....Γιατί ο φοβος .......

Είναι αλήθεια ότι ο Ελληνικός λαός τα 3 τελευταία χρόνια υπέστη πολλά δεινά, όμως καμιά από τις  θυσίες του, δεν πήγαν χαμένες!

Καιρός ήταν, 3 χρόνια μετά την θύελλα,να γελάσουν τα χείλη μας βλέποντας τις σημερινές εξελίξεις, που δικαιώνουν τις θυσίες του λαού και κυρίως,τους επίπονους και άοκνους αγώνες  των πολιτικών μας,  με τους οποίους  κατόρθωσαν το ακατόρθωτο!

Να σταθεί η χώρα μας στα πόδια της, να μπορέσει από δω και μπρος ο λαός μας "περήφανος" και με "ψηλά το κεφάλι" να γευτεί τους καρπούς των Θυσιών του!

Από σήμερα και μπρος ο κάθε Έλληνας γονιός, μπορεί και αυτός να πανηγυρίζει και να απαντήσει στα παιδιά του "που κοιτούν με μάτια σαν κι αυτά" όταν λιποθυμούν από  την πείνα και τον ρωτούν:

-Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;

-Γιατί λάμπει ο ήλιος έτσι, γιατί φέγγει έτσι η μέρα;

 

-Γιατί σαν αυτή παιδί μου, την ημέρα τη χρυσή

που τη χαίρεσαι και συ,

στέρεψε το μαύρο δάκρυ, κλείσανε πολλές πληγές.

Αψηλώσανε τα στάχυα

κι’ ένα γύρω όλα τα βράχια

εγινήκαν ανθοβούνια και χρυσοπηγές.

Μιαν ημέρα σαν κι’ ετούτη, την ολόφωτη κι ωραία

ξεδιπλώθηκε και πάλι η γαλάζια μας σημαία

που ’χει τ’ ουρανού το χρώμα

και σκεπάζει τ’ άγιο χώμα

που ελεύθερος πατάς,

κι έτσι με χαρά κι ελπίδα

για μιαν ένδοξη πατρίδα

η σημαία κυματίζει μ’ ένα ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ.

Μιαν ημέρα σαν ετούτη

δοξασμένη κι ισχυρή

κι έτσι σαν την αντικρίζεις

έτσι πάλι την γνωρίζεις,

«την γνωρίζεις απ’ την κόψη του σπαθιού την τρομερή».

Μεγάλη νίκη η  συμφωνία για το PSI που ξεσήκωσε  θύελλα "δικαιολογημένων πανηγυρισμών".

Τυχαίο είναι μήπως  ότι μέχρι και ο οίκος Fitch μας αναβάθμισε!

Αναβαθμίζεται η πιστοληπτική ικανότητα της οικονομίας της χώρας, παρακαλώ, για έξη ολόκληρες βαθμίδες.

Η Ελλάδα πλέον κατατάσσεται στην κατηγορία Β- από την κατηγορία περιορισμένης χρεοκοπίας (RD).

Τονίζεται μάλιστα, ότι οι προοπτικές αξιολόγησης είναι σταθερές και ότι η ανταλλαγή του χρέους έχει βελτιώσει το προφίλ εξυπηρέτησης του χρέους.

Έχει άδικο να πανηγυρίζει ο Ευάγγελος Βενιζέλος και με περισσή ικανοποίηση και εθνική υπερηφάνεια να λέει:

"Αυτό που έγινε χθες είναι η αλλαγή της εικόνας της χώρας. Όλος ο πλανήτης μιλά με θετικά λόγια για την Ελλάδα", και  πρόσθεσε.

"Χθες η Ελλάδα απέφυγε τη χρεοκοπία, από χθες άρχισε η αλλαγή της εικόνας της χώρας".

Στην εθνική συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, κατά την διάρκεια της οποίας χρίστηκε και σαν ο μοναδικός υποψήφιος ,που "δημοκρατικά" θα εκλεγεί (;)από την βάση του "Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος" για να μην ξεχνιόμαστε, τόνισε: 

  "Είμαστε εδώ για ένα ΠΑΣΟΚ ενωμένο δυνατό. Ανανεωμένο, υπεύθυνο, λαϊκό, πατριωτικό όπως αξίζει στην ιστορία μας" !

 "Οφείλαμε να σηκώσουμε το βάρος, γιατί όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις κρύφτηκαν πίσω από την πολιτική υπευθυνότητα του ΠΑΣΟΚ",  
ανέφερε χαρακτηριστικά.

"Την ώρα που εμείς σηκώναμε το βάρος της ευθύνης, άλλοι δημαγωγούσαν και υπεραπλούστευαν", 

Όπως μπορεί να καταλάβει κάθε καλοπροαίρετος , δεν μπορεί να  κατατάσσει μέσα στις πολιτικές δυνάμεις που "κρύφτηκαν πίσω από την υπευθυνότητα του ΠΑΣΟΚ", ούτε την ΝΔ, ούτε βέβαια και το Λάος που και αυτές με την σειρά τους και ανάλογα με τις δυνατότητές τους,αλλά πάντα με περισσή, επίσης  υπευθυνότητα,  συνέβαλλαν στην συγκυβέρνηση για την σωτηρία της Πατρίδος! 

Στο πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται τούτες τις μέρες, πρωταγωνιστικό ρόλο μπορούμε να πούμε ότι έπαιξε,η ιστορικής σημασίας  ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου,στην Εθνική  συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ.

Τα λόγια του έδωσαν κουράγιο και δύναμη στον Ελληνικό λαό. 

Κάθισα να παρακολουθήσω την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου, μαζί με τον Μήτσο.

Άνεργος ο Μήτσος που όταν του λέγαμε να γραφτεί στο σωματείο έλεγε:
 "Ρε σεις, έχω οικογένεια, θέλετε να με πετάξουν στον δρόμο";
Ο Μήτσος δεν γράφτηκε στο σωματείο, αλλά παρ΄όλ΄αυτά βρέθηκε στο δρόμο.

"Είμαστε σ΄έναν δρόμο που μας πάει εκεί που πρέπει" Ακούστηκε από το βήμα η φωνή του Γιώργου.

(στο κατώφλι του οξαποδώ,πετάχτηκε ο Μήτσος)

"Ο αγώνας μας για μια κοινωνία Δικαίου, Δημοκρατίας, ανθρωπιάς, είναι καθημερινός".

 Εξήγησε τους στόχους του, για όσους από εμάς δεν τους έχουν αντιληφθεί και τον έχουν παρεξηγήσει.

"Βασικός μας στόχος, μια Ελλάδα παραγωγική και όχι παρασιτική,

δικαιοσύνης και όχι αυθαιρεσίας, δημοκρατικής συμμετοχής και όχι βίας, ανθρωπιάς"

"... Από τον Μάιο του 2010, κάναμε αυτό που έπρεπε, το εθνικό μας καθήκον. Το καθήκον, ναι, απέναντι στον Ελληνικό λαό, τον συνταξιούχο και τον μισθωτό, για να μην ζήσει ακόμα χειρότερες μέρες".

Ο Μήτσος ο άσχετος ούρλιαξε: 

"Ρε τι λέει ο Μα....ας";

Εθνικό του καθήκον ήταν να βγω εγώ στην ανεργία και ο παππούς να παίρνει σήμερα 680 ευρώ όταν, ρε μα.....κααααα,τα χάπια του μόνον, έχουν 120 και το χαράτσι που του έστειλες ήταν 130!

Απτόητος από τις φωνές του Μήτσου, ο Γιώργος συνέχισε γεμάτος εθνικό ενθουσιασμό:

"Μετά από δύο χρόνια - δύο χρόνια μόνο - ο ΟΟΣΑ μας επαινεί ..μας βάζει, σε πια θέση νομίζεται;

Ποια χώρα έκανε τις περισσότερες διαρθρωτικές αλλαγές τα τελευταία δύο χρόνια;

Αυτή η χώρα είμαστε εμείς .Πρώτη η Ελλάδα".

 Ναι βρε ηλίθιε, πρώτη η Ελλάδα με 1.200.000 άνεργους, με 450.000 "εργαζόμενους"που έχουν να πληρωθούν από 10 έως 5 μήνες, με πάνω από 500.000 λουκέτα σε μικρομάγαζα και μικρές βιοτεχνίες.

Με κομμένες τις συντάξεις σε επίπεδα πείνας, με 30.000 άστεγους στην Αθήνα,με παιδιά που λιποθυμούν από την ασιτία. 

Πρώτοι σε διαρθρωτικές αλλαγές, που τίναξαν στον αέρα την ζωή μας.

Χωρίς επιδόματα ανεργίας, με χαράτσια, χωρίς συμβάσεις εργασίας στο έλεος των εργοδοτών.....

Αλήτες, φονιάδεεεεες !!

Ίσα που πρόλαβα να του κλείσω το στόμα, μην μαζευτεί κόσμος έξω να δει τι συμβαίνει.

Και μετά ο Γιώργος Παπανδρέου, προέβη σε μαθήματα ηθικής, σε μαθήματα περηφάνιας και αξιοπρέπειας .

"Αλλά και δεν σκύβουμε το κεφάλι σε κανέναν.Γιατί ο πολιτικός που θα σκύψει έστω και μια φορά το κεφάλι, παύει να είναι πολιτικός και γίνεται μαριονέτα.

Και εγώ μαριονέτα δεν υπήρξα ποτέ, ούτε και θα γίνω βεβαίως, ό,τι και να μου κοστίσει.

Και μου κόστισε"

Ο Μήτσος έμεινε να κοιτάει την οθόνη της τηλεόρασης με άδειο βλέμμα. 

Δεν πίστευε σε αυτά που άκουγε.

Τελικά είπε ξέπνοα, δεν είναι αυτός μα.....ας, εγώ είμαι  ο μαλ.κας.  

Δεν μπορεί, για να τολμά να μου λέει καταπρόσωπο  όλα αυτά, με έχει μετρήσει και ξέρει πόσο μα....κας είμαι.....είπε και έσκυψε το κεφάλι μέσα στις παλάμες του.

" Εκπροσωπούμε και στηρίζουμε την Ελλάδα της πραγματικής οικονομικής δραστηριότητας, τους δημιουργικούς, συνεπείς και συνειδητούς δημόσιους υπάλληλους, τους νέους με πτυχία, τους δημιουργικούς, με γνώσεις, με δεξιότητες υψηλού επιπέδου, αλλά και με θέληση για καινοτομία και

κοινωνική προσφορά, οι οποίοι σήμερα αναγκάζονται να έτερο-απασχολούνται ή να

ξενιτεύονται".

Όταν κατάλαβα τι θα πει, έψαξα να βρω το κοντρόλ μπας και προλάβω να κλείσω την τηλεόραση. 

Φοβήθηκα τον Μήτσο, που ξέροντας ότι ο γιος του ανήκει στο 50% των άνεργων νέων, που στο βαθμό που θα βρει δουλειά ο μισθός του έχει οριστεί στα 511 ευρώ, είπα μέσα μου, δεν την γλυτώνουμε, θα μας ακούσει ο κόσμος όλος, θα βγει η γειτονιά στο πόδι.

Δεν πρόλαβα να την κλείσω. 

Δεν μαζεύτηκε η γειτονιά. 

Αλλά από προχθές δεν έχω τηλεόραση και το χαλί κάτω από το τραπεζάκι, έγινε μαντάρα από το μπουκάλι της μπύρας που έσπασε πάνω στην οθόνη.

Μόνον την άλλη μέρα διάβασα στην εφημερίδα το κλείσιμο της ομιλίας του  Γιώργου Παπανδρέου.

"Όσο πιο ισχυρή η φωνή του ΠΑΣΟΚ, τόσο μεγαλύτερη η εγγύηση για

το δημοκρατικό και προοδευτικό μέλλον της χώρας, όποιο και να είναι το αυριανό

κυβερνητικό σχήμα, όποιες δυνάμεις και αν συγκροτήσουν την αυριανή κυβέρνηση".

 ..."Και πρέπει να συνεχιστεί και θα συνεχιστεί αυτή η πορεία

σταθερότητας, προσαρμογής και αλλαγής και από τη νέα ηγεσία του Πανελλήνιου

Σοσιαλιστικού Κινήματος".

Απ΄όλα όσα είπε, κράτησα αυτό και, ορκίστηκα να  κάνω τον "Μήτσο" να το εμπεδώσει.

 " Τίποτα δεν στερεί τη θέληση και τη λογική από το μυαλό του ανθρώπου, όσο ο φόβος. 

Γιατί ο φόβος γεννά την ανασφάλεια, φέρνει την απογοήτευση, φέρνει την παραίτηση, την απάθεια της κοινωνίας, την οριστική συλλογική κατάρρευση.

Εμείς οι γυναικες!

 

Από την Κλάρα Τσέτκιν στο σήμερα

 
 Το 1857 στις 8 του Μάρτη στην Ν.Υόρκη, οι εργάτριες στα ραφτάδικα και στα υφαντουργία 
αποφασίζουν να κατέβουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και μείωση των ωρών εργασίας.
Να σκεφτεί κανείς ότι οι γυναίκες τότε εργάζονταν για 16 περίπου ώρες!
Και πληρώνονταν με μισθούς σημαντικά μικρότερους των ανδρών συναδέλφων τους
Απαιτούν, 10 ωρη εργασία και εξίσωση των μεροκάματών τους με τα ανδρικά.
Οι δυναμικές και αποφασιστικές διαδηλώσεις των γυναικών αντιμετωπίζονται με τα όπλα και πνίγονται στο αίμα.
Οι υφαντουργίνες  της Ν.Υόρκης και η απεργία τους στις 8 του Μάρτη του 1857, υπήρξαν από τις πιο σημαντικές του Παγκόσμιου εργατικού κινήματος.
Έμπαινε το ζήτημα της ανισοτιμίας ανδρών και γυναικών ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση, έθιγε το ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων.

Στην Β΄Διεθνή συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών γυναικών το 1910 και μετά από πρόταση της Κλάρα Τσέτκιν,η 8η του Μάρτη καθιερώθηκε σαν Διεθνής μέρα της Εργαζόμενης  Γυναίκας.
Μάλιστα, της εργαζόμενης γυναίκας όχι της γυναίκας γενικά.

 Το γυναικείο ζήτημα δεν είναι κάτι που μπορεί να το δει κανείς αποκομμένα από το οικονομικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα,γιατί έτσι και αλλιώς και αυτό όπως και όλες οι κοινωνικές σχέσεις απορρέουν και είναι άμεσα συνδεδεμένες με το σύστημα και τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής.

Στην Ελλάδα τα πρώτα  ψήγματα γυναικείου κινήματος εκφράστηκαν το 1907,κυρίως από γυναίκες της αστικής τάξης,που  στρέφονταν ενάντια στην Φεουδαρχία και  διεκδικούσαν το δικαίωμα στην μόρφωση και στην ψήφο.
Ήταν το λεγόμενο Φεμινιστικό κίνημα το οποίο γρήγορα έχασε και τα χαρακτηριστικά προοδευτικού κινήματος, αγγίζοντας μέχρι και τον συντηρητισμό.
Με την ανάπτυξη του καπιταλισμού η γυναίκα μπαίνει στην παραγωγή.

Με βάση στοιχεία από τον Κορδάτο στην Ελλάδα το 1907 οι εργαζόμενες γυναίκες ανέρχονταν στις 31.9811
20 χρόνια μετά διαβάζουμε στον Ριζοσπάστη, 8 Μάρτη 1928, ότι  οι εργαζόμενες γυναίκες σύμφωνα με στατιστικές στην Ελληνική βιομηχανία είναι  περισσότερες από 60.000, σε σύνολο 285.000 εργατών και εργατριών.


Το ΣΕΚΕ από την ίδρυσή του (4-10/17-23 Νοέμβρη του 1918)ανέλαβε το καθήκον να αγωνιστεί για την ισοτιμία των γυναικών βάζοντας μάλιστα στο πρόγραμμά του τα αιτήματα:


*Δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι


*Πλήρη πολιτική οικονομική και κοινωνική εξίσωση των γυναικών(με τους άντρες)
κατάργηση των νόμων που περιορίζουν τα δικαιώματα της γυναίκας και του νόθου παιδιού


*Ίδρυση χωριστών φυλακών για ανήλικους και γυναίκες και για τα πολιτικά αδικήματα. (σημείο 14)


* Απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας για παιδιά και γυναίκες.(με νόμο)


*Την υποχρέωση των δήμων και κοινοτήτων να συντηρούν γυναικολογικά μαιευτήρια για τις γυναίκες των εργατών, με πλήρεις αποδοχές για 8 εβδομάδες πριν και 8 εβδομάδες μετά τον τοκετό.


*Την καθιέρωση του πολιτικού γάμου»


 Από το 1929 κιόλας με το ιδιώνυμο,τον αντικομουνιστικό νόμο τους Βενιζέλου οι πρώτες κομουνιστριες βρέθηκαν στις φυλακές Αβέρωφ 


 
 
Οι κομουνίστριες πήραν με αυτοθυσία μέρος σε όλους τους απελευθερωτικούς και ταξικούς αγώνες.
Οι κομουνίστριες,και άλλες προοδευτικές γυναίκες, βρέθηκαν στις εξορίες και στις φυλακές, υπερασπιζόμενες το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας, της ζωής και το δικαίωμά τους σε αυτήν. 

Στάθηκαν αλύγιστες, με το κεφάλι ψηλά, κατέβαλαν μεγάλες θυσίες, κάποιες φορές ακόμα και την ίδια τους τη ζωή.


Στην Ελλάδα η  ισοτιμία των γυναικών "αναγνωρίστηκε" και θεσμοθετήθηκε το 1981, αλλά μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα ποτέ η γυναίκα δεν απαλλάχτηκε από την κοινωνική καταπίεση, δεν της αναγνωρίστηκε η μητρότητα σαν κοινωνικό λειτούργημα και στην ουσία οι προκαταλήψεις σε βάρος της, όσο και αν  αμβλύνθηκαν, ποτέ δεν έπαψαν,όπως ποτέ δεν έπαψαν οι αντιδραστικές αντιλήψεις  και πρακτικές στις σχέσεις των δύο φύλων.
Θεσμοθετήθηκε η ισοτιμία των γυναικών.Τι είναι όμως η ισοτιμία;
Είναι ίσα δικαιώματα στην εργασία, στην μόρφωση, στην οικογένεια και σε κάθε πτυχή της κοινωνικής δραστηριότητας.
Τα δικαιώματα όμως όχι μόνον των γυναικών, αλλά και των δύο φύλων μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία δεν μπορεί να είναι πραγματικά και ουσιαστικά.
Οι εργαζόμενοι, άνδρες και γυναίκες, μέσα στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα, δεν μπορεί να κατακτήσουν ολόπλευρα τα δικαιώματά τους, μιας και οι εργαζόμενοι στον καπιταλισμό είναι το αντικείμενο εκμετάλλευσης του κεφαλαίου. 
Η πραγματική τους απελευθέρωση, μόνον με την κατάργηση κάθε μορφής εκμετάλλευσης μπορεί να πραγματωθεί.
Τα δυο φύλα μπορεί να είναι διαφορετικά,  αλλά είναι ίσα και σαν τέτοια θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται.
Μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα και στις ανταγωνιστικές σχέσεις, ανταγωνιστικά αναπτύχθηκαν και οι σχέσεις των δύο φίλων, αυτή άλλωστε ήταν η επιδίωξη της Αστικής τάξης.


Τα δύο φύλα αν δεν αναπτύξουν ανταγωνιστικές σχέσεις, τότε θα μπορούσαν να ανακαλύψουν την δύναμη που μπορούν να ασκήσουν  από κοινού ενάντια στον πραγματικό τους εκμεταλλευτή.
Το κεφάλαιο. 
Και ο κοινός τους αγώνας, είναι που θα μπορούσε πραγματικά να δώσει αποτελέσματα. Καταργώντας κάθε μορφή εκμετάλλευσης και κοινωνικής ανισότητας, πράγμα που σημαίνει ανατροπή του καπιταλιστικού  συστήματος,γιατί μέσα στον καπιταλισμό δεν μπορεί να καταργηθεί η εκμετάλλευση. 
Το σύστημα όπως σε όλους τους τομείς του επικοδομήματός του, διαθέτει μηχανισμούς εκπονεί προγράμματα αντιμετώπισης της όποιας μορφής πίεσης μπορεί να ασκηθεί σε βάρος του και να θέσει σε κίνδυνο την κυριαρχία του.
Έτσι με παρεμβάσεις,και με τους μηχανισμούς που διαθέτει, μετέτρεψε τον αγωνιστικό χαρακτήρα του γυναικείου εργατικού κινήματος.
Μετετράπηκε  σε νεοφεμινιστικό και έβαλε στόχο της γυναίκας να φορέσει την ποδιά στον άντρα, πείθοντάς την ότι με αυτόν τον τρόπο κατακτούσε την ανεξαρτησία της.


Η διεθνής μέρα των εργαζομένων γυναικών όλου του κόσμου μετατράπηκε σε μασκαράτα με γυναικοπαρέες  σε τσιφτετέλάδικα και  πάνω στα τραπέζια να ανεμίζουν την "σημαία" της απελευθέρωσής τους. 
Και εκείνη την μέρα, στις 8 του Μάρτη κάθε χρόνου, ή γυναίκα αισθάνεται απελευθερωμένη από τα δεσμά του "αντρός", γιατί μπορεί να λέει σόκιν ανέκδοτα για άντρες.
Εκείνη την μέρα γιορτάζει η Ματίνα ταμίας στο S/M της γειτονιάς μου και η κυρία Βαρδινογιάννη!
Εκείνη την μέρα γιορτάζει η Τρέμη και η Κατερίνα της Κοκκινιάς!
Η Στάη-Γουλανδρή, με την Ειρήνη από την Καισαριανή!......
Παρ΄όλη την επίθεση αποπροσανατολισμού γυναίκες που ανέπτυξαν  ταξική συνείδηση, δεν έπαψαν να αγωνίζονται μέσα από τα ταξικά τους σωματεία για την πραγματική απελευθέρωση από την καταπίεση του εκμεταλλευτικού συστήματος. 


 
Σήμερα και κάτω από την βάρβαρη και ανελέητη επίθεση του πολιτικού προσωπικού του κεφαλαίου ενάντια στην ζωή μας, ενάντια στο μέλλον των παιδιών μας, ενάντια στις οικογένειές μας,έχουμε χρέος να υψώσουμε το ανάστημα.
Εμείς οι γυναίκες οι εργαζόμενες, οι γυναίκες της εργατικής οικογένειας, οι φοιτήτριες, οι αυτοαπασχολούμενες, οι επιστημόνησες, όλες οι γυναίκες,τώρα, να πάρουμε την ζωή στα δικά μας χέρια, να υπερασπιστούμε την ζωή των παιδιών μας πριν είναι αργά.
Στο σωματείο, στην γειτονία, στις λαϊκές επιτροπές, στον γυναικείο σύλλογο, παντού όπου υπάρχει εστία ταξικής αντίστασης ενάντια στην βαρβαρότητα,να συμβάλλουμε στην δημιουργία της οικοδόμησης της λαϊκής συμμαχίας για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος.

 

"Ήταν πατριώτη ένας λαός, ένας μεγάλος τοπικός εχθρός"

Οι χαλυβουργοί του Ασπρόπυργου, μετά από 4 μήνες και, απεργιακού αγώνα γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα, ότι ο αγώνας τους είναι ταξικός.
Μη καρτεράτε να λυγίσουνε γιατί...
"...αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.
(κι αν) ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή...
ο δρόμος (τους) χάνεται στο φως...".

Ήταν πατριώτη ένας λαός

ένας μεγάλος τοπικός εχθρός

Ερμνεία: Βασίλης Παπακνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης


Ήταν πατριώτη ένας λαός
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.

Θέλανε νά 'χουν όλοι το σπιτάκι τους
καθημερινά το μεροκαματάκι τους
νά 'χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός...

Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα
να σκέφτονται και να μιλούν ελεύθερα
να κυβερνάει αυτός που θά 'χουνε διαλέξει
κανένας πια να μην τους κοροϊδέψει.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός...

Θέλαν το νόμο φίλο κι όχι φύλακα
να μη φοβούνται πια τον χωροφύλακα
την περηφάνια τους κανείς να μην πληγώνει
ούτε την πόρτα τους να ξεκλειδώνει.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός...

Όνειρα χίλια μέσα στο κεφάλι τους
τ' αποθηκεύανε στο προσκεφάλι τους.
Χρόνια καλύτερα ελπίζανε να 'ρθούνε
το σήμερα οι ληστές δεν εχτιμούνε.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός...

Σύλληψη του Γ. Σιφωνιού, προέδρου του Σωματείου της "Ελληνικής Χαλυβουργίας"
Ανακοίνωση του ΚΚΕ, Αθήνα 4 Μάρτη 2012 ΕΔΩ

Από τον  Crousma ΕΔΩ

Να πείτε στον κόσμο να ξεσηκωθεί!

 Τον γνωρίζω προσωπικά τον Δημήτρη, μπορεί να μην τον λένε Μανίκα, αλλά τον λένε Δημήτρη,τον λένε Κώστα και Μανώλη και Αργύρη.... Την λένε Μαρία και Ελένη και δεν μένει στην Κομοτηνή, μένει δίπλα και απέναντί μου, είναι μέσα στο ίδιο μου το σπίτι........


Είναι λέει, ο Δημήτρης Μανίκας, 52 χρονών, πατέρας 2 παιδιών.
Απολυμένος από την εργασία του εδώ και 9 μήνες.
Δεν ξέρει γιατί τον απέλυσαν, δεν του έδωσαν απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημά του και δεν του έδωσαν, ούτε την αποζημίωσή του.


..............Πολλοί από αυτούς βουτηγμένοι μέσα στην άγνοια,  βολεμένοι σε μιαν εικονική πραγματικότητα, άλλοι εγκλωβισμένοι στις φοβίες και τις ανασφάλειές τους, άλλοι πάλι μέσα στις ιδεοληψίες τους, παραπληροφορημένοι,συντηρητικοί, συμβιβασμένοι, στριμωγμένοι στον δικό τους μικρόκοσμο.

Και άλλοι δυναμικοί, αποφασισμένοι και ενταγμένοι, προσηλωμένοι στο όραμα μιας νέας κοινωνίας, μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση.
Γνώστες αυτού που θα ακολουθούσε, γνώστες της επικείμενης κατάρρευσης αυτής της εικονικής ψευδεπίγραφης ευημερίας, της πασπαλισμένης με χρυσόσκονη.
Γνώστες και αγωνιστές, για την εξασφάλιση καλύτερων συνθηκών εργασίας, καλύτερου μεροκάματου, αγωνιστές για την κατάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων,που σήκωναν καθημερινά το ανάστημά τους με όπλο την ιδεολογία τους και το όραμά τους για καλύτερη ζωή, τέτοια που την δικαιούνται και την αξίζουν.

Κοινό χαρακτηριστικό: Όλοι, άνθρωποι του μόχθου, όλοι, "εργάτες" του παραγόμενου  πλούτου και όλοι με τα όνειρά τους. 
Και "ξαφνικά" (για όσους δεν γνώριζαν)  βρέθηκαν μετέωροι στην άκρη του πουθενά.
Βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια εφιαλτική πραγματικότητα, που είναι δύσκολο να ερμηνευτεί.
Δύσκολο να ερμηνευτεί, αλλά πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπισθεί.
Πολλοί από αυτούς δεν ενδιαφέρονται άλλωστε να την ερμηνεύσουν, να την αντιμετωπίσουν θέλουν.  Είναι  όμως που δεν ξέρουν, ότι μόνοι τους δεν μπορεί να την βάλουν κάτω. 

Όχι  γιατί δεν έχουν την δύναμη, όχι γιατί δεν γνωρίζουν την "βιοπάλη" .
Ίσα ίσα, είναι αυτοί που για χρόνια κινούν τις μηχανές, είναι αυτοί που κινούν τα πλοία και τα αεροπλάνα, είναι εκείνοι που κουβαλούν στις πλάτες τους το πηλοφόρι, είναι εκείνοι που γυρίζουν τον τροχό της ζωής.
Αλλά  κανείς δεν τους έμαθε ότι χωρίς αυτούς γρανάζι δεν γυρνά.
Κανείς  δεν τους έμαθε ότι  μπορούν και πρέπει  να γυρίσουν  τον ήλιο και  για να γυρίσει ο ήλιος  θέλει "δουλειά" πολύ.  


Ποτέ δεν έμαθαν το "μαζί",δεν έμαθαν τι θα πει σύντροφος στον καθημερινό αγώνα, δεν έμαθαν ότι είναι αυτοί οι παραγωγοί του πλούτου που καρπώνεται το "συλλογικό" αφεντικό, που με τις δικές τους πλάτες   γίνεται πιο ισχυρό για να απομυζά τον πλούτο της δουλειάς τους.

Έτσι και τώρα, δεν μπορεί να γίνει κατανοητό ότι  εχθρός δεν είναι το κάθε  αφεντικό ξεχωριστά, αλλά το σύστημα το ίδιο.

Το σύστημα που τόσα και τόσα χρόνια εκμεταλλεύτηκε και που σήμερα πια, οδηγήθηκε στο αδιέξοδό του μην μπορώντας να συνεχίσει να λειτουργεί με τους προηγούμενους όρους.
Έτσι προσπαθεί να επιβάλλει νέους όρους και αυτοί, δεν είναι άλλοι από την καταστροφή, την εξόντωση μέρους της εργατικής τάξης.
Όταν ο Δημήτρης, ο Κώστας, ο Αργύρης, η Μαρία, η Ελένη... συνειδητοποιήσουν,ότι ο εχθρός δεν είναι ο κάθε ξεχωριστός εργοδότης, ότι ο συλλογικός εργοδότης, το κεφάλαιο "αυτοπροσώπως" και "απρόσωπα" είναι ο  ΤΑΞΙΚΟΣ  τους εχθρός, κυρίως όμως όταν θα συνειδητοποιήσουν αυτό το ΤΑΞΙΚΟΣ, τότε, θα βρουν τους τρόπους, τις μέθοδες, θα βρουμε την δύναμη για να γίνουμε από τάξη καθ΄εαυτή, τάξη για την πάρτι μας.

Ακούστε τον Δημήτρη στο 9,51. Τον ρωτάει ο συνομιλητής του "Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε" και ο Δημήτρης μέσα στην απόγνωσή του απαντάει:

"Να πείτε στον κόσμο να ξεσηκωθεί"

Και πάρα κάτω στο 10,31 ! 
"Αύριο θα πάνε  να γ....νε 8ώρες σ΄ένα εργοστάσιο  για  4 κατοστάρικα.
Εγώ δεν το θέλω αυτό το πράγμα"...........δεν δούλευα 30 χρόνια,δεν τάφαγα...., για να πεθαίνω στην πείνα"......

Αισθάνεσαι τα μηνίγγια σου να χτυπούν, τους παλμούς να ανεβάζουν γκάζια και θυμώνεις. 
Θυμώνεις πολύ γι΄αυτό που συμβαίνει, θυμώνεις πολύ που οδήγησαν τον "Δημήτρη" μέχρις εδώ, μα πιο πολύ θυμώνεις, που δεν βαδίζεις όσο αποφασιστικά θα μπορούσες, στον δρόμο που θα σου δώσει την δυνατότητα να δείξεις την δύναμη που έχεις, έτσι που να δικαιωθείς κατά πως σου αρμόζει και κατά πως έχεις χρέος.
Οργίζεσαι που δεν μπορείς να ορθώσεις ανάστημα, έτσι που να έχεις αποτελέσματα.

Θλίβεσαι για τον τρόπο έκφρασης του Δημήτρη, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί ξέρεις ότι κάθε άλλο παρά διέξοδο μπορεί να δώσει στο πρόβλημα του Δημήτρη, που δεν είναι μόνον δικό του. 
Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τέτοια φαινόμενα, θα οδηγηθούν  εργαζόμενοι,  άνεργοι και ευπαθείς ομάδες, σε τέτοιες και άλλες πράξεις απόγνωσης; 
Οι χιλιάδες αστέγων, οι πάνω από 1.000.000 άνεργοι, οι νέοι των 400-500 ευρώ, οι συνταξιούχοι πείνας, οι δικοί μας άνθρωποι εμείς οι ίδιοι, πώς θα συσπειρωθούμε, πώς θα αντισταθούμε πώς θα συντονιστούμε;

Ήδη βρισκόμαστε και μπροστά  στην "απόφαση" χιλιάδων απεργών σε εργοστάσια, σε λιμάνια και σταθμούς, σε υπηρεσίες, σχολεία και πανεπιστήμια. 
Αλλά ο  αγώνας θα πρέπει να εκφραστεί, ακόμα πιο μαζικά, ακόμα πιο αποφασιστικά και συντονισμένα.

Οι 124 μέρες αποφασιστικού ηρωικού  αγώνα των Χαλυβουργών, δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε γιατί απάντηση δική μας δεν μπορεί να είναι παρά οι ταξικοί αγώνες,
 η συσπείρωση όλο και περισσότερων εργαζομένων στον κοινό στόχο της ανατροπής του σάπιου συστήματος.
Όχι από βίτσιο, αλλά γιατί δεν υπάρχει άλλη διέξοδος μέσα στο σύστημα αυτό.  

Η τραγωδία έχει αρχίσει και ξετυλίγει το κουβάρι της, ζωγραφίζει στους τοίχους των σπιτιών μας, στις γειτονιές και  στις πλατείες το φρικιαστικό της πρόσωπο. 
Αρκετός χρόνος έχει ήδη χαθεί. Δεν  υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο, δεν μπορούμε να μένουμε 
"χαλαροί" μπρος στην φρίκη αυτού του ταξικού πολέμου και της εξόντωσής μας.
  

Μια "αυθόρμητη επίσκεψη συμπαράστασης"

 στους Χαλυβουργούς

100 ΜΈΡΕΣ ΗΡΩΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

  Η Χ.Α επισκέφτηκε  στους Χαλυβουργούς, τους "συμπαραστάθηκε έμπρακτα" και ο εκπρόσωπός τους απηύθυνε τον λόγο από το μικρόφωνο εκείνο, που έστειλαν  τους αγωνιστικούς τους χαιρετισμούς εκατοντάδες αντιπροσωπίες συνδικαλιστικών, πολιτικών οργανώσεων, απλών εργαζομένων, ανθρώπων του μόχθου, που έσπευσαν αυτές τις 110 μέρες να στηρίξουν και να σταθούν αλληλέγγυοι  στους ηρωικούς απεργούς της Χαλυβουργίας που για πάνω από 3 μήνες κρατούν στις πλάτες τους, την αξιοπρέπεια της εργατικής τάξης.

Τόλμησαν οι Χιτλεροναζίδες  και επιχείρησαν με την παρουσία τους να αμαυρώσουν και να προβοκάρουν αυτόν τον ηρωικό αγώνα των Χαλυβουργών!


Έναν αγώνα που δεν περιορίστηκε  στα στενά πλαίσια  των συμφερόντων των εργαζομένων του συγκεκριμένου εργοστασίου, αλλά είχε σαφή χαρακτηριστικά ενός πολιτικού αγώνα ενάντια στα συμφέροντα των καπιταλιστικών γερακιών, που με τις θεσμοθετημένες αποφάσεις του πολιτικού προσωπικού τους, επιχειρούν να εξοντώσουν μέρος της εργατικής τάξης και να εξασφαλίσουν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα.
Να γράψει κανείς για τις εικόνες, που από πρώτη ανάγνωση τουλάχιστον σε κάνουν να αισθάνεσαι το στομάχι σου να αδειάζει και να γεμίζει εύφλεκτο υλικό που σου καίει το  μέσα σου;

Γροθιά στο στομάχι οι εικόνες στα μαζικά αναρτημένα βίντεο, που καλύπτουν απ΄ακρη σ΄άκρη την μπλοκόσφαιρα, γιατί "κάποιοι" με πολύ ανεπτυγμένη την "ταξικη συνείδηση", διαπίστωσαν 110 μέρες μέτα τον "ρόλο" του Προέδρου και του ΚΚΕ!


Τα συναισθήματα σε κατακλύζουν. Ευτυχώς όταν έχεις εκπαιδευτεί δεν κρατάει πολύ, επικρατεί η λογική, το κάψιμο φεύγει από το στομάχι και ανεβαίνει στον εγκέφαλο.
Και  εκεί γίνονται διεργασίες.
Γίνονται επεξεργασίες, συνθέσεις γεγονότων της ιστορίας, μπαίνουν τα αντικειμενικά και τα υποκειμενικά στοιχεία στην μέση, τα εξετάζεις, τα αναλύεις ανάλογα φυσικά με το γνωστικό πεδίο που διαθέτει "ο καθείς"
Η πρώτη προσπάθεια είναι να ερμηνεύσεις  το γεγονός.
Αλλά για να δώσεις μια αξιόπιστη ερμηνεία,  πρέπει να έχεις στην διάθεσή σου τα δεδομένα.
Όλα τα δεδομένα, αν είναι δυνατόν.


Είναι όμως κάποια γεγονότα ενταγμένα σε ένα γενικότερο πλαίσιο, δεν περιορίζονται στους στενούς ορίζοντες του συγκεκριμένου συμβάντος και σαν τέτοιο πρέπει να ερμηνευτεί.
Το χθεσινό γεγονός αποτελεί  μέρος ενός γενικότερου πολιτικού πλαισίου,ενός ευρύτερου σχεδιασμού, με πρόγραμμα, με φόρμα και περιεχόμενο, προσαρμοσμένο και εναρμονισμένο στους στόχους που επιβάλλεται να υπηρετήσει.
Τότε τα γεγονότα χάνουν το ονοματεπώνυμό τους, αλλά  διατηρούν τα χαρακτηριστικά τους.
Δεν έχει σημασία αν οι εμπλεκόμενοι λέγονται Γιώργος, Μάκης, η Δήμητρα, αλλά τι χαρακτηριστικά έχουν ποιες είναι οι ιδιότητές τους.


Διανύουμε όμως μια ιστορική χρονική περίοδο,οι προϋποθέσεις  και οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές από τις προηγούμενες περιόδους του Πολιτικού και κοινωνικού μας βίου.
Τα προηγούμενα κριτήρια δεν ισχύουν πλέον, με άλλα κριτήρια πρέπει να εκτιμηθούν τα γεγονότα και να τα κοιτάξουμε κάτω από άλλο πρίσμα.


110 μέρες ανυποχώρητου απεργιακού αγώνα, είναι ένα γεγονός που εκτός από την ιστορική του σημασία,πέρα από τις συνέπειες για τον συγκεκριμένο πλουτοκράτη Μανεση, ενέχει και πολλούς κινδύνους για το σύνολο των συμφερόντων της  πλουτοκρατίας και των μέτρων που επιχειρούν να επιβάλλουν μέσω της πολιτικής εξουσίας.


Η απεργία των Χαλιβουργών, αποτελεί ορόσημο αγώνα για την εργατική τάξη.


Ο αγώνας των Χαλυβουργών, πήγε να γίνει  αγώνας όλης της εργατικής τάξης


Δοκιμάστηκε η αντοχή των εργατών, προκειμένου να μην κυριαρχήσουν παντού οι νέες εργασιακές σχέσεις - κάτεργο και οι μισθοί πείνας.

Η απεργία των Χαλυβουργών, ανέδειξε την τεράστια δύναμη που έχει η εργατική τάξη αρκεί να την συνειδητοποιήσει .


Η Πανεργατική και παλλαϊκή αλληλεγγύη στους απεργούς, ανέδειξε τις δυνατότητες  και τα όπλα που διαθέτει η εργατική τάξη.


Οι Χαλυβουργοί΄,βρέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή των διεκδικήσεων των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης.


Έγιναν η πρωτοπορία ενάντια στην εργοδοσία και ενάντια στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.


Μπήκαν μπροστά για να ενημερώσουν,να εμψυχώσουν να πείσουν και άλλους κλάδους να προχωρήσουν αποφασιστικά στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων για ζωή και αξιοπρέπεια,


Οι Χαλυβουργοι, έγιναν ο εφιάλτης των μεγαλοεργοδοτών και  των πολιτικών τους  εκπροσώπων.


"Ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε, το οφείλουμε σε αυτούς που πάλεψαν πριν από εμάς, στους νεκρούς του αγώνα. Το οφείλουμε στα παιδιά μας για να μπορούμε να τα κοιτάμε με περηφάνια στα μάτια, λέγοντας τους ότι δεν γονατίσαμε, δεν τα προδώσαμε".


Έλεγε στην ομιλία του ο Γιώργος Σιφωνιός  σε ομιλία του στην Ομόνοια.


Και για 110 μέρες στάθηκε παλικαρίσια, αποδεικνύοντας ότι πρώτιστο καθήκον του είναι  ο συνεπής ταξικός αγώνας.


Περνάει από κανενός το μυαλό,ότι όλη αυτή η ηρωική προσπάθεια και ο αγώνας θα άφηνε αδιάφορους τους μεγαλοεπιχειρηματίες;


Περνάει από κανενός την σκέψη,ότι δεν υπήρξαν απειλές, εκβιασμοί, προσπάθειες εξαγοράς τόσο συνειδήσεων όσο και τσέπης, για να σταματήσουν και να συμβιβαστούν στις αξιώσεις της εργοδοσίας;


Πιστεύει κανείς ότι η χθεσινή επίσκεψη της Χ.Α δεν ήταν ενταγμένη ακριβώς σε αυτά τα πλαίσια, δεν ήταν μελετημένη και δεν ήταν επεξεργασμένη μέσα στα πιο σκοτεινά γραφεία των επιτελείων τους από διεστραμμένος και αποφασισμένους εγκεφάλους;


Πιστεύει κανείς ότι αυτή η δράση της Χ.Α δεν ήταν μια προβοκατόρικη ενέργεια;


Μια ενέργεια, που όμως δείχνει το μέγεθος της αγωνίας και  του φόβου της μεγαλοεργοδοσίας, που δεν θα διστάσει να κάνει χρήση των πιο ευφάνταστων και αποτρόπαιων μεθόδων, προκειμένου να τρομοκρατήσει,να αιφνιδιάσει, να κατασυκοφάντησεί τους εργατικούς αγώνες και, κυρίως εκείνους τους πρωτοπόρους που κατάφεραν να κρατήσουν ενωμένους τους εργαζόμενους μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες.


Πάντα οι πρωτοπόροι ήταν  ο στόχος.


Μαζί με  όλους τους καθημερινούς αγώνες μας, μέσα σε όλα τα προβλήματα με τα οποία είμαστε αντιμέτωποι,  πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλες τις μορφές επίθεσης που θα δεχτούμε.
 Έχουμε χρέος να αντιμετωπίσουμε κάθε μορφής επίθεση, να μην αφήνουμε κενά και χαραμάδες, να μην μπορεί τίποτε να εισχωρήσει στις γραμμές του ταξικού κινήματος.
Έχουμε χρέος να συντονίσουμε τους αγώνες της εργατικής τάξης, να μετατραπούν σε τοίχος που θα σπάνε τα μούτρα τους και δεν θα μπορούν να βρίσκουν τόπο να σταθούν και να εφαρμόσουν τα βάρβαρα σχέδιά τους.


Υπάρχει πείρα από το διεθνές εργατικό κίνημα, υπάρχει εμπειρία και αυτήν πρέπει να την αξιοποιήσουμε.


Με τα παρακάτω λόγια έκλεισε την ομιλία του στις 12 του Φλεβάρη στην μεγαλειώδη συγκέντρωση του Ελληνικού λαού ο Γιώργος Σιφωνιός.
Με αυτά τα λόγια που μαζί με τις 110 μέρες απεργιακού έντιμου ταξικού αγώνα, θα γραφτούν στις σελίδες της ιστορίας του Ελληνικού εργατικού κινήματος.


Υποχρέωση μας να σταθούμε στο πλευρό τους για γίνουν πράξη γιατί ο αγώνας των χαλυβουργών είναι και δικός μας αγώνας. 
Η νίκη τους θα είναι και δική μας νίκη.


"  Σε όλους αυτούς δηλώνουμε για άλλη μια φορά ότι ματαιοπονούν, θα σπάσουν τα μούτρα τους, οι χαλυβουργοί είναι σκληρά καρύδια για τα δόντια τους.
Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό.
ΖΗΤΩ Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ!
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!».

Η εξόντωση του Ελληνικού λαού

'εγινε νόμος του κράτους !

Είναι απίστευτοι.

Έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και μάλλον έχουν περάσει σε άλλη διάσταση.

Διαθέτουν φαντάζομαι καλούς οικονομολόγους και έχουν την δυνατότητα να ερμηνεύσουν τα σημάδια των καιρών.

Κάπου θα έχει πάρει το μάτι τους και θα το διαπιστώνουν άλλωστε και στην καθημερινότητα.

" Η κοινωνία δεν μπορεί πια να ζήσει κάτω από την κυριαρχία της αστικής τάξης, δηλαδή η ύπαρξη της αστικής τάξης δεν συμβιβάζεται άλλο με την κοινωνία".

Το διεθνές κεφάλαιο είναι σε θέση να γνωρίζει  ότι το σύστημά τους δεν τραβάει άλλο.

 Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν ότι το σύστημα αυτό έχει ήδη σαπίσει, ότι δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο,ότι αυτή η κρίση είναι τόσο βαθιά που δεν μπορούν να την διαχειριστούν;

Τι επιδιώκουν λοιπόν;

Την εξαθλίωση της εργατικής τάξης;

Και ποιο θα είναι το κέρδος για την αστική τάξη, τους πλουτοκράτες;

Ποιοι θα καταναλώνουν το παραγόμενο  από τους "είλωτες" προϊόν;

Γιατί επιχειρούν παίρνοντας τόσο σκληρά φοροεισπρακτικά μέτρα να μαζέψουν κεφάλαια; 

Να τα κάνουν τι; 

Αφού έτσι και αλλιώς,εκτός από την υπερπαραγωγή, υπάρχει υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο που δεν μπορούν όχι απλά να το επενδύσουν, αλλά είναι και υποχρεωμένοι, μέρος του να το καταστρέψουν.

Σήμερα το παράδοξο που εμφανίζεται, αυτό που τόσο καιρό λέμε,  "βασική αντίθεση του καπιταλισμού",

είναι ότι το διεθνές κεφάλαιο   έφτασε στο απίστευτο σημείο, που είναι υποχρεωμένο  να καταστρέψει το μηχάνημα που του παράγει τον πλούτο.

Τα εργατικά χέρια. 

Αλλά και στα δικά μας πράγματα.

Ένα απλό ερώτημα:

Από ποιους θα επιχειρήσουν να τα τσεπώσουν με τα μέτρα τους; 

Από τους πάνω από 1.000.000 άνεργους;

Από τους ημιαπασχολούμενους με μαύρα και με 450 ευρώ ή  τους σημερινούς "υψηλόμισθους"  των 700 ευρώ;

Ή μήπως από τους μικρομεσαίους και τους αυτοαπασχολούμενους, που μέσα στην διετία έβαλαν λουκέτο σε κοντά 400.000  επιχειρήσεις;

Από τους συνταξιούχους του πτωχοκομείου; 

Από ποιους θα τα πάρουν λοιπόν.

Ο σκοπός τους δεν είναι να μας εξαθλιώσουν, αυτό ήδη το έχουν πετύχει.

Ο σκοπός τους είναι ένας και μοναδικός.

Και την Κυριακή αυτός ο σκοπός έγινε νόμος του κράτους.

Η εξόντωσή μας, έγινε νόμος του κράτους.

Την Κυριακή αυτοί νομοθέτησαν την εγκληματική απόφασή τους, αλλά και ο Ελληνικός λαός έδειξε την δική του απόφαση, έδειξε την δυνατότητά του να αντισταθεί να μην υποκύψει.

Μπορεί να μην ξέρει ακόμη τους τρόπους και την μεθόδευση, μπορεί να μην έχει την εμπειρία μετά από μια μακρά περίοδο ύπνωσης, αλλά η αφύπνισή του είναι ορατή και γίνεται επικίνδυνη για κείνους και  δεν διστάζουν να μεταχειρισθούν όλον τον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό για να την καταστείλουν.

Λογικό είναι από μεριάς τους να υπερασπίζονται με όλα τα μέσα τα συμφέροντά τους μέχρι την τελευταία στιγμή, ακόμη και αν ξέρουν ότι διέξοδος δεν υπάρχει. 

Διαθέτουν και πολλές εφεδρείες για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. 

Ομάδες "αντίστασης" ενάντια στα μέτρα, κόμματα που θα απαρτίζονται από τους αντιρρησίες τάχα μου  των βάρβαρων μέτρων, παριστάνοντας τους λαϊκούς προστάτες, την στιγμή που οι υπογραφές τους φιγουράρουν κάτω από τις απάνθρωπες συμφωνίες με τους ξένους   εκπροσώπους του κεφαλαίου και τους ντόπιους κοινωνικούς εταίρους.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες εργαζόμενοι σε επισφάλεια, χιλιάδες εργαζόμενοι απλήρωτοι για πάνω από 8 και 10 μήνες, χιλιάδες εργαζόμενοι  σε απεργιακές κινητοποιήσεις, αρνούμενοι να υπογράψουν την καταδίκη τους με  ατομικές συμβάσεις.

Και ας μη μιλήσουμε για τους πάνω από 1.000.000 ανέργους για τα πάνω από 400.000 λουκέτα των μικρομεσαίων και των αυτοαπασχολούμενων.

Ας μην πούμε τίποτα για τις ουρές των ανέργων, τίποτα για τα παιδιά που λιποθυμούν από ασιτία, για τις ουρές  στα "φιλανθρωπικά" συσσίτια,για τους πάνω από 20.000 αστέγους, για τα σχολειά που κλείνουν, για τα νοσοκομεία που κλείνουν, τους ανύπαρκτους γιατρούς, και για το φάρμακο.........  

Σε κάποιους, που  κάτω από την πίεση της αφόρητης φρικαλεότητας  πιστεύουν στην ανάγκη της άμεσης αντίδρασης,που αγανακτούν και απαιτούν εδώ και τώρα εξέγερση , κάποιος πρέπει να μιλήσει, κάποιος πρέπει να τους μάθει ότι η επανάσταση δεν είναι κλεφτοπόλεμος, η ανατροπή δεν γίνεται με αγανάκτηση,με το παράπονο στα μάτια και με τον θυμό που περιορίζεται σε συζητήσεις.

Η επανάσταση, η ανατροπή τούτης της φρικαλέας καθημερινότητας, δεν γίνεται με βιάση και με μόνον την απόφαση στα μάτια,ούτε είναι αρκετό να έχεις το δίκιο με το μέρος σου.

Η εξέγερση για να έχει επιτυχία δεν αρκεί να στηρίζεται σε ένα κόμμα, αλλά στην πρωτοπόρα τάξη.

Πρέπει επίσης να στηρίζεται στην επαναστατική άνοδο του λαού.

Και έχει και πολλές άλλες προϋποθέσεις αν θέλουμε η όποια εξέγερση να είναι νικηφόρα και όχι να αιματοκυλισθεί ο λαός για να βγουν ακόμη δυνατότεροι και να έχουν και το άλλοθι για να πάρουν και άλλα κατασταλτικά μέτρα.

Το χρέος μας είναι να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης μέσα στα σωματεία και στους χώρους δουλειάς.
Να αναπτύξουμε τους ταξικούς αγώνες.
Να συντονιστούν οι απεργιακοί αγώνες.
Να  πεισθεί  ο λαός για την δύναμή και τις δυνατότητές του.
Να συμβάλλουμε  ώστε να πάψουν  οι αυταπάτες,να πάψει η μοιρολατρία.  

Να δώσουμε θάρρος κουράγιο και δύναμη.

Να ανάψουμε παντού τη φωτιά του ανυποχώρητου αγώνα.

Από την Κυριακή νόμος του Κράτους έγινε η εξόντωση του λαού.

Δικός μας νόμος, είναι το δίκιο μας, η ανατροπή τους και  η λαϊκή εργατική εξουσία.

ΦΥΓΑΜΕ!!!

Δεν τους φοβόμαστε !
Μας φοβούνται !
Άιντε παιδιά να κάνουμε τους χειρότερους εφιάλτες τους πραγματικότητα.

......"Το δίκιο απ΄τον κρατήρα βγαίνει 
σαν βροντή  σαν κεραυνός"

Άιντε να κάνουμε την κραυγή μας να σαλπίσει, να βροντήξει σαν κεραυνός στα κεφάλια τους.
Να υπερασπιστούμε την ζωή και την αξιοπρέπειά μας.
Όλοι στους δρόμους του αγώνα.
Οργανωμένα, συντεταγμένα, με τις ταξικές δυνάμεις, με τ΄αδέρφια μας,τους συντρόφους μας.
Φύγαμε!

Ο Τραπεζίτης και οι ευαισθησίες του επιτελείου του

του Θόδωρου Σμυρνιού

 Τις τελευταίες ώρες κορυφαία στελέχη  της συγκυβέρνησης ανέπτυξαν ξαφνικά μια τέτοια  ευαισθησία για τα "δεινά και τα πάθη του Ελληνικού λαού" που τους οδήγησαν να εκφράσουν δυναμικά και έμπρακτα την ευαισθησία τους,άλλοι παραιτούμενοι, άλλοι με δηλώσεις ότι δεν θα ψηφίσουν το νέο μνημόνιο ή με τον έντονο προβληματισμό και τις ενστάσεις τους.

Και δεν είναι άλλοι από εκείνους, που επί δύο χρόνια δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να βάζουν τις υπογραφές τους κάτω από τις συμφωνίες καταλήστευσης και εξόντωσης του Ελληνικού λαού και  των εργαζομένων.
Ο δοτός πρωθυπουργός εναγώνια και εκείνος με την σειρά του, "δίνει την μάχη" και σε δραματικούς τόνους εκφράζει και αυτός το μεγάλο δράμα που ζει.

"Πλανώνται πλάνην οικτράν και δημαγωγούν όσοι πιστεύουν ότι είναι προτιμότερη μία χρεοκοπία από τα επώδυνα μέτρα που παίρνονται"

Η πραγματική του αγωνία όμως εκφράζεται στην παρακάτω φράση που μεταξύ άλλων λέει :

"Μια άτακτη χρεοκοπία θα δημιουργούσε συνθήκες ανεξέλεγκτου οικονομικού χάους και κοινωνικής έκρηξης".

Η αλήθεια είναι μία και είναι φανερή. Το οικονομικό χάος και η χρεοκοπία για τον λαό είναι ήδη μια πραγματικότητα.

Με πάνω από 1.000.000 ανέργους (με βάση επίσημα στοιχεία), με τις εργασιακές σχέσεις διαλυμένες, με τις συντάξεις σε επίπεδα χαρτζιλικιού για μικρά παιδιά, με τις κοινωνικές παροχές διαλυμένες,με διαλυμένη την παιδεία,με τα παιδιά μας να υποφέρουν από ασιτία, με τους αρρώστους να πεθαίνουν χωρίς γιατρούς, χωρίς νοσοκομεία, χωρίς φάρμακα, χωρίς περίθαλψη, με τις ουρές για τα συσσίτια,με παιδιά και  ηλικιωμένους να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών, με τους χιλιάδες των αστέγων,με την καταλήστευση και την φοροκλοπή των ελάχιστων εισοδημάτων των εργαζομένων των 450 ευρώ.
Αυτά φοβάται ο Τραπεζίτης και τα επιτελεία του μην και  χάσει ο Ελληνικός λαός;
Αυτά τα προνόμια πρέπει να διαφυλάξουμε, γι΄αυτά τα προνόμια κόπτεται ο Πρωθυπουργός ;(τρόπος του λέγειν).


Το ανεξέλεγκτο χάος είναι εδώ και θα γίνει ακόμα πιο ζοφερό μετά τις αποφάσεις που ήδη έχουν δρομολογηθεί   και τα μέτρα που θα εφαρμόσουν σε βάρος του λαού με το νέο μνημόνιο.


Χωρίς ίχνος ντροπής και μην έχοντας επαφή με την Ελληνική πραγματικότητα, περιγράφει την σημερινή κατάσταση των Ελλήνων εργαζομένων, σαν σενάριο μιας πιθανής άτακτης χρεωκοπίας.


"Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων στην περίπτωση μιας άτακτης χρεοκοπίας θα κατέρρεε, και η χώρα θα παρασυρόταν σε μια μακρά δίνη ύφεσης, αστάθειας, ανεργίας και εξαθλίωσης. Οι εξελίξεις αυτές θα οδηγούσαν, αργά ή γρήγορα, στην έξοδο από το ευρώ. Από χώρα του πυρήνα της Ευρωζώνης, η Ελλάδα θα καταντούσε χώρα αδύναμη, στο περιθώριο της Ευρώπης."

Αυτό όμως για τους Ελληνες εργαζόμενους είναι μια πραγματικότητα που την βιόνουν καθημερινά

Ο Τραπεζίτης φοβάται για ένα μόνον, γι΄αυτό που μέσα από τα δόντια του ομολογεί:

...."συνθήκες κοινωνικής έκρηξης"

Αυτό είναι που φοβούνται από την αρχή, αυτό τους τρομάζει, γιατί εκείνοι το μόνο για το οποίο νοιάζονται και υπερασπίζονται είναι τα κέρδη του κεφαλαίου. 
Και ξέρουν ότι αυτά μπαίνουν σε κίνδυνο μόνον από την ομολογούμενη και διαφαινόμενη ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΈΚΡΗΞΗ.
Και ταυτόχρονα με τα προγράμματα εξασφάλισης των συμφερόντων τους, εκπονούν και προγράμματα ώστε να μπορούν να ελέγξουν την λαϊκή δυσαρέσκεια, να μπορούν να την καναλιζάρουν να την στρέψουν σε άλλες κατευθύνσεις ανώδυνες, ακίνδυνες για τους ίδιους και τους πλουτοκράτες ντόπιους και ξένους εντολοδόχους τους.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια,ο Ελληνικός λαός μόνον μια διέξοδο έχει.
Την ανατροπή τους.

Οι όποιες παραιτήσεις, οι όποιες ενστάσεις και η δυσφορία που εμφανίζεται και προβάλλεται , δεν είναι αποτέλεσμα του πόνου και της ευαισθησίας των υπουργών και των στελεχών του κυβερνητικού σχήματος.
Οι απόψεις τους και οι θέσεις τους είναι διατυπωμένες και με τις υπογραφές  τους για την ανάγκη αυτού που ονομάζουν "Σωτηρία του τόπου" με ότι αυτό συνεπάγεται μέχρι σήμερα, αλλά και από εδώ και πέρα για τον λαό μας.

Η σημερινή τους στάση είναι επένδυση για τις επερχόμενες εκλογές. 
Προσπαθούν έχοντας εξασφαλίσει την ψήφιση των μέτρων ή των εναλλακτικών επιλογών, να δώσουν εξετάσεις στο λαό για την ευαισθησία τους για την υπεράσπιση  τάχα μου των λαϊκών συμφερόντων προκειμένου να ζητήσουν την ψήφο τους.

Ο λαός ή θα δεχτεί την "μεγαλοσύνη" και την "ευαισθησία" τους που θα περιορίζεται στο να μοιράζουν κλινοσκεπάσματα στους άστεγους και συσσίτια φιλανθρωπίας στους ανέργους και στους εργαζόμενους των 450 ευρώ ή, θα υψώσει το ανάστημά του να πει το μεγάλο ΝΑΙ στην δύναμη, στις δυνατότητες, στα δικαιώματά του,στην ανάγκη ανατροπής τους.

Γιατί σήμερα πια η μόνη διέξοδος είναι να πάρει ο λαός στα χέρια του την εξουσία, να τους ανατρέψει,
να παραμεριστεί κάθε ιδεοληψία κάθε αυταπάτη. 
Να καταδικάσει εκείνους που υπέγραψαν και μεθόδευσαν την δική του καταδίκη.
Να διεκδικήσει τα δικαιώματά του με κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, με την αξιοποίηση και εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας,με αποδέσμευση από την λυκοσυμμαχία της ΕΕ και την μονομερή διαγραφή του χρέους, που δεν το δημιουργήσαμε εμείς, δεν το χρωστάμε εμείς.

Για να εκφραστεί αυτό στην πράξη, είμαστε εμείς που πρέπει να ξεσηκωθούμε. 
Πρέπει με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστηκότητα να δώσουμε την μάχη, να πείσουμε,  να δώσουμε δύναμη, να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους του μόχθου.
Να σημάνουμε συναγερμό,να ξεσηκωθεί ο λαός να δείξει την δύναμή του, να επιβάλλει τα δικά του δικαιώματα οργανωμένα.
Όλοι μας αύριο στις συνοικίες, στις γειτονιές, στους δρόμους. 
Σπίτι το σπίτι, να ενθαρρύνουμε τον κόσμο να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο διεκδίκησης, τον δικό του δρόμο ανάπτυξης .
Μπορούμε !

Καλή δύναμη σε όλους μας.

Φύγαμε!

 Όλοι έξω στους δρόμους

Και σήμερα και αύριο και κάθε μέρα, εμείς όλοι θα είμαστε στους δρόμους.

Φτάνει;

Όχι πια, δεν φτάνει να είμαστε μόνον εμείς. 

Ας βάλουμε στόχο να πείσουμε και άλλους ,να κατέβουμε στους δρόμους μαζί με όσους γίνεται περισσότερους.

Σήμερα μαζί με άλλον έναν, αύριο μαζί με δεκάδες για να γίνουμε πολλές χιλιάδες και εκατομμύρια,να γίνουμε ένα κύμα που θα τους πνίξει.

Να γίνουμε η δύναμη  που θα δικαιώσει τους φόβους και τους εφιάλτες τους. 

Να τους απαλλάξουμε από τον επιθανάτιο ρόγχο τους, δίνοντας την χαριστική βολή και παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια μας.

Ή που θα υποταχθούμε στην μιζέρια και στην εξόντωσή μας, χωρίς κανένα δικαίωμα και χωρίς στάλα αξιοπρέπειας ή που θα ανατρέψουμε την βαρβαρότητα που μας επιβάλουν.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.

Ούτε λεπτό για χάσιμο.

Φύγαμε!              


            

Μπορεί να φταίνε τα φεγγαρια ή και οι καλικάντζαροι

 Αλλά  ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα ομολογήσουν ότι φταίει το σύστημα.

 

Κρίση!

Τι διάβολο είναι αυτή η κρίση από που έρχεται και που πάει;

Τι την προκάλεσε;

Υπάρχει κάτι που  να μπορεί να την καταστείλει;

Είναι αναγκαίο άραγε να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα; 

Δεν φτάνει η βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας;

Δεν είναι αρκετό το ότι αυτή την στιγμή εξοντώνουν κυριολεκτικά την ζωή μας;

Όχι,δεν είναι αρκετό να βιώνουμε και να αγανακτούμε με  τα αποτελέσματα της κρίσης.

Αν δεν μάθουμε τι είναι αυτό που την  προκαλεί,δεν είναι δυνατόν να την αντιμετωπίσουμε.

Είναι όπως όταν  έχεις αρρυθμίες,αν δεν ξέρεις τι είναι αυτό που τις προκαλεί δεν μπορείς να τις αντιμετωπίσεις.

Μπορεί μάλιστα να παίρνεις λάθος φάρμακα και αντί να τις καταστείλεις, να κάνεις ακόμη μεγαλύτερη ζημιά στον οργανισμό σου.

Να υποστείς "ανήκεστον βλάβην"
.

 Το γνωρίζουν και είναι ακριβώς αυτό που φοβούνται.

Είναι αυτός ο λόγος και έχουν εκπονηθεί προγράμματα επί προγραμμάτων,έχουν επιστρατευτεί όλοι οι μηχανισμοί τους προκειμένου να παρερμηνευτούν τα φαινόμενα, για να μην γίνουν αντιληπτά από τους εργαζόμενους και τις πλατιές λαϊκές μάζες τα πραγματικά αίτια της κρίσης.

Επιστρατεύτηκαν αστοί και "Αριστεροί" οικονομολόγοι,καθηγητές, φιλόσοφοι και καλλιτέχνες, και από κοντά  τα ΜΜΕ και τα λογής λογής παπαγαλάκια τους  για να παρερμηνεύσουν,να αποπροσανατολίσουν,να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας,να μας θέσουν μπροστά σε εκβιαστικά διλήμματα,να μας τρομοκρατήσουν,να στρέψουν αλλού την προσοχή μας.

Σε δρόμους και κατευθύνσεις τέτοιες που δεν θα βάζουν σε κίνδυνο την συνέχιση της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Ο απόλυτος εφιάλτης τους είναι οι "κοινωνικές αναταραχές"

Έτσι τις ονομάζουν και ξέρουν καλά ότι στο βαθμό που ο λαός θα κατανοήσει τα αίτια της κρίσης, δεν θα περιοριστεί σε τίποτα λιγότερο από την ανατροπή του συστήματός τους.

Γιατί είναι το καπιταλιστικό σύστημα, που νομοτελειακά λόγω της φύσης του,οδηγείτε στην κρίση.  

Μας είπαν ότι φταίνε οι ανίκανοι,φταίνε οι ξεπουλημένοι,φταίνε οι μετανάστες,φταίμε όλοι,φταίει το χρηματοπιστωτικό,φταίει το χρέος και τα δάνεια,φταίει ο κακός μας ο καιρός και το στραβό μας το κεφάλι.....φταίνε τα φεγγάρια και οι καλικάντζαροι,αλλά ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα ομολογήσουν ότι φταίει το σύστημα.

Ότι φταίει η βασική αντίθεση του καπιταλισμού,που σήμερα έχει οδηγηθεί σε τέτοιο αδιέξοδο έχοντας εξαντλήσει τα όριά του,τόσο,  που αναγκάζεται να καταστρέψει την μηχανή που του παράγει τον πλούτο.

Τους εργαζόμενους.

Γιατί αν φταίνε οι ανίκανοι και οι ξεπουλημένοι,οι μιζαδόροι της πολιτικής,τότε δεν έχουμε παρά να αντικαταστήσουμε αυτούς τους ανεύθυνους, με άλλους πιο ικανούς,πιο τίμιους.

Και βγαίνουν στην πασαρέλα της  πολιτικής σκηνής κάθε τόσο ομάδες, συλλογικότητες,άλλοτε κατευθυνόμενες και άλλοτε κάτω από την αναγκαιότητα της αντίδρασης ενάντια στα βάρβαρα  μέτρα,αλλά,χωρίς στόχους,χωρίς ουσιαστικές προτάσεις διεξόδου. 

Ακούγονται προτάσεις για καλύτερη διαχείριση,για πιο "δίκαιη" διαχείριση του "χρέους" και της κρίσης του,μέσα στα πλαίσια του συστήματος.

Όταν γνωρίζουν ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γνωρίζουν,ότι το χρέος και όλα όσα το ακολουθούν,δεν είναι η κρίση,δεν είναι τα αίτια,παρά τα αποτελέσματά  της.

Ακούγονται προτάσεις από υψηλόβαθμα στελέχη της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη δημιουργίας νέου κόμματος, που θα δώσει διέξοδο με καλύτερη και πιο αποτελεσματική  διαχείριση.

Ακούγονται προτάσεις,δημιουργούνται κινήσεις που επιδιώκουν την Ενότητα του λαού μέσα στα πλαίσια πάντα του συστήματος.

Να ενωθούμε και ενωμένοι να αγαπηθούμε,ενωμένοι να ζήσουμε την εξαθλίωσή μας,ενωμένοι να κλάψουμε για την δυστυχία και την κακή μας μοίρα.

Ενωμένοι να παλέψουμε για την εξάλειψη των βάρβαρων μέτρων,αλλά πάντα  μέσα στα πλαίσια του συστήματος που τα επέβαλε.

Αλλά και ενωμένοι να υποταχθούμε στην βαρβαρότητα, για το ύψιστο  ιδανικό της σωτηρίας της πατρίδας.

Και από κοντά και οι εκβιασμοί:

"Δεν παίζουμε με την φωτιά και με την μοίρα ενός λαού όμως αυτό που μπορεί να ζήσουμε και θέλουμε να αποφύγουμε δεν περιγράφεται"

Ο δρόμος της χρεοκοπίας "θα έχει ως συνέπεια την εξαθλίωση"

Συμπληρώνει ο Ευαγ.Βενιζέλος και εν χορό και με κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνουν όλα τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΠΑΣΟΚΟΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΙΣΜΟΥ και κάθε είδους εσμού.

Αν πάλι είναι που  φταίμε όλοι γιατί συμβάλλαμε τρώγοντας περισσότερα απ΄όσα βγάζαμε,τότε και για χάρη της πατρίδας και της σωτηρίας της,μπορούμε να παίξουμε τον ρόλο της Ιφιγένειας ή να πιαστούμε χέρι χέρι και να χορέψουμε τον χορό του Ζαλόγγου,μιας και τον πλούτο που εμείς παράγουμε μπορούν αυτοί να τον καρπώνονται αλλά όχι εμείς.

Παρά τις όποιες δυσκολίες,παρά τα όποια προβλήματα,παρά τα σχέδια εξόντωσης που μας επιβάλλουν,πέρα από την όποια πρακτική αντιμετώπιση των μέτρων που θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ζωή μας,εκείνο που πρωτίστως και ταυτόχρονα με τους καθημερινούς αγώνες πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους,να περάσει σε όλους,ή τουλάχιστον σε όσο γίνεται περισσότερους,είναι η φύση της κρίσης και τα αίτια που την προκαλούν.

Ποτέ δεν θα πουν ότι ο καπιταλισμός έχει περιορισμένα όρια και ότι έχει αγγίξει αυτά τα όρια μην μπορώντας να δώσει διεξόδους και να τα διαχειριστεί.

Η μόνη διέξοδος γι΄αυτούς είναι ο  ανελέητος  πόλεμος για την εξόντωση της μηχανής που τους παράγει τον πλούτο και που χωρίς αυτήν δεν μπορούν να υπάρχουν.

(η αντίφαση που λέγαμε)

Αν ο λαός το συνειδητοποιήσει αυτό,θα ξέρει πια ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτή η βαρβαρότητα είναι να δώσουμε όλοι μαζί την χαριστική βολή στο θεριό που σφαδάζει και σκορπίζει τον όλεθρο.

Δεν θα μπορεί να ξεγελάσει κανείς τον κόσμο,με τις ιδεοληψίες για την  μεγάλη οικογένεια της ΕΕ των λύκων.

Δεν θα μπορούν να σταθούν τα επιχειρήματα, οι απειλές και τα διλήμματα:

Με δραχμή ή με ευρώ;

Γιατί θα έχει γίνει κατανοητό ότι είτε με δραχμή είτε με ευρώ είτε με γιεν ή και με καπίκια ή τάλαντα,αν η διαχείριση βρίσκεται στα χέρια της πλουτοκρατίας,τα ίδια μέτρα,οι ίδιες επιδιώξεις θα επιχειρούνται από την εξουσία τους.

Η εξόντωσή μας.

 Θα μπορούσαμε ίσως να περιμένουμε διατηρώντας  την Ελπίδα ότι ο λαϊκός παράγοντας κάτω από την πίεση την μεγάλη των μέτρων που   θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την ζωή του,θα αντιδράσει. 

Δεν μπορεί λένε κάποιοι φίλοι,προφανώς, υπάρχουν ακόμη περιθώρια.

Το ζητούμενο πέρα από  το πότε θα αντιδράσει ο λαϊκός παράγοντας, γιατί κάθε μέρα που περνάει είναι σε βάρος μας και αυτό ενέχει πολλαπλούς  κινδύνους,πρέπει  κυρίως να είναι το προς πια κατεύθυνση θα στραφεί αυτή η  αντίδραση.

Επειγόντως ο λαός μας πρέπει να ενημερωθεί για το τι είναι η κρίση, ποιος είναι ο χαρακτήρας της και τι την δημιούργησε. 

Μόνον τότε θα μπορέσει να απεγκλωβιστεί,να αφυπνιστεί,να πάψει να έχει αυταπάτες και φοβίες,να επαναστατικοποιηθεί η συνείδησή του  να δώσει την μοναδική  αγωνιστική απάντηση  οργανωμένα,με στόχο  και με προοπτική. 

Να παλέψει για τον μόνο στόχο που μπορεί να τον βγάλει από το σημερινό εφιαλτικό αδιέξοδο.

Για την ανατροπή της βάρβαρης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. 

Με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής με λαϊκή εργατική εξουσία

Για την δική του  κυριαρχία.