Επι τέλους μπορούμε να πάψουμε να είμαστε θεατές και θύματα ενός προαναγγελθέντος θανάτου;

Του δικού μας.

Εντυπωσιακή η συμμετοχή σήμερα στην απεργία.

Χιλιάδες κόσμου έδωσαν το αγωνιστικό τους παρόν.

Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν η κεφαλή της πορείας του ΠΑΜΕ κόντευε να φτάσει στις πύλες του Ολυμπίου Διός,

Μπορούμε να τους ανατρέψουμε,δεν έχουμε δικαίωμα για τίποτε λιγότερο

Η σημερινή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, από τις ποιο μαζικές, τις ποιο μαχητικές και από τις ποιο "αποτελεσματικές".

 

από το μπλοκ Αριστερά και πολιτική

 Σταμάτησα να περιμένω λίγο πριν από την πλατεία Κλαυθμώνος, κάποιους συναγωνιστές .

Η ουρά της πορείας δεν είχε φτάσει ακόμη εκεί όταν φύγαμε να συναντήσουμε και τους άλλους συναγωνιστές , που ήδη είχαν προχωρήσει μπροστά.

Όταν φτάσαμε στην πλατεία, ήδη  η κεφαλή της πορείας, ένα μέρος της τουλάχιστον, βρισκόταν στην Αμαλίας και ένα μεγάλο κομμάτι 

είχε καταλάβει την Φιλελλήνων.

Τραγούδια και ομιλίες, συνθήματα και αισιοδοξία στα μάτια των συντρόφων.

Και το φορτηγάκι που μας είχε πάρει από πίσω σχεδόν σε όλη την πορεία  και όλο ήθελε να του ανοίξουμε δρόμο να περάσει(!) στημένο εκεί με τα μεγάφωνα να παίζουν και τα τραγούδια να ανεβάζουν το ηθικό.

Μια λάμψη στα μάτια μας, που τον τελευταίο καιρό και κάτω από το βάρος των μέτρων, έμοιαζε να θολώνει να χάνεται.

Λοιπόν όταν είσαι ανάμεσα στους συντρόφους σου αισθάνεσαι σιγουριά, όταν φωνάζεις μαζί με όλους τα συνθήματά μας, αισθάνεσαι μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και όταν τραγουδάς τα τραγούδια μας αισθάνεσαι δέσμευση, υπευθυνότητα, γιατί τα τραγούδια έχουν λόγια που πρέπει να τα κάνεις πράξη.

Ετούτη την φορά δεν διαλυθήκαμε, ετούτη την φορά είπαμε ότι θα δώσουμε στους αγανακτησμένους της πλατείας να καταλάβουν, ότι είμαστε εδώ, είμαστε κομμάτι δικό τους και είναι δικό μας κομμάτι.

Να δουν από κοντά ποιοι είμαστε, να μάθουν αυτό που τους κρύβουν τόσα χρόνια, να δουν και να κάνουν την σύγκριση, ποιοι είναι αυτοί που τους προμοτάρουν με στόχο να τους χειραγωγήσουν εξυπηρετώντας τα δικά τους συμφέροντα.

Να καταλάβουν.

Ποιοι και τι είμαστε εμείς, γιατί παλεύουμε, για ποια πανανθρώπινα ιδανικά αγωνιζόμαστε.

Να καταλάβουν ότι χωρίς την οργανωμένη πάλη δεν μπορούν να προχωρήσουν.

Σήμερα σε αντίθεση με άλλες φορές, δεν φύγαμε μείναμε εκεί. Στα δικά μας τα μπλοκ μπήκαν οι αγανακτησμένοι, στα δικά τους τα στέκια της πλατείας, μπήκαμε εμείς.

Μιλήσαμε με αρκετούς, ανταλλάξαμε απόψεις, τους είδα να μας κοιτάζουν απορημένοι ακούγοντας λες, πρωτάκουστα επιχειρήματα.

Και στ΄αλήθεια  πρωτάκουστα, γιατί από ποιους να τα ακούσουν από τους Πρετεντέρηδες και τους Καψήδες;

Και το ΚΚΕ έκανε αυτό που έπρεπε να έχει κάνει καιρό τώρα.

Έμεινε στην πλατεία.

Οι συγκεντρώσεις που ακολουθούσαν από το Μουσείο, μαζικές και επίσης δυναμικές.

Στις πρώτες συγκεντρώσεις που κάναμε, έλεγα στους συντρόφους μου: 

"Ρε, για σκεφτείτε τώρα από την εξέδρα να ακουστεί η φωνή του  συντρόφου να λέει:

"Μαζί μας είναι και οι άλλες συγκεντρώσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων.

Σήμερα, είμαστε όλοι μαζί, όσοι παλεύουμε για την  ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος και για την λαϊκή κυριαρχία. Είμαστε όλοι μαζί, όσοι αγωνιζόμαστε για την εξουσία της εργατικής τάξης"

Φαντάζεστε τι θα γινόταν;

Και σήμερα  ξαφνικά γέμιζε ο τόπος με τα ίδια συνθήματα, τραγουδούσαν όλοι τα ίδια τραγούδια από τα μεγάφωνα του ΠΑΜΕ.

Δίναμε την ίδια υπόσχεση ότι θα παλέψουμε για τον ίδιο στόχο.

Μια σιωπηρή ανοχή (δεν μου αρέσει η λέξη ανοχή, αλλά η λέξη συμφωνία έστω και σιωπηρή, δεν ξέρω αν θα ανταποκρινόταν)

Και τις διαφορές μας, σιγά μην δεν έχουμε καιρό να τις λύσουμε.

Στο κάτω κάτω, μέχρι το τέρμα μόνον η εργατική τάξη θα πάει και οι άλλοι από κοντά.

Στο κάτω κάτω, έχουμε το δίκιο με το μέρος μας και όταν το υπηρετούμε σωστά, και με συνέπεια,χωρίς αλλάζονείες,χωρίς αποκλεισμούς,με σεμνότητα και πίστη στα οράματά μας και με γνώση της επιστημονικής μας θεωρίας, μπορούμε να πείσουμε και όλους τους άλλους.

(Πολλά έβαλα;)

Δεν μπορούσαμε να μείνουμε σε ένα μέρος, φέραμε γύρα όλη την πλατεία, πάνω κάτω, πέρα δώθε.

Μπήκαμε μέσα, μιλήσαμε μαζί με τον κόσμο που ήταν εκεί.

Σε μια προσπάθεια να τους πω για το κατάπτυστο, το αστείο  ψήφισμα, που έλεγε να '"καταργήσουμε τα κόμματα", δεν καταλάβαιναν τι τους έλεγα, δεν ήξεραν κάποιοι από την γραμματεία(;) τι ακριβώς τους έλεγα, δεν ήξεραν καν αν ψηφίστηκε κάτι τέτοιο και στο τέλος, το επιχείρημά τους ήταν, ότι:

"Μα αν ψηφίστηκε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, αφού ο κόσμος θέλει αυτό";

Όταν όμως τους εξήγησα τι σημαίνει "όχι στα κόμματα", τι πάει να πει ¨"καταργούμε τα κόμματα" και όπως λέει ο φίλος  Art Ekran, σε λίγο θα ζητήσετε την κατάργηση  της πάλης των τάξεων,  όταν λοιπόν έγινε αυτή η κουβέντα τα "παιδιά", έμειναν με μιαν απελπισία στα μάτια και μου είπαν, γιατί δεν έρχεστε το βράδυ να  τα πείτε αυτά ή αν θέλετε μπορείτε και να τα γράψετε.

Αλλά εμένα εκείνη την ώρα ήταν αυτό που λέει "μες την καρδιά μου αρχινάει το πανηγύρι".

Κάποια στιγμή ζήτησαν ενισχύσεις στο Παναθηναϊκό στάδιο για περιφρούρηση, κάτι είχε γίνει εκεί.

Μετά ξεκίνησαν τα επεισόδια στην πλαϊνή πόρτα της Βουλής στην Βασ.Σοφίας.

Κάποιοι "θερμοκέφαλοι" επιδίωξαν να σπάσουν τους φράχτες που ύψωσαν γύρω από την Βουλή  είπαν. 

Ξέρουμε βέβαια πώς και ποιοι ξεκινούν τέτοιας μορφής επεισόδια, ξέρουμε πως εξελίσσονται και τι στόχο έχουν.

Έχουν αναγάγει την προβοκάτσια σε επιστήμη.

Αν δεν είχαν ξεκινήσει αυτά τα επεισόδια, ίσως να παραμέναμε πολύ περισσότερο,αλλά θα έχουμε την ευκαιρία να μπορούμε να είμαστε εκεί, να μπορούμε να συνομιλούμε, να μην απαξιώνουμε τις όποιες προσπάθειες διαμαρτυρίας με τον όποιον ερασιτεχνισμό τις διακρίνει και κυρίως να μην χαρίζουμε κανέναν από τους συμμάχους μας,  στον ταξικό μας εχθρό.

Σήμερα πήρα  την απάντησή μου, ότι δεν λάθευα τόσο καιρό που καυτηρίαζα  την απαξιωτική και καταγγελτική στάση μας και τις τοποθετήσεις μας κάποιες φορές, ενάντια σε όλους, χωρίς εξαιρέσεις, στους συγκεντρωμένους στις πλατείες,σε όσους δεν είναι κάτω από τα δικά μας πανό.

Μακάρι να ήμασταν εμείς που θα οργανώναμε και με τέτοιες μορφές διαμαρτυρίας, σε όλες τις γειτονιές και σε όλες τις πλατείες, τον κόσμο του μόχθου, τον κόσμο που έχει ανάγκη να εκφραστεί, να καταδικάσει την σημερινή πολιτική που τον οδηγεί στην εξαθλίωση.

Σήμερα και τώρα, είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε τον αγώνα μας ακόμη ποιο δυναμικά ακόμη πιο αποφασιστικά.

Αυτή η κυβέρνηση, ότι ρούχα και να της φορέσουν δεν μπορεί πια να σταθεί, έχει εκπέσει στην συνείδηση του Ελληνικού λαού.

Η κυβέρνηση που θα προκύψει αύριο απ΄την ψήφιση των  συνενόχων  της, αυτά τα ανδρείκελα, δεν μπορούν να σταθούν για πολύ καιρό.

Γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι η ημερομηνία λήξης της είναι πολύ κοντά και ο μόνος ρόλος που έχουν να επιτελέσουν, είναι οι δεσμεύσεις τους στο διεθνές κεφάλαιο για την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου.

Μην τους αφήσουμε να πάρουν ανάσα, παντού και με όλους τους τρόπους.

Στα τρομοκρατικά τους διλήμματα, απαντάμε αποφασιστικά και οργανωμένα.

Στους εκφοβισμούς τους, απαντάμε συντονισμένα, αντάμα με όλες τις ταξικές δυνάμεις, μαζί με τις αντικαπιταλιστικές αντιμονοπωλιακές δυνάμεις, μαζί με όλους τους εργαζόμενους, σε όλους τους τόπους δουλειάς, εκεί που χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης και στις γειτονιές και στις πλατείες. 

Μπορούμε να τους ανατρέψουμε τα σχέδια, δεν έχουμε δικαίωμα για τίποτα λιγότερο.

Μα ούτε και περιθώρια για τίποτα λιγότερο.

 

Λέμε: Όχι στην εξαθλίωση και τον εξευτελισμό

 Όλοι στη Γενική Απεργία στις 15/6

15/6

Γενική απεργία!

Να μην μείνει κανείς αμέτοχος.

Όλοι στην μάχη για την επιτυχία της Γενικής Απεργίας στις 15/6 

Σήμερα που οι εργαζόμενοι και οι πλατιές λαϊκές μάζες συνθλίβονται κάτω από τα δολοφονικά μέτρα που επιβάλει αδίστακτα το  κεφάλαιο και οι  πολιτικοί του εκφραστές,να μπούμε όλοι στην μάχη για να δοθεί η αποφασιστική μας απάντηση.

Καμιά ανοχή καμιά υποχώρηση. 

Από στόμα σε στόμα, πόρτα πόρτα, στις γειτονιές και στις πλατείες, στα σωματεία, στους χώρους δουλειάς.

Να μεταφέρουμε το μήνυμα.

Γενική Απεργία!

Η δυσαρέσκεια, η αγανάκτηση να μετουσιωθούν  σε πράξεις αντίστασης, αποφασιστικά και οργανωμένα.

Να μην δουλέψει τίποτα, παντού όπου ζει και ιδρώνει ο  εργαζόμενος, εκεί που τα αφεντικά  μας κλέβουν την ζωή, μας  πίνουν τον ιδρώτα,εκεί που παράγεται ο πλούτος από τον δικό μας  τον κόπο.

Στα εργοστάσια,στα λιμάνια,στα ναυπηγία, στα γιαπιά και τα γραφεία, στις σχολές,παντού, να δώσουμε την μάχη για δυναμική αποφασιστική απάντηση.

Μπορούμε όλοι μαζί να δώσουμε ένα γερό μάθημα, να αποδείξουμε ότι μπορούμε να τους χτυπήσουμε κατευθείαν στο υπογάστριο, να μην μπορούν να πάρουν ανάσα.

Είμαστε υποχρεωμένοι στους ίδιους του εαυτούς μας, στα παιδιά μας, για να μπορούμε να τα κοιτάζουμε στα μάτια. 

Είμαστε υποχρεωμένοι στην ιστορία του μέλλοντός μας.

Όλοι μαζί να κάνουμε πραγματικότητα τους χειρότερους εφιάλτες τους.

Είμαστε ποιο πολλοί,έχουμε το δίκιο με το  μέρος μας,είμαστε εμείς που παράγουμε τον πλούτο.

Είναι καιρός να πάρουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια 

Στις 15/6 Λέμε Όχι στον εξευτελισμό όχι στην φτώχεια και στην εξαθλίωση ! 

     Διά  χειρός Θ.Σμυρνιού

  
Το τραγούδι της απεργίας

 Βγες έξω,σύντροφε!Ρίσκαρε

Τη δεκάρα,που ούτε δεκάρα πια δεν είναι,

τον τόπο για ύπνο, που πάνω τους πέφτει η βροχή.

Και της δουλειάς την θέση που αύριο θα χάσεις!

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!

Να περιμένεις πια δεν γίνεται,είναι αργά πολύ!

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:

Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!

Βγες έξω,σύντροφε,αντιμέτωπος με τα όπλα και 

Διεκδίκησε το μεροκάματό σου.

Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις

όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν!

Μπρος,στο δρόμο έξω!Αγωνίσου!

Να περιμένεις πια δεν γίνεται,είναι αργά πολύ!

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:

Κάνε πράξη την Αλληλεγγύη
Bertolt Brecht  "Tο τραγούδι της απεργίας"  (1929-1930)