θύμισε τη φράση που είχε γράψει ο Σέρβος στη ταράτσα στου σπιτιού του. "Τι θα γίνει θα το βομβαρδίσετε ή να το βάψω?"

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ είπε...

Απορία ψάλτου, Βήξ;
Φίλε μου ηγεσίες να εμπνέουν δεν υπάρχουν. Εκπνέουν! Πλήρωμα, κι επιβάτες.

presuntos είπε...

Γεια σου BB,

συμμεριζόμενος το "τι έχουμε να χωρίσουμε;", θα προσπαθήσω, ωστόσο, να δώσω μία πρόχειρη απάντηση στο "Πως αυτές οι αριστερές ομάδες,με τα επαναστατικά συνθήματα ,με τις ανατρεπτικές επιδιώξεις, μπορούν και συμπορεύονται με την ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά όχι με το ΠΑΜΕ;", απομονώνοντας μεν ένα σημείο παρμένο από το "Τι να κάνουμε;" του Λένιν, θεωρώντας δε ότι το εν λόγω σημείο είναι πολύ ξεκάθαρο :

Οι οργανώσεις των εργατών για την οικονομική πάλη πρέπει να είναι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Κάθε σοσιαλδημοκράτης* εργάτης πρέπει στο μέτρο του δυνατού να βοηθάει και να δουλεύει δραστήρια στις οργανώσεις αυτές. Αυτό είναι σωστό. Δε μας συμφέρει, όμως, καθόλου να απαιτούμε να είναι μέλη των "σωματείων" μόνο σοσιαλδημοκράτες : αυτό θα περιόριζε την έκταση της επιρροής μας πάνω στις μάζες. Ας συμμετέχει στο σωματείο του ο κάθε εργάτης που καταλαβαίνει την ανάγκη να ενωθεί για να παλέψει ενάντια στους εργοδότες και την κυβέρνηση. Αυτός ο ίδιος ο σκοπός των σωματείων δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, αν οι οργανώσεις αυτές δεν ένωναν όλους εκείνους που έχουν έστω και μόνο αυτό το στοιχειώδη βαθμό αντίληψης, αν αυτά τα σωματεία δεν ήταν πολύ πλατιές οργανώσεις. Κι όσο πιο πλατιές είναι οι οργανώσεις αυτές, τόσο πιο πλατιά θα είναι και η επιρροή μας πάνω σ'αυτές, επιρροή που ασκείται όχι μόνο με "αυθόρμητη" ανάπτυξη της οικονομικής πάλης, αλλά και με την άμεση, τη συνειδητή επίδραση των σοσιαλιστών μελών του σωματείου πάνω στους συντρόφους τους(...).

Τι να κάνουμε;, σελ. 117-8, Λένιν.

(http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=7922)

*σοσιαλδημοκράτης : ο Λένιν απευθυνόταν στα μέλη του - τότε, ακόμα - ρωσικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος

Φυσικά, αυτό ισχύει (εν μέρει μόνο, πάντα) ως απάντηση μόνο για τις επαναστατικές ομάδες, στις οποίες αναφέρεσαι.

antigeitonies είπε...

Δεν πορευόμαστε ούτε με, ούτε για τη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ, το ΠΑΜΕ και όποια άλλη ηγεσία μικρή ή μεγάλη.
Πορευόμαστε με το λαό του οποίου κομάτι είμαστε προσπαθώντας να τον πείσουμε ότι πρέπει να απεγκλωβιστεί από τους φορείς εκείνους που τον ξεπουλάνε, τον απογοητεύουν, τον διασπούν. Ότι η δύναμη είναι αυτός και δεν χρειάζεται ηγέτες - εκπροσώπους αλλά ηγέτες που θα εφαρμόζουν τις αποφάσεις του και θα δίνουν λόγο σε αυτόν. Προσπαθώντας να τον πείσουμε, σε τελική ανάλυση ότι αυτός έχει τη πραγματική δύναμη στα χέρια του. Να ξεπεράσει την ήττα του και όπως στο παρελθόν πήρε τη ζωή του στα χέρια του έτσι μπορεί και τώρα.
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να πορευτούμε με τον οποιονδήποτε από κοινού, με σεβασμό στις διαφορετικές του απόψεις. Πράγμα που δεν αποκλείει όμως την αντιπαράθεση. Θα θέλαμε οι σύντροφοί μας που ανήκουν στα αντίστοιχα σωματεία του ΠΑΜΕ να μπορούν να πορευτούν με τους συναδέλφους τους. Δεν μπορούν όμως και η ευθύνη δεν ανήκει σε εμάς. Προσπαθείστε να μοιράσετε προκήρυξη της Ταξικής Πορείας, όχι σε συγκέντρωση άλλου κόμματος αλλά στους συναδέλφους σας τυπογράφους, οικοδόμους κ.λπ. και τότε ελάτε να μου πείτε.
Πολύ περισσότερο βέβαια θα θέλαμε όλες οι πορείες να είναι κοινές, έτσι κι αλλιώς τη συμμετοχή εμείς τουλάχιστον τη μετράμε συνολικά και όχι κοματιαστά ή σαν να μην υπάρχουν οι "άλλοι".
Αποφεύγω συνήθως να αναφέρομαι στους κλασικούς ως επιχείρημα. Θα κάνω μια εξαίρεση με τη φράση, επίσης του Λένιν, "προχωράμε χώρια αλλά χτυπάμε μαζί".
Και μια διευκρίνηση. Πρέπει να δούμε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζονται. Οι συγκεντρώσεις δεν είναι μόνο στο Πεδίο του Άρεως ή στο Σύνταγμα. Είναι και στο Μουσείο. Εκεί μαζεύονται τα δύο τελευταία χρόνια χιλιάδες κόσμου, από σωματεία, αριστερές οργανώσεις και συνδικαλιστικά σχήματα διαφορετικών αποχρώσεων και προσανατολισμών, που δεν χωράνε ούτε στη ΓΣΕΕ ούτε στο ΠΑΜΕ. Αν και στο τελευταίο έχουν γίνει άπειρες εκκλήσεις για κοινή συγκέντρωση και πορεία. Η "ΓΣΕΕ" αν και άμαζη τίθεται "επικεφαλής" παρακάμπτωντας το Μουσείο μέσω Γ' Σεπτεμβρίου, όταν δε δεν της βγαίνει επισρατεύονται τα ΜΑΤ (11 Μάρτη - http://antigeitonies.blogspot.com/2010/03/blog-post_3505.html). Έχει συμβεί και αυτό. Για να περάσει μπροστά η "εργατική ηγεσία" χτυπήθηκαν οι εργάτες από τα ΜΑΤ! Την προστασία των ΜΑΤ την έχει μόνιμη πλέον.
Σε μια περίοδο που η επίθεση γίνεται όλο και πιο έντονη με βασικό της χαρακτηριστικό τη καταστολή ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Ανώνυμος είπε...

"Πως αυτές οι αριστερές ομάδες,με τα επαναστατικά συνθήματα ,με τις ανατρεπτικές επιδιώξεις, μπορούν και συμπορεύονται με την ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά όχι με το ΠΑΜΕ;"

Φίλε/η, για να κάνεις αυτήν την ερώτηση
Ή είσαι άσχετος/η, (δηλαδή δεν έχεις κατέβει ποτέ σε συγκέντρωση στο μουσείο) ή είσαι ρουφιάνος.

Οι συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ είναι "περιφρουρημένες και από μέσα αλλά και απ'όξω-αν με εννοείς.

Έχουν γίνει προτάσεις αλλά "λόγοι ασφάλειας" δεν επιτρέπουν την ένωση των συγκεντρώσεων.

Καταλαβαίνεις ότι το θέμα είναι πελατειακό, μιας και στις συγκεντρώσεις μοιράζονται μπροσούρες προκηρύξεις και διάφορες ιδεολογικές πραμάτειες οι οποίες είναι ανταγωνιστικά προϊόντα σε σχέση με αυτά που που πουλάει το ΠΑΜΕ. Αυτές τις επισημάνσεις στις κάνω σε περίπτωση που δεν είσαι ρουφιάνος αλλά και για τους υπόλοιπους που ίσως δεν γνωρίζουν το ιδεολογικό αριστερό παζάρι

Black Bedlam είπε...

Άκου Ανώνυμε μ^%$&^%*α .Πρώτον όταν θα μπαίνεις σ΄ένα blog θα μιλάς όμορφα και όχι όπως σε μάθανε στο σπίτι σου.Μ΄αυτόν τον τρόπο στη μάνα σου και στον πατέρα σου.
Μια μικρή λιγόλογη εξήγηση ηλίθιο, θα σου δώσω έτσι επειδή σε συμπάθησα παρ΄όλο τον απαράδεκτο τρόπο σου. Πρώτ΄απ΄όλα διάβασες όλο το κείμενό μου ή βαρέθηκες και έγραψες μια παπαριά (αφού αυτήν την γλώσσα καταλαβαίνεις)
Πες μου τώρα θα είχε ο φίλος από τις Αντιγειτονιές,αλλά και όλοι οι υπόλοιποι φίλοι, την ευκαιρία να δώσει μια σαφή απάντηση, αν δεν είχε μπει το τελευταίο ερώτημα;
Γιατί αγόρι μου,εγώ μπορεί να έχω τις απόψεις μου, τους προβληματισμούς και τα ερωτήματά μου,μπορώ να έχω τις αποφάσεις μου και αν θέλεις και κάποιες φορές τις ενοχές μου,αλλά
αφού φέραμε γύρα τις γειτονιές, τους συλλόγους, τους Δήμους και τα συνοικιακά, τα σωματεία, τις πορείες και τα ξημεροβραδυάσματα έξω από τα εργοστάσια, κάτι μάθαμε για το πως θα σεβόμαστε τις απόψεις των άλλων και πως θα τους κάνουμε χώρο για να ακούσουν και να ακουστούν.
Σε χαιρετώ και νερό και αλάτι.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...