Δεν αποδεχόμαστε, δεν προσαρμοζόμαστε.Οργανωνόμαστε και αντιστεκόμαστε

Σύντροφοι και φίλοι

Είμαστε μέσα σε μία άλλη πραγματικότητα, ζούμε έναν νέο κύκλο της ιστορίας και το κακό είναι ότι αυτός είναι πραγματικός και όχι εικονικός όπως ο προηγούμενος.

Ανέτοιμους να  τον αντιμετωπίσουμε μας βρήκε και, αντί να τον κοιτάμε απορημένοι, "καλό" είναι να πάρουμε "μέτρα προσαρμογής" στην νέα πραγματικότητά μας!

Σε πείσμα όσων προτείνουν την αποδοχή και τα μέτρα προσαρμογής στην εφιαλτική πραγματικότητα εμείς αντιστεκόμαστε,οργανωμένα.

 Καθώς φαίνεται, το "γύρισμα" της ιστορίας, μας επιφύλαξε να είμαστε εμείς που θα το ζήσουμε και, φυσικά πέφτει στις δικές μας πλάτες αν θα ανταποκριθούμε στο κάλεσμα, να είμαστε εμείς και, εκείνοι  που θα συμβάλουμε  στην  αναχαίτιση και την ανατροπή, της καταστροφικής πορείας που έχει εγκατασταθεί στην ζωή μας και  θα συνεχίσει με ακόμη μεγαλύτερη σφοδρότητα.

Δεν υπάρχουν πολλές επιλογές για το ποιος θα πρέπει να είναι ο στρατηγικός μας στόχος.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Δεν έχουν άλλες επιλογές από το να οδηγήσουν στον αφανισμό, μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης.

Δεν έχουμε άλλες επιλογές από το να τους ανατρέψουμε.

Είναι γεγονός ότι ακόμη δεν έχει γίνει αντιληπτός, πολύ περισσότερο κατανοητός, ο  νομοτελειακός χαρακτήρας της κρίσης που αντιμετωπίζει το καπιταλιστικό σύστημα,στους περισσότερους από εμάς.

Δεν είναι και εύκολο να ερμηνευτεί η κατάσταση με την οποία τόσο ξαφνικά ήρθε αντιμέτωπος ο λαός, ιδιαίτερα δε τα ευάλωτα τμήματα των εργαζομένων .

Είναι δύσκολο αλήθεια, να γίνει κατανοητός ο χαρακτήρας της κρίσης, είναι δύσκολο να ερμηνευτούν οι λόγοι της εμφάνισης της κρίσης,οι λόγοι που την προκαλούν,που την ορίζουν σαν νομοτελειακή και την κάνουν να είναι αδιέξοδη,παρ΄όλο που είναι θέσεις διατυπωμένες και τεκμηριωμένες επιστημονικά, για πάνω από έναν αιώνα.(φρόντιζαν να μην τις μαθαίνουμε)

Είναι όμως ξεκάθαρο το που μας οδηγεί.

Είναι ξεκάθαρες οι επιπτώσεις της, ακόμη και αν δεν τις έχει υποστεί η συντριπτική πλειοψηφία, με την ίδια ένταση, με τις ίδιες τραγικές συνέπειες  στην ζωή και την καθημερινότητά της.

Είναι αδήριτη η ανάγκη  κατανόησης, του χαρακτήρα της κρίσης.

Διαφορετικά, ο καθένας θα την ερμηνεύει σύμφωνα με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα φαινόμενα και θα προτείνει αναποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισης,τρόπους αντιμετώπισης μέσα στα πλαίσια της καπιταλιστικής οικονομίας ή και θα μένει απαθής,παθητικός παρατηρητής των γεγονότων, μέχρι που η κρίση θα χτυπήσει και την δική του πόρτα.

Πονηρή καθώς είναι δε, γιατί πονηροί είναι  εκείνοι που την διαχειρίζονται,

έχουν τον τρόπο και τους μηχανισμούς να ρίχνουν στάχτη στα μάτια όλων όσων δεν έχουν ακόμη βρεθεί αντιμέτωποι μαζί της, να τους αποπροσανατολίζει με όλα τα μέσα,να τους ξεγελά.

Όταν όμως  κάνει την εμφάνισή της στα σκαλοπάτια του σπιτιού μας, έρχεται με σφοδρότητα.

Έτσι που πια, να μην έχεις περιθώρια να την αντιμετωπίσεις σε προσωπικό, οικογενειακό επίπεδο.

Όταν διαβεί το κατώφλι, είναι για να σε εξοντώσει.

Την δική μου άποψη σε σχέση με τον νομοτελειακό χαρακτήρα της κρίσης, την έχω καταγράψει είτε με αναρτήσεις μου είτε σε σχόλιά μου,με κίνδυνο να γίνω κουραστική.

Υπάρχει διαφορετικότητα στις απόψεις μας και στον τρόπο με τον οποίο θεωρούμε ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί η κατάσταση.

Εκείνο όμως που είναι κοινώς αποδεκτό, είναι ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Και συμπληρώνω, ότι αν είναι να την αντιμετωπίσουμε, είναι εδώ και τώρα.

Να την αντιμετωπίσουμε εδώ και τώρα, αφού πρώτα "ορίσουμε τις προτεραιότητες".

Το να γίνονται προσπάθειες αποσπασματικές, μεμονωμένες θα έλεγα,απ΄ότι φαίνεται, όχι μονάχα δεν βοηθάει, αλλά οδηγεί και σε  φθορά, σε απογοήτευση, σε παραίτηση λόγο της αναποτελεσματικότητας που παρουσιάζουν οι μέχρι σήμερα μεθοδεύσεις.

Είναι φανερό σε όλους φαντάζομαι, ότι από "μόνοι" μας,διασκορπισμένοι,εγκλωβισμένοι,

φοβισμένοι, από προηγούμενες αρνητικές  εμπειρίες, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.

Δεν είμαστε αντιμέτωποι με συνθήκες γνώριμες.

Αυτός ο εφιάλτης δεν έχει να κάνει με τίποτε προηγούμενο.

Άλλωστε, τι έχει να φοβάται κάποιος, που  πιστεύει ότι έχει το δίκιο με το μέρος του;

Έχει επιχειρήματα, έχει την καθημερινότητα που τον επιβεβαιώνει και με σύμμαχό του μια επιστημονικά τεκμηριωμένη θεωρία,θα έπρεπε  να βαδίζει άφοβα.

Εκείνο που με ασφάλεια μπορεί να οδηγήσει στην "αποδοχή" και στην ήττα, και μάλιστα αμαχητί και με την συναίνεσή μας, είναι η άποψη του "όσοι πιστοί προσέλθετε"

Και φυσικά δεν χρειάζεται φαντάζομαι να κάνουμε αναφορά στις προτροπές "να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή"

Ούτε βέβαια να αποδεχτούμε την άποψη ενός καπιταλιστικού μοντέλου  με όποια άλλη ονομασία και, με "ανθρώπινο πρόσωπο"!

Γιατί ο καπιταλισμός ανθρώπινο πρόσωπο, δεν μπορεί να έχει.

Τούτη την ώρα, δεν προβάλει τίποτα με περισσότερη σφοδρότητα, παρά η ανάγκη οργάνωσης των εργαζομένων, η συστράτευση του λαού,που πλήττετε από τα μέτρα, που παλεύουν να δώσουν πνοή στο οικονομικό σύστημα που πνέει τα λοίσθια.

Σήμερα, προβάλει η ανάγκη να πείσουμε, να εμπνεύσουμε για αγώνες αποφασιστικούς, μαζικούς και αποτελεσματικούς.

Είναι η ανάγκη των καιρών, είναι μια άποψη εκφρασμένη και ή την κατανοείς, την υιοθετείς και πορεύεσαι για να την υλοποιήσεις ή φιλαράκια μου, συνεχίζουμε να παριστάνουμε τους προφεσόρους συναισθηματικούς  επαναστάτες με τα μεγάλα λόγια, για να έχουμε και την συνείδησή μας ήσυχη.

"Το κύριο και βασικό καθήκον μας, είναι να βοηθούμε την πολιτική ανάπτυξη και την πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης.Όποιος βάζει αυτό το καθήκον σε δεύτερη μοίρα και δεν υποτάσσει σε αυτό, όλα τα μερικότερα καθήκοντα και τις διάφορες μορφές πάλης,ακολουθεί στραβό δρόμο και προξενεί σοβαρή ζημιά στο κίνημα".

Β.Ι.ΛΕΝΙΝ (Από το: άρθρο "Επιτακτικά καθήκοντα του κινήματος μας" έκδοση Σύγχρονη Εποχή )

Σαφώς και υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι δεν συμφωνούν με τις παραπάνω απόψεις και είναι δικαίωμά τους φυσικά.
Υπάρχουν επίσης και εκείνοι που τις επικαλούνται, μη εφαρμόζοντάς τες.

Το σημαντικό είναι δυστυχώς, ότι όταν αυτές οι απόψεις επιβεβαιωθούν από την πραγματικότητα, δεν θα  έχει μείνει τίποτε άλλο σε όσους επιβιώσουν, από το να κλαίνε πάνω από τα ερείπια, πάνω από τα πτώματα και να κάνουν την αυτοκριτική τους,

(αν έχουν τα κότσια) παριστάνοντας φτου και από την αρχή τους επαναστάτες.

Καιρός πια να αναλάβουμε δράση, καιρός να βγούμε προς τα έξω, καιρός να συμβάλουμε στην επαναστατικοποίηση της συνείδησης της εργατικής τάξης

Με όποιον τρόπο αλλά οργανωμένα.
Σε σωματεία σε συνδικάτα σε συλλόγους στις γειτονιές.

Αντιδρούμε συσπειρώνοντας, βρισκόμαστε μαζί με άλλους ,τους ακούμε και ανταλλάσσουμε απόψεις. Εξηγούμε και πλουτίζουμε τις εμπειρίες και τις γνώσεις μας.Οργανώνουμε συζητήσεις, δράσεις και είμαστε παρόντες σε όλες τις κινητοποιήσεις.

Ένας τέτοιος καθημερινός αγώνας, θα αναδείξει και νέες δυνατότητες και νέους τρόπους και νέες δυνάμεις.Θα εμφανίσει τις δικές μας κρυμμένες  δυνάμεις, πολλαπλασιάζοντας τις δυνατότητες μας  και την αποτελεσματικότητα της αντίστασής μας.