Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπλόκο Κοκκινιάς.Ιστορική μνήμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπλόκο Κοκκινιάς.Ιστορική μνήμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010


Η γενική κατάσταση της χώρας

1940-1944



Το Γενικό Στρατηγείο έχει δώσει εντολή στα στρατεύματα που υπερασπίζονται την Αν. Μακεδονία και την Θράκη,να παραδοθούν. Διοικητής του μετώπου, ο Στρατηγός Μπακόπουλος. Με βάση την διαταγή του Στρατηγού Παπάγου στις 8/4/41 απευθύνει στον Διοικητή των Γερμανικών στρατευμάτων, πρόταση παράδοσης άνευ όρων. Μέχρι τα τέλη του ΄41 έχει ολοκληρωθεί η κατάληψη της χώρας από τους Ναζί κατακτητές. Αρχίζει η συστηματική καταλήστευση της χώρας. Ρουχισμός,τρόφιμα, φάρμακα,μηχανήματα, πρώτες ύλες, καύσιμα,χαρακτηρίζονται " λεία πολέμου" και κατάσχονται. Τα μέτρα που παίρνουν οι Γερμανοί αποδιοργανώνουν την οικονομία .Το εθνικό εισόδημα της οποίας το 1939 είναι 62 δις το 1941 είναι 21δις και το 1942 έχει κατέβει στα 7δις. Ο λαός αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης,η πείνα μαστίζει κυρίως τα αστικά κέντρα Αθήνα, Θεσ/κη , Πειραιά, Πάτρα, αλλά και τις άγονες περιοχές. Χιλιάδες οι νεκροί από την
ασιτία κυρίως παιδιά και ηλικιωμένοι

Αρχίζει η οργανωμένη αντίσταση


Ο λαός έχει περιέλθει σε δεινή κατάσταση. Η πείνα θερίζει,οιμωγές ακούγονται στους δρόμους. Αφήνουν την τελευταία τους πνοή στους δρόμους και οι φωνές τους, εφιάλτης "πεινάω καλέ,πεινάω καλέ" Εφιάλτης που για χρόνια μετά, στοίχειωνε τα όνειρα όσων επέζησαν. Η Αντίσταση είναι πια μονόδρομος. Πολύ γρήγορα αναπτύσσονται στις γειτονιές ομάδες αντίστασης, σε τοπικό κυρίως επίπεδο. Αρχικά για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της ασιτίας, με ομάδες αλληλεγγύης στον επισιτισμό Στο μεταξύ η ηγεσία της χώρας, όσοι έχουν παραμείνει εδώ, έχει συνθηκολογήσει με τους Ναζί. Όσοι έχουν εγκατασταθεί στο Κάϊρο, έχουν προσδεθεί στο άρμα των Αγγλικών συμφερόντων. Τότε είναι που παίρνει την πρωτοβουλία το ΚΚΕ και καλεί τα Ελληνικά κόμματα σε μια συμφωνία όρων, για να συσπειρώσουν τον λαό και να συγκροτήσουν μέτωπο για την Απελευθέρωση Οι ηγεσίες των κομμάτων στην συντριπτική τους πλειοψηφία αρνούνται. Στις 27/9/1941 οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ,του ΣΚΕ,του ΑΚ,και του ΕΛΔ,υπογράφουν την ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ σε ένα σπίτι στην Νεάπολη στα Εξάρχεια. Μέσα από το ΕΑΜ ξεπηδάει, ο ΕΛΑΣ. Η ιδρυτική του διακήρυξη υπογράφεται και κυκλοφορεί στις 16/2/1942. Τον Φεβρουάριο του ΄42 ιδρύεται και ο ΕΔΕΣ (Εθνικός,Δημοκρατικός,Ελληνικός,Σύνδεσμος.)


Κόκκινη πόλη

Δεν επιλέχτηκε τυχαία τούτη δω η Κόκκινη πόλη από τον κατακτητή. Το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ έχουν οργανωτική διάρθρωση, με σημαντική αντιστασιακή δράση στην πόλη. Ο ΕΛΑΣ έχει στην περιοχή το 6ο Ανεξάρτητο Σύνταγμα, με καπετάνιο τον Νίκανδρο Κεπέση, με το ψευδώνυμο "Αγαμέμνων" 4 τάγματα,9 λόχους και διμοιρίες που διέθετε το 6ο Σύνταγμα, είχαν την ευθύνη της πόλης. Η τρομοκρατία καθημερινή, σέρνεται στα σοκάκια της πόλης, η πείνα μαστίζει, δυσβάσταχτος ο αγώνας για επιβίωση. Τίποτα όμως δεν είναι σε θέση να ανακόψει , την απόφαση του αγωνιζόμενου λαού για Λευτεριά. Τα βράδια οργανώνονται συσκέψεις σε σπίτια, τις νύχτες οι Επονήτες με αυτοσχέδια χωνιά και με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής αλωνίζουν τα σοκάκια της πόλης: Σας μιλά η φωνή της ΕΠΟΝ σας μιλούν τα παιδιά σας, σας μιλά το ΕΑΜ...... Και δίνουν κουράγιο,και δίνουν δύναμη,εμψυχώνοντας τους κατοίκους, ενημέρωντας τους Κοκκινιώτες. Γράφουν συνθήματα στους τοίχους, "ΘΆΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΌ" "ΘΆΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ" ΄"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" Σε δήθεν ερωτικά ραντεβού,ανταλάσουν μηνύματα και καθημερινά οργανώνουν τα συσσίτια για τους πεινασμένους. Εχουν οριστεί συγκεκριμένα σπίτια, που σε περίπτωση ανάγκης θα μπορέσουν να βρούν καταφύγιο. Υπάρχουν σύνδεσμοι που μεταφέρουν τα μηνύματα μεταξύ της Κεντρικής επιτροπής και όλης της οργανωτικής δομής. Γίνεται διακίνηση του παράνομου τύπου, που τυπώνεται στην Αθήνα. Η αφετηρία των λεωφορείων Αθήνα Κοκκινιά ήταν στην οδό Μαινάνδρου.Πήγαινει κάποιος σ. και αφήνει ένα πάκο κάτω από την θέση του οδηγού,(μιλημένος και αυτός) όταν φτάνει στο τέρμα ένας άλλος σ. παίρνει το πάκο και χάνεται σαν φάντασμα στα στενά δρομάκια της πόλης. Αυτό γινεται μέχρι που ο Πειραιάς αποκτά το δικό του τυπογραφείο στην Κοκκινιά,στην οδό Τζαβέλα στο σπίτι του Μανώλη Παπαδάκη. Το παράνομο τυπογραφείο αφού περνάει όλα τα μπλόκα των Ιταλών και των Γερμανών,με ένα "γκαζοζέν"φτάνει στο σπίτι του Παπαδάκη. Με την γυναίκα του,οι δυό τους, σκάβουν όλη την κουζίνα και κατεβάζουν το παράνομο τυπογραφείο. Φτιάχνουν εσωτερική κρύπτη και από την "στιά" (τζάκι)και κατεβάζουν ρεύμα,φτιάχνουν αεραγωγούς. Από εδώ την Κοκκινιά τυπώνεται όλο το παράνομο υλικό του ΕΑΜ Πειραιά.
Λεπτομέριες και στοιχεία από το Λεύκωμα του Δήμου Νικαίας "Το Μπλόκο της Κοκκινιάς"

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

Τιμή και δόξα
στους ήρωες του Μπλόκου
Τιμή και δόξα
στα παλληκάρια της Κοκκινιάς


Στις 17 Αυγούστου κάθε χρόνο η Κοκκινιά τιμά την μνήμη των παιδιών της, που έδωσαν την ζωή τους για την λευτεριά και την Δημοκρατία. Για την απελευθέρωση από τον Φασιστικό ζυγό.
Ατρόμητοι, αποφασισμένοι, με το κεφάλι ψηλά. Δεν χαμήλωσαν το βλέμμα δεν προσκύνησαν, δεν γονάτισαν και πάλεψαν με τίμημα την ίδια τους την ζωή. Όσοι επιχείρησαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των παλληκαριών της, δεν μέτρησαν καλά το μπόι τους, δεν μέτρησαν καλά την παλληκαροσύνη και την χαρακιά της απόφασης ανάμεσα στα φρύδια.
Πέσαν επάνω της με όλες τους τις δυνάμεις, να την υποδουλώσουν, ντόπιοι και ξένοι κατακτητές, δοσίλογοι και Γερμανοτσολιάδες. Και τα παιδιά με το πλατύ χαμόγελο και την απόφαση στα μάτια, τα παιδιά της Ανταρτομάνας Κοκκινιάς, υπερασπίστηκαν και Άγιασαν με το αίμα τους και την αντρειοσύνη τους τα χώματά της. Αφήνοντας μας παρακαταθήκη την απόφαση.
********************************
Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια γειτονιά. Αυτή η γειτονιά ήταν χρωματιστή. Είχε το χρώμα και την μυρουδιά από νοτισμένο χώμα. Είχε το πράσινο και τις μυρουδιές από τα τζιράνια και τα γιασεμιά,είχε το θαλασσί τ΄ουρανού και είχε τα πορτοπαράθυρά της βαμμένα πράσινα στο χρώμα της ελπίδας,που κουβάλησαν οι άνθρωποί της από τις Χαμένες πατρίδες της Ιωνίας. Κόκκινη,κόκκινη σαν το αίμα των παλληκαριών που ανάστησε, κόκκινη σαν το αίμα που έτρεχε στις φλέβες των παιδιών της και που τίποτα δεν μπορούσε να το αιχμαλωτίσει.
Πριν φανεί ακόμη στον ορίζοντα, την άκουγες, την οσμιζόσουν, άκουγες τους ήχους της, έπιανες τους παλμούς της, άκουγες τα τραγούδια της,τις φωνές και τα γέλια των παιδιών της. Όσο την πλησίαζες ξεδιάλυνες και τα πρόσωπά τους ,πρόσωπα φωτεινά. Αν ήθελες να μπεις, ένας τρόπος υπήρχε. Να πάρεις το κόκκινο της φωτιάς και να το κάνεις παντιέρα σου και τότε, έμπαινες να τραγουδήσεις τα τραγούδια της, να χορέψεις τους καρσιλαμάδες και τα ζεϊμπέκικα της. Τίποτα δεν σε υποχρέωνε,γινόταν από μόνο του .Τρελαινόσουν από τ' αρώματα και τα χρώματα επαναστατούσε το εντός σου. Ήθελες να γίνεις δικός της, να γίνεις ένα μαζί της, να είσαι κομμάτι της,να γίνεις πράσινος και θαλασσής,να είσαι χώμα της και ουρανός της.
Να γίνεις Κόκκινος.
Και όταν έπεφτε το βράδυ και ο ουρανός έπαιρνε να γίνεται μενεξελής απ΄την σελήνη που δραπέτευε για να κάνει βόλτες στα στενά της, τότε αρχήνευε το παραμύθι.
Μια φορά και έναν καιρό ήρθαν στην γειτονιά αυτή, άνθρωποι ξυπόλυτοι, άνθρωποι πονεμένοι, ξεριζωμένοι, με τα εικονίσματα και τα μωρά στην αγκαλιά τους .

Κάποτε ήρθαν σε τούτην εδώ την γειτονιά άνθρωποι, με την ελπίδα,το κουράγιο και την απόφαση στα μάτια. Έφτιαξαν το σκολειό τους, έφτιαξαν την εκκλησιά τους, ασβέστωσαν τα σπιτικά τους, έβαψαν τα πορτοπαράθυρα τους στο χρώμα της ελπίδας, στόλισαν τα χαγιάτια τους με κατηφέδες, με βασιλικούς και δυόσμους,φύτεψαν στους δρόμους τους ευκάλυπτους και πήραν τον χορό της ζωής και του αγώνα.
Σε τούτη εδώ την γειτονιά που λες, έδωσαν στους δρόμους τους τα ονόματα απ΄τις χαμένες τους πατρίδες. Κυδωνιών, Βιθυνίας, Ιωνίας, Ατταλείας, Βοσπόρου, Μαινεμένης...
Τα παλληκάρια της, με το χάραμα έπαιρναν τον δρόμο για τις φάμπρικες, νάνε στο πόστο τους προτού σφυρίξει η μπουρού. Οι κυράδες με τα πασουμάκια και κείνες τις ρόμπες τις σατέν, με την φανέλα από μέσα, έπιαναν να σιγυρίσουν τις αυλές, να΄ναι έτοιμες για τον πρωινό καφέ με τις γειτόνισσες. Και κει που παίρναν μπόι οι ευκάλυπτοι και τα γιασεμιά, κει που παίρναν τ΄αψήλου τα μωρά που φέραν μαζί τους, κει που αρχήνευαν να αυγαταίνουν οι φαμίλιες, ήρθε ο εφιάλτης, η καταχνιά και η αντάρα. Τα τραγούδια έγιναν οιμωγές και κλαθμοί, ο αγέρας μύρισε καμμένη σάρκα, σταχτύ έγινε το γαλάζιο τ΄ουρανού και μαράθηκαν τα γιασεμιά και τα τζιράνια. Το μόνο που δεν μπόρεσαν να αλλάξουν οι κατακτητές, ντόπιοι και ξένοι ήταν το ΚΟΚΚΙΝΟ. Το κόκκινο από το αίμα τους, που ήρθε και τους έπνιξε. Ξεχύθηκε στους δρόμους και στις γειτονιές, αντρειωμένο και ανυποχώρητο. Το΄δαν και τρόμαξαν οι δοσίλογοι. Αυτά τα παλληκάρια δεν παραδώθηκαν. Ζώστηκαν τον αγώνα τους, για το δίκιο, την λευτεριά, την ανεξαρτησία, με ορθό το ανάστημα και την γροθιά υψωμένη. Όταν τέλειωσε η τραγωδία, μετρήθηκαν και φώναξαν απουσιολόγιο .


Ο τόπος της θυσίας των παιδιών της Κοκκινιάς


Αποστόλης Χατζηβασιλείου ΠΑΡΩΝ!
Παναγιώτης Ασμάνης , ΠΑΡΩΝ!
Διαμάντω Κουμπάκη, ΠΑΡΟΥΣΑ !
Καζακίδης Στέλιος, ΠΑΡΩΝ!
Κων/νος Περιβόλας, ΠΑΡΩΝ!
Αθηνά Μαύρου, ΠΑΡΟΥΣΑ!.....
ΠΑΡΩΝ ! ΠΑΡΩΝ ! ΠΑΡΟΥΣΑ !.........176 ΟΛΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...