Black Bedlam

Να πείτε στον κόσμο να ξεσηκωθεί!

2012-03-02T21:34:00.001+02:00

Τον γνωρίζω προσωπικά τον Δημήτρη, μπορεί να μην τον λένε Μανίκα, αλλά τον λένε Δημήτρη,τον λένε Κώστα και Μανώλη και Αργύρη.... Την λένε Μαρία και Ελένη και δεν μένει στην Κομοτηνή, μένει δίπλα και απέναντί μου, είναι μέσα στο ίδιο μου το σπίτι........

Είναι λέει, ο Δημήτρης Μανίκας, 52 χρονών, πατέρας 2 παιδιών.
Απολυμένος από την εργασία του εδώ και 9 μήνες.
Δεν ξέρει γιατί τον απέλυσαν, δεν του έδωσαν απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημά του και δεν του έδωσαν, ούτε την αποζημίωσή του.

..............Πολλοί από αυτούς βουτηγμένοι μέσα στην άγνοια, βολεμένοι σε μιαν εικονική πραγματικότητα, άλλοι εγκλωβισμένοι στις φοβίες και τις ανασφάλειές τους, άλλοι πάλι μέσα στις ιδεοληψίες τους, παραπληροφορημένοι,συντηρητικοί, συμβιβασμένοι, στριμωγμένοι στον δικό τους μικρόκοσμο.

Και άλλοι δυναμικοί, αποφασισμένοι και ενταγμένοι, προσηλωμένοι στο όραμα μιας νέας κοινωνίας, μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση.
Γνώστες αυτού που θα ακολουθούσε, γνώστες της επικείμενης κατάρρευσης αυτής της εικονικής ψευδεπίγραφης ευημερίας, της πασπαλισμένης με χρυσόσκονη.
Γνώστες και αγωνιστές, για την εξασφάλιση καλύτερων συνθηκών εργασίας, καλύτερου μεροκάματου, αγωνιστές για την κατάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων,που σήκωναν καθημερινά το ανάστημά τους με όπλο την ιδεολογία τους και το όραμά τους για καλύτερη ζωή, τέτοια που την δικαιούνται και την αξίζουν.

Κοινό χαρακτηριστικό: Όλοι, άνθρωποι του μόχθου, όλοι, "εργάτες" του παραγόμενου πλούτου και όλοι με τα όνειρά τους.
Και "ξαφνικά" (για όσους δεν γνώριζαν) βρέθηκαν μετέωροι στην άκρη του πουθενά.
Βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια εφιαλτική πραγματικότητα, που είναι δύσκολο να ερμηνευτεί.
Δύσκολο να ερμηνευτεί, αλλά πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπισθεί.
Πολλοί από αυτούς δεν ενδιαφέρονται άλλωστε να την ερμηνεύσουν, να την αντιμετωπίσουν θέλουν. Είναι όμως που δεν ξέρουν, ότι μόνοι τους δεν μπορεί να την βάλουν κάτω.

Όχι γιατί δεν έχουν την δύναμη, όχι γιατί δεν γνωρίζουν την "βιοπάλη" .
Ίσα ίσα, είναι αυτοί που για χρόνια κινούν τις μηχανές, είναι αυτοί που κινούν τα πλοία και τα αεροπλάνα, είναι εκείνοι που κουβαλούν στις πλάτες τους το πηλοφόρι, είναι εκείνοι που γυρίζουν τον τροχό της ζωής.
Αλλά κανείς δεν τους έμαθε ότι χωρίς αυτούς γρανάζι δεν γυρνά.
Κανείς δεν τους έμαθε ότι μπορούν και πρέπει να γυρίσουν τον ήλιο και για να γυρίσει ο ήλιος θέλει "δουλειά" πολύ.

Ποτέ δεν έμαθαν το "μαζί",δεν έμαθαν τι θα πει σύντροφος στον καθημερινό αγώνα, δεν έμαθαν ότι είναι αυτοί οι παραγωγοί του πλούτου που καρπώνεται το "συλλογικό" αφεντικό, που με τις δικές τους πλάτες   γίνεται πιο ισχυρό για να απομυζά τον πλούτο της δουλειάς τους.

Έτσι και τώρα, δεν μπορεί να γίνει κατανοητό ότι εχθρός δεν είναι το κάθε αφεντικό ξεχωριστά, αλλά το σύστημα το ίδιο.

Το σύστημα που τόσα και τόσα χρόνια εκμεταλλεύτηκε και που σήμερα πια, οδηγήθηκε στο αδιέξοδό του μην μπορώντας να συνεχίσει να λειτουργεί με τους προηγούμενους όρους.
Έτσι προσπαθεί να επιβάλλει νέους όρους και αυτοί, δεν είναι άλλοι από την καταστροφή, την εξόντωση μέρους της εργατικής τάξης.
Όταν ο Δημήτρης, ο Κώστας, ο Αργύρης, η Μαρία, η Ελένη... συνειδητοποιήσουν,ότι ο εχθρός δεν είναι ο κάθε ξεχωριστός εργοδότης, ότι ο συλλογικός εργοδότης, το κεφάλαιο "αυτοπροσώπως" και "απρόσωπα" είναι ο ΤΑΞΙΚΟΣ τους εχθρός, κυρίως όμως όταν θα συνειδητοποιήσουν αυτό το ΤΑΞΙΚΟΣ, τότε, θα βρουν τους τρόπους, τις μέθοδες, θα βρουμε την δύναμη για να γίνουμε από τάξη καθ΄εαυτή, τάξη για την πάρτι μας.

Ακούστε τον Δημήτρη στο 9,51. Τον ρωτάει ο συνομιλητής του "Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε" και ο Δημήτρης μέσα στην απόγνωσή του απαντάει:

"Να πείτε στον κόσμο να ξεσηκωθεί"

Και πάρα κάτω στο 10,31 !
"Αύριο θα πάνε να γ....νε 8ώρες σ΄ένα εργοστάσιο για 4 κατοστάρικα.
Εγώ δεν το θέλω αυτό το πράγμα"...........δεν δούλευα 30 χρόνια,δεν τάφαγα...., για να πεθαίνω στην πείνα"......

Αισθάνεσαι τα μηνίγγια σου να χτυπούν, τους παλμούς να ανεβάζουν γκάζια και θυμώνεις.
Θυμώνεις πολύ γι΄αυτό που συμβαίνει, θυμώνεις πολύ που οδήγησαν τον "Δημήτρη" μέχρις εδώ, μα πιο πολύ θυμώνεις, που δεν βαδίζεις όσο αποφασιστικά θα μπορούσες, στον δρόμο που θα σου δώσει την δυνατότητα να δείξεις την δύναμη που έχεις, έτσι που να δικαιωθείς κατά πως σου αρμόζει και κατά πως έχεις χρέος.
Οργίζεσαι που δεν μπορείς να ορθώσεις ανάστημα, έτσι που να έχεις αποτελέσματα.

Θλίβεσαι για τον τρόπο έκφρασης του Δημήτρη, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί ξέρεις ότι κάθε άλλο παρά διέξοδο μπορεί να δώσει στο πρόβλημα του Δημήτρη, που δεν είναι μόνον δικό του.
Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τέτοια φαινόμενα, θα οδηγηθούν εργαζόμενοι, άνεργοι και ευπαθείς ομάδες, σε τέτοιες και άλλες πράξεις απόγνωσης;
Οι χιλιάδες αστέγων, οι πάνω από 1.000.000 άνεργοι, οι νέοι των 400-500 ευρώ, οι συνταξιούχοι πείνας, οι δικοί μας άνθρωποι εμείς οι ίδιοι, πώς θα συσπειρωθούμε, πώς θα αντισταθούμε πώς θα συντονιστούμε;

Ήδη βρισκόμαστε και μπροστά στην "απόφαση" χιλιάδων απεργών σε εργοστάσια, σε λιμάνια και σταθμούς, σε υπηρεσίες, σχολεία και πανεπιστήμια.
Αλλά ο αγώνας θα πρέπει να εκφραστεί, ακόμα πιο μαζικά, ακόμα πιο αποφασιστικά και συντονισμένα.

Οι 124 μέρες αποφασιστικού ηρωικού αγώνα των Χαλυβουργών, δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε γιατί απάντηση δική μας δεν μπορεί να είναι παρά οι ταξικοί αγώνες,
η συσπείρωση όλο και περισσότερων εργαζομένων στον κοινό στόχο της ανατροπής του σάπιου συστήματος.
Όχι από βίτσιο, αλλά γιατί δεν υπάρχει άλλη διέξοδος μέσα στο σύστημα αυτό.

Η τραγωδία έχει αρχίσει και ξετυλίγει το κουβάρι της, ζωγραφίζει στους τοίχους των σπιτιών μας, στις γειτονιές και στις πλατείες το φρικιαστικό της πρόσωπο.
Αρκετός χρόνος έχει ήδη χαθεί. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο, δεν μπορούμε να μένουμε
"χαλαροί" μπρος στην φρίκη αυτού του ταξικού πολέμου και της εξόντωσής μας.

Μια "αυθόρμητη επίσκεψη συμπαράστασης"

2012-02-19T00:23:00.001+02:00

στους Χαλυβουργούς

100 ΜΈΡΕΣ ΗΡΩΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Η Χ.Α επισκέφτηκε στους Χαλυβουργούς, τους "συμπαραστάθηκε έμπρακτα" και ο εκπρόσωπός τους απηύθυνε τον λόγο από το μικρόφωνο εκείνο, που έστειλαν τους αγωνιστικούς τους χαιρετισμούς εκατοντάδες αντιπροσωπίες συνδικαλιστικών, πολιτικών οργανώσεων, απλών εργαζομένων, ανθρώπων του μόχθου, που έσπευσαν αυτές τις 110 μέρες να στηρίξουν και να σταθούν αλληλέγγυοι στους ηρωικούς απεργούς της Χαλυβουργίας που για πάνω από 3 μήνες κρατούν στις πλάτες τους, την αξιοπρέπεια της εργατικής τάξης.

Τόλμησαν οι Χιτλεροναζίδες και επιχείρησαν με την παρουσία τους να αμαυρώσουν και να προβοκάρουν αυτόν τον ηρωικό αγώνα των Χαλυβουργών!

Έναν αγώνα που δεν περιορίστηκε στα στενά πλαίσια των συμφερόντων των εργαζομένων του συγκεκριμένου εργοστασίου, αλλά είχε σαφή χαρακτηριστικά ενός πολιτικού αγώνα ενάντια στα συμφέροντα των καπιταλιστικών γερακιών, που με τις θεσμοθετημένες αποφάσεις του πολιτικού προσωπικού τους, επιχειρούν να εξοντώσουν μέρος της εργατικής τάξης και να εξασφαλίσουν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα.
Να γράψει κανείς για τις εικόνες, που από πρώτη ανάγνωση τουλάχιστον σε κάνουν να αισθάνεσαι το στομάχι σου να αδειάζει και να γεμίζει εύφλεκτο υλικό που σου καίει το μέσα σου;

Γροθιά στο στομάχι οι εικόνες στα μαζικά αναρτημένα βίντεο, που καλύπτουν απ΄ακρη σ΄άκρη την μπλοκόσφαιρα, γιατί "κάποιοι" με πολύ ανεπτυγμένη την "ταξικη συνείδηση", διαπίστωσαν 110 μέρες μέτα τον "ρόλο" του Προέδρου και του ΚΚΕ!

Τα συναισθήματα σε κατακλύζουν. Ευτυχώς όταν έχεις εκπαιδευτεί δεν κρατάει πολύ, επικρατεί η λογική, το κάψιμο φεύγει από το στομάχι και ανεβαίνει στον εγκέφαλο.
Και εκεί γίνονται διεργασίες.
Γίνονται επεξεργασίες, συνθέσεις γεγονότων της ιστορίας, μπαίνουν τα αντικειμενικά και τα υποκειμενικά στοιχεία στην μέση, τα εξετάζεις, τα αναλύεις ανάλογα φυσικά με το γνωστικό πεδίο που διαθέτει "ο καθείς"
Η πρώτη προσπάθεια είναι να ερμηνεύσεις το γεγονός.
Αλλά για να δώσεις μια αξιόπιστη ερμηνεία, πρέπει να έχεις στην διάθεσή σου τα δεδομένα.
Όλα τα δεδομένα, αν είναι δυνατόν.

Είναι όμως κάποια γεγονότα ενταγμένα σε ένα γενικότερο πλαίσιο, δεν περιορίζονται στους στενούς ορίζοντες του συγκεκριμένου συμβάντος και σαν τέτοιο πρέπει να ερμηνευτεί.
Το χθεσινό γεγονός αποτελεί μέρος ενός γενικότερου πολιτικού πλαισίου,ενός ευρύτερου σχεδιασμού, με πρόγραμμα, με φόρμα και περιεχόμενο, προσαρμοσμένο και εναρμονισμένο στους στόχους που επιβάλλεται να υπηρετήσει.
Τότε τα γεγονότα χάνουν το ονοματεπώνυμό τους, αλλά διατηρούν τα χαρακτηριστικά τους.
Δεν έχει σημασία αν οι εμπλεκόμενοι λέγονται Γιώργος, Μάκης, η Δήμητρα, αλλά τι χαρακτηριστικά έχουν ποιες είναι οι ιδιότητές τους.

Διανύουμε όμως μια ιστορική χρονική περίοδο,οι προϋποθέσεις και οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές από τις προηγούμενες περιόδους του Πολιτικού και κοινωνικού μας βίου.
Τα προηγούμενα κριτήρια δεν ισχύουν πλέον, με άλλα κριτήρια πρέπει να εκτιμηθούν τα γεγονότα και να τα κοιτάξουμε κάτω από άλλο πρίσμα.

110 μέρες ανυποχώρητου απεργιακού αγώνα, είναι ένα γεγονός που εκτός από την ιστορική του σημασία,πέρα από τις συνέπειες για τον συγκεκριμένο πλουτοκράτη Μανεση, ενέχει και πολλούς κινδύνους για το σύνολο των συμφερόντων της πλουτοκρατίας και των μέτρων που επιχειρούν να επιβάλλουν μέσω της πολιτικής εξουσίας.

Η απεργία των Χαλιβουργών, αποτελεί ορόσημο αγώνα για την εργατική τάξη.

Ο αγώνας των Χαλυβουργών, πήγε να γίνει αγώνας όλης της εργατικής τάξης

Δοκιμάστηκε η αντοχή των εργατών, προκειμένου να μην κυριαρχήσουν παντού οι νέες εργασιακές σχέσεις - κάτεργο και οι μισθοί πείνας.

Η απεργία των Χαλυβουργών, ανέδειξε την τεράστια δύναμη που έχει η εργατική τάξη αρκεί να την συνειδητοποιήσει .

Η Πανεργατική και παλλαϊκή αλληλεγγύη στους απεργούς, ανέδειξε τις δυνατότητες και τα όπλα που διαθέτει η εργατική τάξη.

Οι Χαλυβουργοί΄,βρέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή των διεκδικήσεων των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης.

Έγιναν η πρωτοπορία ενάντια στην εργοδοσία και ενάντια στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Μπήκαν μπροστά για να ενημερώσουν,να εμψυχώσουν να πείσουν και άλλους κλάδους να προχωρήσουν αποφασιστικά στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων για ζωή και αξιοπρέπεια,

Οι Χαλυβουργοι, έγιναν ο εφιάλτης των μεγαλοεργοδοτών και των πολιτικών τους εκπροσώπων.

"Ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούμε, το οφείλουμε σε αυτούς που πάλεψαν πριν από εμάς, στους νεκρούς του αγώνα. Το οφείλουμε στα παιδιά μας για να μπορούμε να τα κοιτάμε με περηφάνια στα μάτια, λέγοντας τους ότι δεν γονατίσαμε, δεν τα προδώσαμε".

Έλεγε στην ομιλία του ο Γιώργος Σιφωνιός σε ομιλία του στην Ομόνοια.

Και για 110 μέρες στάθηκε παλικαρίσια, αποδεικνύοντας ότι πρώτιστο καθήκον του είναι ο συνεπής ταξικός αγώνας.

Περνάει από κανενός το μυαλό,ότι όλη αυτή η ηρωική προσπάθεια και ο αγώνας θα άφηνε αδιάφορους τους μεγαλοεπιχειρηματίες;

Περνάει από κανενός την σκέψη,ότι δεν υπήρξαν απειλές, εκβιασμοί, προσπάθειες εξαγοράς τόσο συνειδήσεων όσο και τσέπης, για να σταματήσουν και να συμβιβαστούν στις αξιώσεις της εργοδοσίας;

Πιστεύει κανείς ότι η χθεσινή επίσκεψη της Χ.Α δεν ήταν ενταγμένη ακριβώς σε αυτά τα πλαίσια, δεν ήταν μελετημένη και δεν ήταν επεξεργασμένη μέσα στα πιο σκοτεινά γραφεία των επιτελείων τους από διεστραμμένος και αποφασισμένους εγκεφάλους;

Πιστεύει κανείς ότι αυτή η δράση της Χ.Α δεν ήταν μια προβοκατόρικη ενέργεια;

Μια ενέργεια, που όμως δείχνει το μέγεθος της αγωνίας και του φόβου της μεγαλοεργοδοσίας, που δεν θα διστάσει να κάνει χρήση των πιο ευφάνταστων και αποτρόπαιων μεθόδων, προκειμένου να τρομοκρατήσει,να αιφνιδιάσει, να κατασυκοφάντησεί τους εργατικούς αγώνες και, κυρίως εκείνους τους πρωτοπόρους που κατάφεραν να κρατήσουν ενωμένους τους εργαζόμενους μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Πάντα οι πρωτοπόροι ήταν ο στόχος.

Μαζί με όλους τους καθημερινούς αγώνες μας, μέσα σε όλα τα προβλήματα με τα οποία είμαστε αντιμέτωποι, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλες τις μορφές επίθεσης που θα δεχτούμε.
Έχουμε χρέος να αντιμετωπίσουμε κάθε μορφής επίθεση, να μην αφήνουμε κενά και χαραμάδες, να μην μπορεί τίποτε να εισχωρήσει στις γραμμές του ταξικού κινήματος.
Έχουμε χρέος να συντονίσουμε τους αγώνες της εργατικής τάξης, να μετατραπούν σε τοίχος που θα σπάνε τα μούτρα τους και δεν θα μπορούν να βρίσκουν τόπο να σταθούν και να εφαρμόσουν τα βάρβαρα σχέδιά τους.

Υπάρχει πείρα από το διεθνές εργατικό κίνημα, υπάρχει εμπειρία και αυτήν πρέπει να την αξιοποιήσουμε.

Με τα παρακάτω λόγια έκλεισε την ομιλία του στις 12 του Φλεβάρη στην μεγαλειώδη συγκέντρωση του Ελληνικού λαού ο Γιώργος Σιφωνιός.
Με αυτά τα λόγια που μαζί με τις 110 μέρες απεργιακού έντιμου ταξικού αγώνα, θα γραφτούν στις σελίδες της ιστορίας του Ελληνικού εργατικού κινήματος.

Υποχρέωση μας να σταθούμε στο πλευρό τους για γίνουν πράξη γιατί ο αγώνας των χαλυβουργών είναι και δικός μας αγώνας.
Η νίκη τους θα είναι και δική μας νίκη.

" Σε όλους αυτούς δηλώνουμε για άλλη μια φορά ότι ματαιοπονούν, θα σπάσουν τα μούτρα τους, οι χαλυβουργοί είναι σκληρά καρύδια για τα δόντια τους.
Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό.
ΖΗΤΩ Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ!
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!».

Η εξόντωση του Ελληνικού λαού

2012-02-15T21:40:00.000+02:00

'εγινε νόμος του κράτους !

Είναι απίστευτοι.

Έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και μάλλον έχουν περάσει σε άλλη διάσταση.

Διαθέτουν φαντάζομαι καλούς οικονομολόγους και έχουν την δυνατότητα να ερμηνεύσουν τα σημάδια των καιρών.

Κάπου θα έχει πάρει το μάτι τους και θα το διαπιστώνουν άλλωστε και στην καθημερινότητα.

" Η κοινωνία δεν μπορεί πια να ζήσει κάτω απότην κυριαρχία της αστικής τάξης, δηλαδή η ύπαρξη της αστικής τάξης δενσυμβιβάζεται άλλο με την κοινωνία".

Το διεθνές κεφάλαιο είναι σε θέση να γνωρίζει ότι το σύστημά τους δεν τραβάει άλλο.

Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν ότι το σύστημα αυτό έχει ήδη σαπίσει, ότι δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο,ότι αυτή η κρίση είναι τόσο βαθιά που δεν μπορούν να την διαχειριστούν;

Τι επιδιώκουν λοιπόν;

Την εξαθλίωση της εργατικής τάξης;

Και ποιο θα είναι το κέρδος για την αστική τάξη, τους πλουτοκράτες;

Ποιοι θα καταναλώνουν το παραγόμενο από τους "είλωτες" προϊόν;

Γιατί επιχειρούν παίρνοντας τόσο σκληρά φοροεισπρακτικά μέτρα να μαζέψουν κεφάλαια;

Να τα κάνουν τι;

Αφού έτσι και αλλιώς,εκτός από την υπερπαραγωγή, υπάρχει υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο που δεν μπορούν όχι απλά να το επενδύσουν, αλλά είναι και υποχρεωμένοι, μέρος του να το καταστρέψουν.

Σήμερα το παράδοξο που εμφανίζεται, αυτό που τόσο καιρό λέμε, "βασική αντίθεση του καπιταλισμού",

είναι ότι το διεθνές κεφάλαιο έφτασε στο απίστευτο σημείο, που είναι υποχρεωμένο να καταστρέψει το μηχάνημα που του παράγει τον πλούτο.

Τα εργατικά χέρια.

Αλλά και στα δικά μας πράγματα.

Ένα απλό ερώτημα:

Από ποιους θα επιχειρήσουν να τα τσεπώσουν με τα μέτρα τους;

Από τους πάνω από 1.000.000 άνεργους;

Από τους ημιαπασχολούμενους με μαύρα και με 450 ευρώ ή τους σημερινούς "υψηλόμισθους" των 700 ευρώ;

Ή μήπως από τους μικρομεσαίους και τους αυτοαπασχολούμενους, που μέσα στην διετία έβαλαν λουκέτο σε κοντά 400.000 επιχειρήσεις;

Από τους συνταξιούχους του πτωχοκομείου;

Από ποιους θα τα πάρουν λοιπόν.

Ο σκοπός τους δεν είναι να μας εξαθλιώσουν, αυτό ήδη το έχουν πετύχει.

Ο σκοπός τους είναι ένας και μοναδικός.

Και την Κυριακή αυτός ο σκοπός έγινε νόμος του κράτους.

Η εξόντωσή μας, έγινε νόμος του κράτους.

Την Κυριακή αυτοί νομοθέτησαν την εγκληματική απόφασή τους, αλλά και ο Ελληνικός λαός έδειξε την δική του απόφαση, έδειξε την δυνατότητά του να αντισταθεί να μην υποκύψει.

Μπορεί να μην ξέρει ακόμη τους τρόπους και την μεθόδευση, μπορεί να μην έχει την εμπειρία μετά από μια μακρά περίοδο ύπνωσης, αλλά η αφύπνισή του είναι ορατή και γίνεται επικίνδυνη για κείνους και δεν διστάζουν να μεταχειρισθούν όλον τον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό για να την καταστείλουν.

Λογικό είναι από μεριάς τους να υπερασπίζονται με όλα τα μέσα τα συμφέροντά τους μέχρι την τελευταία στιγμή, ακόμη και αν ξέρουν ότι διέξοδος δεν υπάρχει.

Διαθέτουν και πολλές εφεδρείες για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου.

Ομάδες "αντίστασης" ενάντια στα μέτρα, κόμματα που θα απαρτίζονται από τους αντιρρησίες τάχα μου των βάρβαρων μέτρων, παριστάνοντας τους λαϊκούς προστάτες, την στιγμή που οι υπογραφές τους φιγουράρουν κάτω από τις απάνθρωπες συμφωνίες με τους ξένους εκπροσώπους του κεφαλαίου και τους ντόπιους κοινωνικούς εταίρους.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες εργαζόμενοι σε επισφάλεια, χιλιάδες εργαζόμενοι απλήρωτοι για πάνω από 8 και 10 μήνες, χιλιάδες εργαζόμενοι σε απεργιακές κινητοποιήσεις, αρνούμενοι να υπογράψουν την καταδίκη τους με ατομικές συμβάσεις.

Και ας μη μιλήσουμε για τους πάνω από 1.000.000 ανέργους για τα πάνω από 400.000 λουκέτα των μικρομεσαίων και των αυτοαπασχολούμενων.

Ας μην πούμε τίποτα για τις ουρές των ανέργων, τίποτα για τα παιδιά που λιποθυμούν από ασιτία, για τις ουρές στα "φιλανθρωπικά" συσσίτια,για τους πάνω από 20.000 αστέγους, για τα σχολειά που κλείνουν, για τα νοσοκομεία που κλείνουν, τους ανύπαρκτους γιατρούς, και για το φάρμακο.........

Σε κάποιους, που κάτω από την πίεση της αφόρητης φρικαλεότητας πιστεύουν στην ανάγκη της άμεσης αντίδρασης,που αγανακτούν και απαιτούν εδώ και τώρα εξέγερση , κάποιος πρέπει να μιλήσει, κάποιος πρέπει να τους μάθει ότι η επανάσταση δεν είναι κλεφτοπόλεμος, η ανατροπή δεν γίνεται με αγανάκτηση,με το παράπονο στα μάτια και με τον θυμό που περιορίζεται σε συζητήσεις.

Η επανάσταση, η ανατροπή τούτης της φρικαλέας καθημερινότητας, δεν γίνεται με βιάση και με μόνον την απόφαση στα μάτια,ούτε είναι αρκετό να έχεις το δίκιο με το μέρος σου.

Η εξέγερση για να έχει επιτυχία δεν αρκεί να στηρίζεται σε ένα κόμμα, αλλά στην πρωτοπόρα τάξη.

Πρέπει επίσης να στηρίζεται στην επαναστατική άνοδο του λαού.

Και έχει και πολλές άλλες προϋποθέσεις αν θέλουμε η όποια εξέγερση να είναι νικηφόρα και όχι να αιματοκυλισθεί ο λαός για να βγουν ακόμη δυνατότεροι και να έχουν και το άλλοθι για να πάρουν και άλλα κατασταλτικά μέτρα.

Το χρέος μας είναι να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης μέσα στα σωματεία και στους χώρους δουλειάς.
Να αναπτύξουμε τους ταξικούς αγώνες.
Να συντονιστούν οι απεργιακοί αγώνες.
Να πεισθεί ο λαός για την δύναμή και τις δυνατότητές του.
Να συμβάλλουμε ώστε να πάψουν οι αυταπάτες,να πάψει η μοιρολατρία.

Να δώσουμε θάρρος κουράγιο και δύναμη.

Να ανάψουμε παντού τη φωτιά του ανυποχώρητου αγώνα.

Από την Κυριακή νόμος του Κράτους έγινε η εξόντωση του λαού.

Δικός μας νόμος, είναι το δίκιο μας, η ανατροπή τους και η λαϊκή εργατική εξουσία.

2012-02-12T15:20:00.002+02:00

ΦΥΓΑΜΕ!!!

Δεν τους φοβόμαστε !
Μας φοβούνται !
Άιντε παιδιά να κάνουμε τους χειρότερους εφιάλτες τους πραγματικότητα.

......"Το δίκιο απ΄τον κρατήρα βγαίνει
σαν βροντή σαν κεραυνός"

Άιντε να κάνουμε την κραυγή μας να σαλπίσει, να βροντήξει σαν κεραυνός στα κεφάλια τους.
Να υπερασπιστούμε την ζωή και την αξιοπρέπειά μας.
Όλοι στους δρόμους του αγώνα.
Οργανωμένα, συντεταγμένα, με τις ταξικές δυνάμεις, με τ΄αδέρφια μας,τους συντρόφους μας.
Φύγαμε!

2012-02-11T00:02:00.000+02:00

Ο Τραπεζίτης και οι ευαισθησίες του επιτελείου του

του Θόδωρου Σμυρνιού

Τις τελευταίες ώρες κορυφαία στελέχη της συγκυβέρνησης ανέπτυξαν ξαφνικά μια τέτοια ευαισθησία για τα "δεινά και τα πάθη του Ελληνικού λαού" που τους οδήγησαν να εκφράσουν δυναμικά και έμπρακτα την ευαισθησία τους,άλλοι παραιτούμενοι, άλλοι με δηλώσεις ότι δεν θα ψηφίσουν το νέο μνημόνιο ή με τον έντονο προβληματισμό και τις ενστάσεις τους.

Και δεν είναι άλλοι από εκείνους, που επί δύο χρόνια δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να βάζουν τις υπογραφές τους κάτω από τις συμφωνίες καταλήστευσης και εξόντωσης του Ελληνικού λαού και των εργαζομένων.
Ο δοτός πρωθυπουργός εναγώνια και εκείνος με την σειρά του, "δίνει την μάχη" και σε δραματικούς τόνους εκφράζει και αυτός το μεγάλο δράμα που ζει.

"Πλανώνται πλάνην οικτράν και δημαγωγούν όσοι πιστεύουν ότι είναι προτιμότερη μία χρεοκοπία από τα επώδυνα μέτρα που παίρνονται"

Η πραγματική του αγωνία όμως εκφράζεται στην παρακάτω φράση που μεταξύ άλλων λέει :

"Μια άτακτη χρεοκοπία θα δημιουργούσε συνθήκες ανεξέλεγκτου οικονομικού χάους και κοινωνικής έκρηξης".

Η αλήθεια είναι μία και είναι φανερή. Το οικονομικό χάος και η χρεοκοπία για τον λαό είναι ήδη μια πραγματικότητα.

Με πάνω από 1.000.000 ανέργους (με βάση επίσημα στοιχεία), με τις εργασιακές σχέσεις διαλυμένες, με τις συντάξεις σε επίπεδα χαρτζιλικιού για μικρά παιδιά, με τις κοινωνικές παροχές διαλυμένες,με διαλυμένη την παιδεία,με τα παιδιά μας να υποφέρουν από ασιτία, με τους αρρώστους να πεθαίνουν χωρίς γιατρούς, χωρίς νοσοκομεία, χωρίς φάρμακα, χωρίς περίθαλψη, με τις ουρές για τα συσσίτια,με παιδιά και ηλικιωμένους να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών, με τους χιλιάδες των αστέγων,με την καταλήστευση και την φοροκλοπή των ελάχιστων εισοδημάτων των εργαζομένων των 450 ευρώ.
Αυτά φοβάται ο Τραπεζίτης και τα επιτελεία του μην και χάσει ο Ελληνικός λαός;
Αυτά τα προνόμια πρέπει να διαφυλάξουμε, γι΄αυτά τα προνόμια κόπτεται ο Πρωθυπουργός ;(τρόπος του λέγειν).

Το ανεξέλεγκτο χάος είναι εδώ και θα γίνει ακόμα πιο ζοφερό μετά τις αποφάσεις που ήδη έχουν δρομολογηθεί και τα μέτρα που θα εφαρμόσουν σε βάρος του λαού με το νέο μνημόνιο.

Χωρίς ίχνος ντροπής και μην έχοντας επαφή με την Ελληνική πραγματικότητα, περιγράφει την σημερινή κατάσταση των Ελλήνων εργαζομένων, σαν σενάριο μιας πιθανής άτακτης χρεωκοπίας.

"Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων στην περίπτωση μιας άτακτης χρεοκοπίας θα κατέρρεε, και η χώρα θα παρασυρόταν σε μια μακρά δίνη ύφεσης, αστάθειας, ανεργίας και εξαθλίωσης. Οι εξελίξεις αυτές θα οδηγούσαν, αργά ή γρήγορα, στην έξοδο από το ευρώ. Από χώρα του πυρήνα της Ευρωζώνης, η Ελλάδα θα καταντούσε χώρα αδύναμη, στο περιθώριο της Ευρώπης."

Αυτό όμως για τους Ελληνες εργαζόμενους είναι μια πραγματικότητα που την βιόνουν καθημερινά

Ο Τραπεζίτης φοβάται για ένα μόνον, γι΄αυτό που μέσα από τα δόντια του ομολογεί:

...."συνθήκες κοινωνικής έκρηξης"

Αυτό είναι που φοβούνται από την αρχή, αυτό τους τρομάζει, γιατί εκείνοι το μόνο για το οποίο νοιάζονται και υπερασπίζονται είναι τα κέρδη του κεφαλαίου.
Και ξέρουν ότι αυτά μπαίνουν σε κίνδυνο μόνον από την ομολογούμενη και διαφαινόμενη ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΈΚΡΗΞΗ.
Και ταυτόχρονα με τα προγράμματα εξασφάλισης των συμφερόντων τους, εκπονούν και προγράμματα ώστε να μπορούν να ελέγξουν την λαϊκή δυσαρέσκεια, να μπορούν να την καναλιζάρουν να την στρέψουν σε άλλες κατευθύνσεις ανώδυνες, ακίνδυνες για τους ίδιους και τους πλουτοκράτες ντόπιους και ξένους εντολοδόχους τους.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια,ο Ελληνικός λαός μόνον μια διέξοδο έχει.
Την ανατροπή τους.

Οι όποιες παραιτήσεις, οι όποιες ενστάσεις και η δυσφορία που εμφανίζεται και προβάλλεται , δεν είναι αποτέλεσμα του πόνου και της ευαισθησίας των υπουργών και των στελεχών του κυβερνητικού σχήματος.
Οι απόψεις τους και οι θέσεις τους είναι διατυπωμένες και με τις υπογραφές τους για την ανάγκη αυτού που ονομάζουν "Σωτηρία του τόπου" με ότι αυτό συνεπάγεται μέχρι σήμερα, αλλά και από εδώ και πέρα για τον λαό μας.

Η σημερινή τους στάση είναι επένδυση για τις επερχόμενες εκλογές.
Προσπαθούν έχοντας εξασφαλίσει την ψήφιση των μέτρων ή των εναλλακτικών επιλογών, να δώσουν εξετάσεις στο λαό για την ευαισθησία τους για την υπεράσπιση τάχα μου των λαϊκών συμφερόντων προκειμένου να ζητήσουν την ψήφο τους.

Ο λαός ή θα δεχτεί την "μεγαλοσύνη" και την "ευαισθησία" τους που θα περιορίζεται στο να μοιράζουν κλινοσκεπάσματα στους άστεγους και συσσίτια φιλανθρωπίας στους ανέργους και στους εργαζόμενους των 450 ευρώ ή, θα υψώσει το ανάστημά του να πει το μεγάλο ΝΑΙ στην δύναμη, στις δυνατότητες, στα δικαιώματά του,στην ανάγκη ανατροπής τους.

Γιατί σήμερα πια η μόνη διέξοδος είναι να πάρει ο λαός στα χέρια του την εξουσία, να τους ανατρέψει,
να παραμεριστεί κάθε ιδεοληψία κάθε αυταπάτη.
Να καταδικάσει εκείνους που υπέγραψαν και μεθόδευσαν την δική του καταδίκη.
Να διεκδικήσει τα δικαιώματά του με κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, με την αξιοποίηση και εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας,με αποδέσμευση από την λυκοσυμμαχία της ΕΕ και την μονομερή διαγραφή του χρέους, που δεν το δημιουργήσαμε εμείς, δεν το χρωστάμε εμείς.

Για να εκφραστεί αυτό στην πράξη, είμαστε εμείς που πρέπει να ξεσηκωθούμε.
Πρέπει με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστηκότητα να δώσουμε την μάχη, να πείσουμε, να δώσουμε δύναμη, να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους του μόχθου.
Να σημάνουμε συναγερμό,να ξεσηκωθεί ο λαός να δείξει την δύναμή του, να επιβάλλει τα δικά του δικαιώματα οργανωμένα.
Όλοι μας αύριο στις συνοικίες, στις γειτονιές, στους δρόμους.
Σπίτι το σπίτι, να ενθαρρύνουμε τον κόσμο να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο διεκδίκησης, τον δικό του δρόμο ανάπτυξης .
Μπορούμε !

Καλή δύναμη σε όλους μας.

Φύγαμε!

2012-02-06T16:14:00.002+02:00

Όλοι έξω στους δρόμους

Και σήμερα και αύριο και κάθε μέρα, εμείς όλοι θα είμαστε στους δρόμους.

Φτάνει;

Όχι πια, δεν φτάνει να είμαστε μόνον εμείς.

Ας βάλουμε στόχο να πείσουμε και άλλους ,να κατέβουμε στους δρόμους μαζί με όσους γίνεται περισσότερους.

Σήμερα μαζί με άλλον έναν, αύριο μαζί με δεκάδες για να γίνουμε πολλές χιλιάδες και εκατομμύρια,να γίνουμε ένα κύμα που θα τους πνίξει.

Να γίνουμε η δύναμη που θα δικαιώσει τους φόβους και τους εφιάλτες τους.

Να τους απαλλάξουμε από τον επιθανάτιο ρόγχο τους, δίνοντας την χαριστική βολή και παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια μας.

Ή που θα υποταχθούμε στην μιζέρια και στην εξόντωσή μας, χωρίς κανένα δικαίωμα και χωρίς στάλα αξιοπρέπειας ή που θα ανατρέψουμε την βαρβαρότητα που μας επιβάλουν.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.

Ούτε λεπτό για χάσιμο.

Φύγαμε!

Μπορεί να φταίνε τα φεγγαρια ή και οι καλικάντζαροι

2012-02-05T09:38:00.000+02:00

Αλλά ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα ομολογήσουν ότι φταίει το σύστημα.

Κρίση!

Τι διάβολο είναι αυτή η κρίση από που έρχεται και που πάει;

Τι την προκάλεσε;

Υπάρχει κάτι που να μπορεί να την καταστείλει;

Είναι αναγκαίο άραγε να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα;

Δεν φτάνει η βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας;

Δεν είναι αρκετό το ότι αυτή την στιγμή εξοντώνουν κυριολεκτικά την ζωή μας;

Όχι,δεν είναι αρκετό να βιώνουμε και να αγανακτούμε με τα αποτελέσματα της κρίσης.

Αν δεν μάθουμε τι είναι αυτό που την προκαλεί,δεν είναι δυνατόν να την αντιμετωπίσουμε.

Είναι όπως όταν έχεις αρρυθμίες,αν δεν ξέρεις τι είναι αυτό που τις προκαλεί δεν μπορείς να τις αντιμετωπίσεις.

Μπορεί μάλιστα να παίρνεις λάθος φάρμακα και αντί να τις καταστείλεις, να κάνεις ακόμη μεγαλύτερη ζημιά στον οργανισμό σου.

Να υποστείς "ανήκεστον βλάβην"
.

Το γνωρίζουν και είναι ακριβώς αυτό που φοβούνται.

Είναι αυτός ο λόγος και έχουν εκπονηθεί προγράμματα επί προγραμμάτων,έχουν επιστρατευτεί όλοι οι μηχανισμοί τους προκειμένου να παρερμηνευτούν τα φαινόμενα, για να μην γίνουν αντιληπτά από τους εργαζόμενους και τις πλατιές λαϊκές μάζες τα πραγματικά αίτια της κρίσης.

Επιστρατεύτηκαν αστοί και "Αριστεροί" οικονομολόγοι,καθηγητές, φιλόσοφοι και καλλιτέχνες, και από κοντά τα ΜΜΕ και τα λογής λογής παπαγαλάκια τους για να παρερμηνεύσουν,να αποπροσανατολίσουν,να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας,να μας θέσουν μπροστά σε εκβιαστικά διλήμματα,να μας τρομοκρατήσουν,να στρέψουν αλλού την προσοχή μας.

Σε δρόμους και κατευθύνσεις τέτοιες που δεν θα βάζουν σε κίνδυνο την συνέχιση της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Ο απόλυτος εφιάλτης τους είναι οι "κοινωνικές αναταραχές"

Έτσι τις ονομάζουν και ξέρουν καλά ότι στο βαθμό που ο λαός θα κατανοήσει τα αίτια της κρίσης, δεν θα περιοριστεί σε τίποτα λιγότερο από την ανατροπή του συστήματός τους.

Γιατί είναι το καπιταλιστικό σύστημα, που νομοτελειακά λόγω της φύσης του,οδηγείτε στην κρίση.

Μας είπαν ότι φταίνε οι ανίκανοι,φταίνε οι ξεπουλημένοι,φταίνε οι μετανάστες,φταίμε όλοι,φταίει το χρηματοπιστωτικό,φταίει το χρέος και τα δάνεια,φταίει ο κακός μας ο καιρός και το στραβό μας το κεφάλι.....φταίνε τα φεγγάρια και οι καλικάντζαροι,αλλά ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα ομολογήσουν ότι φταίει το σύστημα.

Ότι φταίει η βασική αντίθεση του καπιταλισμού,που σήμερα έχει οδηγηθεί σε τέτοιο αδιέξοδο έχοντας εξαντλήσει τα όριά του,τόσο, που αναγκάζεται να καταστρέψει την μηχανή που του παράγει τον πλούτο.

Τους εργαζόμενους.

Γιατί αν φταίνε οι ανίκανοι και οι ξεπουλημένοι,οι μιζαδόροι της πολιτικής,τότε δεν έχουμε παρά να αντικαταστήσουμε αυτούς τους ανεύθυνους, με άλλους πιο ικανούς,πιο τίμιους.

Και βγαίνουν στην πασαρέλα της πολιτικής σκηνής κάθε τόσο ομάδες, συλλογικότητες,άλλοτε κατευθυνόμενες και άλλοτε κάτω από την αναγκαιότητα της αντίδρασης ενάντια στα βάρβαρα μέτρα,αλλά,χωρίς στόχους,χωρίς ουσιαστικές προτάσεις διεξόδου.

Ακούγονται προτάσεις για καλύτερη διαχείριση,για πιο "δίκαιη" διαχείριση του "χρέους" και της κρίσης του,μέσα στα πλαίσια του συστήματος.

Όταν γνωρίζουν ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γνωρίζουν,ότι το χρέος και όλα όσα το ακολουθούν,δεν είναι η κρίση,δεν είναι τα αίτια,παρά τα αποτελέσματά της.

Ακούγονται προτάσεις από υψηλόβαθμα στελέχη της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη δημιουργίας νέου κόμματος, που θα δώσει διέξοδο με καλύτερη και πιο αποτελεσματική διαχείριση.

Ακούγονται προτάσεις,δημιουργούνται κινήσεις που επιδιώκουν την Ενότητα του λαού μέσα στα πλαίσια πάντα του συστήματος.

Να ενωθούμε και ενωμένοι να αγαπηθούμε,ενωμένοι να ζήσουμε την εξαθλίωσή μας,ενωμένοι να κλάψουμε για την δυστυχία και την κακή μας μοίρα.

Ενωμένοι να παλέψουμε για την εξάλειψη των βάρβαρων μέτρων,αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του συστήματος που τα επέβαλε.

Αλλά και ενωμένοι να υποταχθούμε στην βαρβαρότητα, για το ύψιστο ιδανικό της σωτηρίας της πατρίδας.

Και από κοντά και οι εκβιασμοί:

"Δεν παίζουμε με την φωτιά και με την μοίρα ενός λαού όμως αυτό που μπορεί να ζήσουμε και θέλουμε να αποφύγουμε δεν περιγράφεται"

Ο δρόμος της χρεοκοπίας "θα έχει ως συνέπεια την εξαθλίωση"

Συμπληρώνει ο Ευαγ.Βενιζέλος και εν χορό και με κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνουν όλα τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΠΑΣΟΚΟΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΙΣΜΟΥ και κάθε είδους εσμού.

Αν πάλι είναι που φταίμε όλοι γιατί συμβάλλαμε τρώγοντας περισσότερα απ΄όσα βγάζαμε,τότε και για χάρη της πατρίδας και της σωτηρίας της,μπορούμε να παίξουμε τον ρόλο της Ιφιγένειας ή να πιαστούμε χέρι χέρι και να χορέψουμε τον χορό του Ζαλόγγου,μιας και τον πλούτο που εμείς παράγουμε μπορούν αυτοί να τον καρπώνονται αλλά όχι εμείς.

Παρά τις όποιες δυσκολίες,παρά τα όποια προβλήματα,παρά τα σχέδια εξόντωσης που μας επιβάλλουν,πέρα από την όποια πρακτική αντιμετώπιση των μέτρων που θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ζωή μας,εκείνο που πρωτίστως και ταυτόχρονα με τους καθημερινούς αγώνες πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους,να περάσει σε όλους,ή τουλάχιστον σε όσο γίνεται περισσότερους,είναι η φύση της κρίσης και τα αίτια που την προκαλούν.

Ποτέ δεν θα πουν ότι ο καπιταλισμός έχει περιορισμένα όρια και ότι έχει αγγίξει αυτά τα όρια μην μπορώντας να δώσει διεξόδους και να τα διαχειριστεί.

Η μόνη διέξοδος γι΄αυτούς είναι ο ανελέητος πόλεμος για την εξόντωση της μηχανής που τους παράγει τον πλούτο και που χωρίς αυτήν δεν μπορούν να υπάρχουν.

(η αντίφαση που λέγαμε)

Αν ο λαός το συνειδητοποιήσει αυτό,θα ξέρει πια ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτή η βαρβαρότητα είναι να δώσουμε όλοι μαζί την χαριστική βολή στο θεριό που σφαδάζει και σκορπίζει τον όλεθρο.

Δεν θα μπορεί να ξεγελάσει κανείς τον κόσμο,με τις ιδεοληψίες για την μεγάλη οικογένεια της ΕΕ των λύκων.

Δεν θα μπορούν να σταθούν τα επιχειρήματα, οι απειλές και τα διλήμματα:

Με δραχμή ή με ευρώ;

Γιατί θα έχει γίνει κατανοητό ότι είτε με δραχμή είτε με ευρώ είτε με γιεν ή και με καπίκια ή τάλαντα,αν η διαχείριση βρίσκεται στα χέρια της πλουτοκρατίας,τα ίδια μέτρα,οι ίδιες επιδιώξεις θα επιχειρούνται από την εξουσία τους.

Η εξόντωσή μας.

Θα μπορούσαμε ίσως να περιμένουμε διατηρώντας την Ελπίδα ότι ο λαϊκός παράγοντας κάτω από την πίεση την μεγάλη των μέτρων που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την ζωή του,θα αντιδράσει.

Δεν μπορεί λένε κάποιοι φίλοι,προφανώς, υπάρχουν ακόμη περιθώρια.

Το ζητούμενο πέρα από το πότε θα αντιδράσει ο λαϊκός παράγοντας, γιατί κάθε μέρα που περνάει είναι σε βάρος μας και αυτό ενέχει πολλαπλούς κινδύνους,πρέπει κυρίως να είναι το προς πια κατεύθυνση θα στραφεί αυτή η αντίδραση.

Επειγόντως ο λαός μας πρέπει να ενημερωθεί για το τι είναι η κρίση, ποιος είναι ο χαρακτήρας της και τι την δημιούργησε.

Μόνον τότε θα μπορέσει να απεγκλωβιστεί,να αφυπνιστεί,να πάψει να έχει αυταπάτες και φοβίες,να επαναστατικοποιηθεί η συνείδησή του να δώσει την μοναδική αγωνιστική απάντηση οργανωμένα,με στόχο και με προοπτική.

Να παλέψει για τον μόνο στόχο που μπορεί να τον βγάλει από το σημερινό εφιαλτικό αδιέξοδο.

Για την ανατροπή της βάρβαρης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής με λαϊκή εργατική εξουσία

Για την δική του κυριαρχία.

Ο μεταμοντέρνος Μεσαίωνας ........

2012-01-31T14:07:00.002+02:00

Θα διαθέτει και κολαστήριο και καθαρτήριο.
Μόνον ο παράδεισος δεν θα φαίνεται στο βάθος του ορίζοντα.

Να μιλήσουμε για μια ταινία;
Μια ταινία που τα πλάνα της γυρίζονται χρόνια τώρα και δεν μπορούμε να την ολοκληρώσουμε.

Το σενάριο, οι ρόλοι, τα γυρίσματα,το θέμα που διαπραγματεύεται,οι πρωταγωνιστές και θεατές..................

Πάμε να μπούμε στο κλίμα των γυρισμάτων ας πούμε για κάποια πλάνα.

Μια μέρα, από το πρωί αξημέρωτα.
Ντρινννννν...........
Και ανοίγεις τα μάτια έχεις πάθει όβερ ντόουζ.
Που είμαι, που βρίσκομαι, από που έρχομαι και που πάω...και όταν απαντήσεις τα βαθιάς φιλοσοφικής αξίας ερωτήματα, κάνεις κλικ ανοίγεις την τηλεόραση, κάνεις άλλο ένα κλικ και κοιτάς την ώρα.
5 το πρωί και σηκώνεις το τηλέφωνο.
Δεν περιμένεις να μιλήσει κανείς ξέρεις ποιος είναι, ούτε καν καλημέρα δεν λες απλά:
"Είμαι έτοιμη σε 10΄" λες και ήδη έχεις φορέσει το παντελόνι.
Φοράς και το πουλόβερ από πάνω καθώς πηγαίνεις στην κουζίνα και κάνεις κλικ στον βραστήρα.
Τι σου είναι ο καπιταλισμός όλα μ΄ενα κλικ.
(Μ΄ένα κλικ και ο εφιάλτης που ζεις σήμερα).
Ανακατεύεις τον καφέ με μπόλικη ζάχαρη παρακαλώ, έχεις μπροστά σου άλλα 6΄!
Κάθεσαι αναπαυτικά ανάβεις τσιγάρο και, απολαμβάνεις τις πρώτες γουλιές μπας και ξυπνήσεις.
Χθες μέχρι αργά τη νύχτα με το τηλέφωνο, για να γίνουν όλες οι ειδοποιήσεις.
Παγωνιά έχει έξω. Κοιτάς γύρω σου, το μπουφάν, το κασκόλ, τα σπορτέξ μην πας και με τις παντόφλες....το πορτοφόλι, τα κλειδιά,τα τσιγάρα, όλα εντάξει.Έτοιμη !
Το τσιγάρο δεν έχει ακόμη τελειώσει, σιγοπατάς μην ξυπνήσεις και όλους τους άλλους.
Ο μικρός κοιμάται. Τον σκεπάζεις καλύτερα, ο "αφέντης" κοιμάται και αυτός ακόμη και καλά κάνει. Σήμερα δεν είναι η σειρά του.
Ξεκλειδώνεις, ανοίγεις την πόρτα.
Εεεεεεϊ ,που πας ....τις προκηρύξεις!
Γυρίζεις πίσω, στο κρεβάτι δίπλα τις άφησες χθες βράδυ.
Και τις αρπάς ακριβώς την στιγμή που σταματάει το αυτοκίνητο μπροστά στην πόρτα.
Μπαίνεις. Φύγαμε λες.
5,11 ακριβώς στις 5,30 είναι η πρώτη βάρδια.
Τα παιδιά είναι μαζεμένα και ολοένα έρχονται και άλλοι.
Ο σύντροφος με την ντουντούκα και την φωνή στεντόρεια,φωνάζει τα συνθήματά μας.
Οι εργάτες και οι εργάτριες προχωρούν βιαστικά με το κεφάλι χαμηλωμένο.
Κάποιοι απλώνουν το χέρι και παίρνουν την προκήρυξη που σχεδόν την βάζεις κάτω από την μύτη τους, κάποιοι ούτε που μας κοιτούν.
Στην κεντρική είσοδο του εργοστασίου είναι ο φύλακας, δυο τρεις ακόμη και,... ο επιστάτης.
Ούτε καλημέρα δεν προλαβαίνουμε να τους πούμε, ούτε μια κουβέντα και δεν είναι μονάχα σήμερα που πήγαμε στην πρωινή βάρδια, έχουμε δοκιμάσει και στο σχόλασμα.
Μπαφιασμένοι από την 8ωρη εργασία, κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι με μόνη σκέψη να γυρίσουν σπίτια τους να φάνε και να ξαπλώσουν πιάνοντας εργολαβία το τηλεκοντρόλ, έτσι απ΄την μια για να μην σκέφτονται από την άλλη για να ενημερωθούν από τον Πρετεντέρη και την Τρέμη.
Τότε δεν ήταν ούτε ο Πρετεντέρης ούτε η Τρέμη, αλλά όρκο παίρνω ήταν ίδιοι.

Και τα χρόνια πέρασαν και οι εργαζόμενοι πάντα το πρωί με γρήγορα βήματα διασχίζουν την μεγάλη πύλη του εργοστασίου βιαστικοί, να χτυπήσουν την κάρτα στην ώρα τους και το απόγευμα, εξαντλημένοι από το 8ωρο τρέχοντας σχεδόν να γυρίσουν στο σπιτικό τους.

Και τα χρόνια πέρασαν και τα παιδιά είναι ακόμη εκεί έξω από τα εργοστάσια, ( όσα απέμειναν),έξω από τις υπηρεσίες, έξω στο λιμάνι εκεί στους καταπέλτες, έξω από τα γραφεία....όπου εργαζόμενος, όπου ο κόσμος του μόχθου και της δουλειάς, τόσο της διανοητικής όσο και της χειρωνακτικής.
Εκεί με την ντουντούκα τις προκηρύξεις τις σημαίες τις κόκκινες.

Να κάνουμε "ταμείο"; Οι "εισπράξεις" είναι μπρος στα μάτια μας σήμερα.
Τι να λέμε; Το ταμείο είναι μείον.
Μαζί με όλους τους άλλους πρέπει και εμείς να πάψουμε να έχουμε τις δικές μας αυταπάτες.

Είναι ίδιο το σκηνικό σήμερα;
Μπορεί να μην είναι όπως τότε έξω από την ΕΤΜΑ ή την ΕΛΣΑ

Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, τίποτε δεν είναι το ίδιο και όλα, είναι απαράλλαχτα.
Βλέπεις ούτε ο καπιταλισμός αλλάζει χαρακτήρα, ούτε ο εργαζόμενος αλλάζει ουσιαστικά μοίρα και ρόλο,μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.

Από το ίδιο σενάριο και οι επόμενες σκηνές και τα πλάνα, που για κάποιους λόγους το συνεργείο δεν μπορεί ή μήπως δεν θέλει να ολοκληρώσει.

Αλλά αν θέλουμε να ολοκληρώσουμε το έργο για να μπορέσει να βγει στις αίθουσες πρέπει να γυριστούν τα πλάνα.

Στο πλάνο το τοπίο:
Η πλατεία, οι γειτονιές, οι δρόμοι, τα σπίτια...
Η Συνοικία,..η πόλη.

Η πλατεία:

Η μουσική και τα τραγούδια σε ξεκουφαίνουν, αλλά ταυτόχρονα σε βάζουν στο ρυθμό τους.
Στην αρχή δεν ήξερε τα λόγια.
Αλλιώτικα τραγούδια, δεν τα τραγουδάνε τα ραδιόφωνα, πολύ περισσότερο δεν τα τραγουδάνε στην τηλεόραση.
Αλλά σιγά σιγά έμαθε τα λόγια και η μουσική δίνει ρυθμό στα βήματα κάθε που διασχίζει την πλατεία.
Και δεν είναι μόνον τα τραγούδια, είναι και τα συνθήματα.

"Κανείς δεν είναι μόνος του, κανείς δεν πρέπει να μείνει μόνος του".

"Ο ταξικός εχθρός έχει στόχο την ζωή μας.
Το σύστημα δεν έχει την δυνατότητα να διαχειριστεί την κρίση του".

"Να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση και τα αδιέξοδά των πλουτοκρατών".

"Κλιμακώνουμε τους αγώνες μας,αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες,καλούμε σε συναγερμό όλους τους εργαζόμενους, όλους τους άνεργους,γυναίκες, μαθητές, φοιτητές, συνταξιούχους, όλοι μαζί αντιστεκόμαστε στην λαίλαπά τους.
Κανείς μόνος του, όλοι μαζί μπορούμε δεν έχουμε άλλες επιλογές, δεν παραδινόμαστε.
Ή αυτοί η εμείς".

Και οι γειτονιές, αντιλαλούν κι΄αυτές από τα τραγούδια και τα συνθήματά μας από τις προτάσεις μας καλούμε σε συναγερμό όλους τους ανθρώπους του μόχθου.

Οι δρόμοι:

Στους δρόμους, στις μάντρες,τα συνθήματά μας,γραμμάνα με το κόκκινο της απόφασης
Κοκκίνισε η πόλη.
Οι δρόμοι με έντονη την δική μας παρουσία.
Είμαστε παντού, είμαστε δίπλα στον κόσμο, στους εργαζόμενους, τους μιλάμε για την ανάγκη ανατροπής του βάρβαρου συστήματος,τους εξηγούμε, δεν είναι οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου οι υπεύθυνοι, εκτελεστές είναι αυτοί.
Υπεύθυνος είναι ο καπιταλισμός ό ίδιος
Και το απόγευμα στις γειτονιές, εκεί που πια αποκαμωμένοι από τον κάματο της μέρας βρίσκονται όλοι. Εργαζόμενοι και άνεργοι, συνταξιούχοι και φοιτητές, διανοούμενοι και προλετάριοι,χαλαροί έτσι που να μπορείς να μιλήσεις να ακούσεις και να σε ακούσουν.

Στα σπίτια:

Χτυπάμε πόρτες, ακούμε την αγωνία και την ανασφάλεια, ακούμε τα προβλήματα και τον θυμό,ακούμε τις παρατηρήσεις.
Ακούμε τις ενστάσεις, την κριτική τους, δεν φοβόμαστε να δεχθούμε λάθη και αδυναμίες, προτείνουμε τις δικές μας λύσεις, μιλάμε για την μοναδική διέξοδο.
Πρόσωπο με πρόσωπο, ερώτηση την ερώτηση, απορία την απορία............

Εξηγούμε και ερμηνεύουμε την κατάσταση και έτσι γίνεται δικός μας, έτσι γινόμαστε δικοί του και εμείς.
Έτσι, καθώς εμπιστευόμαστε τον κόσμο, μας εμπιστεύεται και αυτός και, έτσι γινόμαστε ένα.

Αλλά και στα σχολεία, να ξέρουμε μαζί με τους δασκάλους και τους συλλόγους γονέων τα προβλήματα, σε συνεργασίες, με ομιλίες για να ξεδιαλύνουμε την παραπληροφόρηση την παραχάραξη της αλήθειας, τον αποπροσανατολισμό.
Να απαντήσουμε να ξεσκεπάσουμε και να δεχτούμε.
Να συνθέσουμε απόψεις χωρίς αποκλεισμούς με κοινή δράση για αντεπίθεση και αντίσταση ενάντια στην βαρβαρότητα.
Ε να μην τρελάνουμε και τον κόσμο.Μην στέλνουμε τα μυαλά του στα κάγκελα.

Γιατί μένουν νεκρές οι γειτονιές, γιατί δεν ζωντανεύουμε τους δρόμους,γιατί δεν ανοίγουμε πόρτες,γιατί τις κρατάμε κλειστές;

Θα τις γυρίσουμε αυτές τις σκηνές;
Αν δεν γίνει κατανοητό σε όλους ποια είναι τα κύρια αίτια του σημερινού αδιέξοδου,τι φταίει για τον σημερινό εφιάλτη, δεν πρόκειται να πεισθεί για την ανάγκη της οργάνωσης,για την ανάγκη της ανατροπής......
Κυρίως δεν πρόκειται να μας εμπιστευτεί, γιατί και μεις δεν τον εμπιστευόμαστε.
Γιατί εμείς δεν τον πείθουμε, γιατί εμείς δεν τον εμπνέουμε.
Γιατί ενώ αυτός και μόνον είναι ο ρόλος μας, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε σε αυτόν.

Τι γίνεται στο τέλος του σεναρίου;

.......Και θα έχουμε έναν λαό παραδομένο που θα οδηγείτε στην εξαθλίωση και από εκεί στην λουμπενοποίηση και τον αφανισμό.
Από την άλλη θα γίνονται απεργιακές κινητοποιήσεις μεμονωμένα και χωρίς σύνδεση, χωρίς συντονισμό.
Την μια βδομάδα ένας κλάδος, την άλλη ένας άλλος και ο καθένας από το δικό του μετερίζι και μεις,θα είμαστε εκεί οι ίδιοι γνώριμοι, με τις ντουντούκες και τα συνθήματα έξω από τα ναυπηγεία έξω από τα εργοστάσια, χωρίς την μάζα των εργατών και των εργαζομένων, θα στήνουμε λαϊκές επιτροπές χωρίς το λαό, θα μιλάμε για τους αγώνες που αναπτύσσουν οι ταξικές δυνάμεις από μόνες τους, θα μιλάμε για εκλογές για να πάρουμε μερικές ψήφους παραπάνω, που μάλιστα δεν θα είναι ψήφοι αποδοχής και στήριξης του προγράμματος,όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί έτσι και αλλιώς οι παραπάνω ψήφοι που θα πάρουμε, θα είναι ψήφοι άρνησης της προηγούμενης πολιτικής και όχι ψήφος θέσης για την υπεράσπιση του προγράμματος του ΚΚΕ,για την λαϊκή εξουσία, γιατί στην ουσία δεν θα το γνωρίζουν κιόλας.

Γιατί η τηλεόραση δεν λέει τέτοια πράγματα και γιατί εμείς δεν βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο,κοντά του και δίπλα του για να μιλήσουμε, παρά μονάχα να του πούμε, μόνο να του πούμε από απόσταση ασφαλείας και μάλιστα με υψωμένο το δάχτυλο χωρίς να τον ακούμε.

Και μετά θα συνεχίσουμε την "επαναστατική "μας δράση από "καλύτερες θέσεις", για καλύτερα μεροκάματα, καλύτερες συνθήκες δουλειάς, για δουλειά για όλους, για υγεία για όλους τους ανέργους και άπορους και ταλαιπωρημένους...Για όσους θα έχουν απομείνει.

Και όλα αυτά θα τα ζητάμε από την εξουσία των μονοπωλίων από τους εκφραστές και υπηρέτες του καπιταλιστικού συστήματος και μέσα στα δικά του τα πλαίσια,που έχουμε εκτιμήσει ότι:
"Έχει εξαντλήσει τα όριά του".
Που έχουμε εκτιμήσει ότι:
" Η κρίση είναι τόσο βαθιά που δεν μπορούν να την τιθασεύσουν".
ότι:
" Ο τρόπος παραγωγής περνάει πλέον σε φάση παρακμής"
και ότι:
" Το σύστημα το καπιταλιστικό, έχει φάει τα ψωμιά του και πια, αναδεικνύονται τα ιστορικά του όρια".

Και ενώ θα διαλαλούμε ότι ο καπιταλισμός ανθρώπινο πρόσωπο δεν θα αποκτήσει ποτέ, ταυτόχρονα θα τον εκλιπαρούμε στην ουσία, να δείξει τον ανθρωπισμό και την φιλανθρωπία του.

Ένας μεταμοντέρνος Μεσαίωνας.
Θα διαθέτει και κολαστήριο και καθαρτήριο, μονάχα ο παράδεισος δεν θα φαίνεται πουθενά στο βάθος του ορίζοντα.

2012-01-25T19:17:00.003+02:00

Ενα χειροκρότημα για τον ποιητή των εικόνων

Έφυγε από κοντά μας ο ποιητής των εικόνων.

Εικόνες που χάραξαν την πορεία τους μέσα στις καρδιές και το νου μας, εικόνες που μας μεγάλωσαν μας πλουτισαν, εικόνες που μίλησαν με την δική τους γλώσσα για να πουν την ιστορία του τόπου μας, για να υμνήσουν τα κατορθώματα του λαού μας και να καταδικάσουν τα λάθη της ιστορικής μας διαδρομής.

Ζωγραφιές , σιωπηρές καταγγελίες και ταυτόχρονα, κραυγές αγωνίας μέσα στην σιωπή.

Θυμάμαι την σκηνή που μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας, όρθιοι, χωρίς να μπορούμε να βγάλουμε άχνα, καταπίνοντας τον λυγμό που μας ανέβαινε στο λαιμό και αφήνοντας το δάκρυ να κυλά στην άκρα των ματιών μας,ακολουθούσαμε την επόμενη σκηνή με τα λάβαρα στα χέρια και χειροκροτούσαμε ασταμάτητα, σαν σε υπόσχεση ότι σε αυτήν την πορεία, θα είμαστε και εμείς παρόντες να δώσουμε συνέχεια.

Παρακολουθήστε το όλο, δείτε τις σκηνές μία μία προσεκτικά.

Μην μπορώντας να αντισταθώ στα ίδια εκείνα συναισθήματα που με κατέκλυσαν, σηκώθηκα και χειροκρότησα και πάλι,με την ίδια υπόσχεση και σε ένδειξη αποχαιρετισμού, τον ποιητή των εικόνων.

Η σκηνή είναι στο 5,3

Κι΄ηθελε ακόμα πολύ φως να ξημερώσει

2012-01-23T20:52:00.001+02:00

Κι΄όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα

Γεια σας, το τραγούδι αυτό ακούγεται δυνατά!

Κι΄ ήθελε ακόμη

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Ειμασταν πάντοτε παιχτάρες .......

2012-01-22T15:32:00.002+02:00

........Ας κάνουμε παιγνίδι

Τι συμβαίνει με όλο αυτό τον κόσμο που πλήττετε από τα βάρβαρα μέτρα.

΄Ένας κόσμος που έχει οδηγηθεί στα όρια της ένδειας, παραμένει παθητικός παρατηρητης, υποτάσσεται, συμβιβάζεται, υποκύπτει στις επιταγές του ταξικού του εχθρού.

Ενδεχομένως σε άλλες περιόδους θα μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει αυτήν την συμπεριφορά.

Οι κοινωνικές σχέσεις διαμορφώνονται και εξελίσσονται σύμφωνα με τις σχέσεις παραγωγής που επικρατούν και τους νόμους που τις διέπουν.

Ανάμεσά τους όμως υπάρχει μια διαλεκτική αλληλεπίδραση.

Το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα βασίζεται στις σχέσεις εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτή η βαθιά και βάρβαρη εκμετάλλευση που εφαρμόζεται στις σχέσεις παραγωγής, ανάλογα με την πορεία και την φάση ανάπτυξής της καθορίζει και αναπαράγει τις αντίστοιχες κοινωνικές σχέσεις.

Η δυνατότητες παρέμβασης του οικονομικού συστήματος στην ανάπτυξη ή καλύτερα στην διαμόρφωση και χειραγώγηση των συνειδήσεων, είναι αναγκαία για το ίδιο το σύστημα και τους εκφραστές του.

Γνωρίζοντας ότι η μετουσίωση του ένστικτου της εργατικής τάξης σε ταξική συνείδηση ενέχει κινδύνους και απειλεί την κυριαρχία της και την απρόσκοπτη λειτουργία της, φροντίζει και έχει βασικό της μέλημα την χειραγώγηση των συνειδήσεων.

Διαθέτει και διαρκώς αναπτύσσει αυτούς τους μηχανισμούς.

Εκπαιδεύει τις λαϊκές μάζες να ανέχονται, σύμφωνα με τους δικούς της νόμους της άναρχης ανάπτυξης.

Το πετυχαίνει με πολλούς τρόπους και μεθόδους,με την εκπαίδευση,με τα ΜΜΕ, με την ομηρία,με ψευτοδιλήμματα, με τρομοκρατία ,εκφοβισμό,με την παραχάραξη της αλήθειας και των γεγονότων,με τις ψεύτικες υποσχέσεις,με την εξαγορά των συνειδήσεων,με τον έλεγχο και τέλος με την καταστολή.

Αυτός είναι ο λόγος που γράφω:

"Ενδεχομένως σε άλλες περιόδους, θα μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει αυτήν την συμπεριφορά".

Γιατί, σήμερα και μέσα σε συνθήκες που συνθλίβουν ότι κατακτήθηκε το προηγούμενο διάστημα, μέσα στην βαρβαρότητα των μέτρων που οδηγούν στην απόλυτη εξαθλίωση, το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών,είναι στ΄αλήθεια δύσκολο να ερμηνευτούν και να κατανοηθούν οι λόγοι που κρατούν αμέτοχες, υποταγμένες, σχεδόν παραδομένες αυτές τις πλατιές μάζες.

Όλες οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν, καταρρέουν μέσα στην εφιαλτική πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα που αποδεικνύει και ξεσκεπάζει ή τουλάχιστον θα έπρεπε να ξεσκεπάζει, κάθε αυταπάτη,κάθε ελπίδα για καλύτερες συνθήκες για την εργατική τάξη και τον λαό, μέσα στα πλαίσια του συστήματος που καταρρέει .

Τι συμβαίνει λοιπόν;

Τι είναι εκείνο που κρατάει τον κόσμο αυτό στον ρόλο του θεατή,γιατί αυτή η παθητικότητα τι περιμένει;

Και που βρίσκεται η αλληλεπίδραση αντικειμενικών και υποκειμενικών παραγόντων;

Πως και πότε επιτέλους θα εκφραστεί;

Τούτος ο κόσμος σήμερα είναι τρομοκρατημένος, βουτηγμένος μέσα στην απόγνωση και στην άγνοια, κυρίως όμως μοιάζει παραδομένος.

Ποιες είναι οι συνθήκες εκείνες που θα τον αφυπνίσουν, που θα τον κάνουν να κατανοήσει, να συνειδητοποιήσει, να διαβάσει και να ερμηνεύσει τα γεγονότα.

Τι είναι εκείνο που θα τον κάνει να υψώσει το ανάστημά του και να υπερασπιστεί την ίδια του την ζωή.

Περιμένει να εκφραστεί μέσα στα πλαίσια του συστήματος που του επιτίθεται, με την ψήφο του;

Είναι παραπάνω από βέβαιο, ότι η όποια έκφρασή του μέσα από την κάλπη, δεν θα είναι άλλη από την συμβιβαστική λύση της αλλαγής των προσώπων που διαχειρίζονται την κρίση του συστήματος, προς όφελός του συστήματος.

Θα διαιωνίσει αναπαράγοντας ξανά και ξανά τις ίδιες πολιτικές, οδηγώντας τον λαό στην παραπέρα εξαθλίωση και εξόντωσή του και, θα έχει γίνει με την δική του συναίνεση και ανοχή.

Πρέπει να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα.

Ή ότι ο λαός θέλει και επιλέγει συνειδητά αυτές τις "λύσεις", ότι διακατέχεται από μαζοχιστικές τάσεις ή, να δεχτούμε ενάντια σε όλες τις επιστημονικές αναλύσεις, ότι η φύση του ανθρώπου είναι αβελτήρια,δεν εξελίσεται ή τελικά, να δεχτούμε την πραγματικότητα που απορρέει εκ των πραγμάτων, ότι ο λαός είναι αποπροσανατολισμένος, ότι είναι παραπληροφορημένος, ότι έχει χειραγωγηθεί, ότι διακατέχεται από την άγνοια.

Ανάμεσα στις αντικειμενικές συνθήκες και στον υποκειμενικό παράγοντα υπάρχει μια διαλεκτική αλληλεπίδραση.

Από μόνη της όμως αυτή η αμφίδρομη σχέση δεν θα οδηγήσει ποτέ στην οργανωμένη αντίσταση, στην επαναστατική προοπτική, την αποτελεσματική και νικηφόρα για τον λαό και τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Αναγκαία προϋπόθεση είναι η δυναμική, αποφασιστική, παρέμβαση των συνεπών ταξικών δυνάμεων για την διαμόρφωση οργανωμένης ταξική αντεπίθεσης.

Η δράση και η αποτελεσματικότητά, η ανταπόκριση στον ιστορικό τους ρόλο, κρίνεται βέβαια από την προηγούμενη περίοδο.

Πόσο και σε ποιο βαθμό έχει παίξει τον ρόλο του ώστε την συγκεκριμένη περίοδο το ΜΛΚ, η ίδια η εργατική τάξη να είναι σε θέση,προετοιμασμένη, να ανταποκριθεί στις ανάγκες της ιστορίας.

Είναι προφανές ότι αυτό το ρόλο δεν τον έπαιξε επαρκώς, δεν είχε τα αποτελέσματα που απαιτούνται ώστε να συμπέσουν οι Αντικειμενικές συνθήκες με τις υποκειμενικές,μετά από 38 χρόνια νόμιμης δράσης.

Ακόμη και αν δεχτούμε ότι χαράζουμε σωστή πολιτική γραμμή

Ότι υπάρχει διαλεκτική σχέση μεταξύ της τακτικής και της στρατηγικής γραμμής μας.

Είναι φανερό και αδιαμφισβήτητο ότι η αδυναμίες εμφανίζονται σε εκείνην την αναγκαία παράμετρο της σύνδεσης με την εργατική τάξη και γενικότερα των λαϊκών μαζών,ότι δεν έχει επιτευχθεί αποτελεσματικά η συγχώνευση θεωρητικής και πρακτικής δράση.

Τι φταίει;

Το θυμάστε το τραγούδι;

Δεν ήταν μάγια και κατάρες

που δεν κερδίζαμε ποτέ.

Ήμασταν πάντοτε παιχτάρες,

μα δεν αλλάζαμε μπαλιές.

Ήμασταν πάντοτε ψυχάρες,

μα δεν πιστεύαμε ποτέ."

Κάτι δεν κάνουμε σωστά, δεν αξιοποιούμε όλες εκείνες τις μεθόδους που θα μας επέτρεπαν την μεγαλύτερη δυνατή και απαιτούμενη συσπείρωση.

Δεν πείθουμε, δεν εμπνεουμε, δεν έχουμε την αξιοπιστία που απαιτείτε.

Ε, αυτήν την αξιοπιστία πρέπει να ανακτήσουμε.

Και αυτήν δεν μπορούμε να την ανακτήσουμε με στείρες αντιπαραθέσεις,με αποκλεισμούς κάθε διαφορετικότητας που δεν συμπίπτει με τις δικές μας απόψεις, τις δικές μας πρακτικές.

Δεν μπορούμε την αξιοπιστία που χάσαμε να την ανακτήσουμε με την επιμονή μας να εφαρμόσουμε τον Δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και έξω από την οργάνωση, στις λαϊκές και εργατικές οργανώσεις.

Δεν μπορούμε να αποκλείουμε και να μην συνυπάρχουμε με ότι είναι έξω από τις δικές μας αποφάσεις, σε ζητήματα καθημερινότητας.

Πρέπει ξανά να συνδεθούμε με τις μάζες και αυτό, δεν μπορεί να γίνει μόνον μέσα από τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, αλλά και με προσωπική κυρίως επαφή και συζήτηση.

Για να μπορέσουμε και υπ΄όψη να πάρουμε την καθημερινή πείρα των ανθρώπων του μόχθου, αλλά και να δώσουμε τις απαντήσεις στα ερωτήματά τους.

Στις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις κοντεύουμε να γνωριζόμαστε μεταξύ μας, σε μια αναποτελεσματική προσπάθεια, που φθείρει σιγά σιγά και διαρκώς και που δεν δίνει αποτελέσματα και διέξοδο.

Εμείς διαμαρτυρόμαστε από κάτω και εκείνοι μέσα, παίρνουν τις αποφάσεις που μπορούν με τους μηχανισμούς τους να τις εφαρμόζουν.

Για πόσο καιρό θα επικαλούμαστε το:

"είμαστε λίγοι" το:

"διαθέτουν μηχανισμούς".

Πρέπει επιτέλους να γίνουμε πολλοί, να γίνουμε περισσότεροι να εμπιστευτούμε και τις δυνάμεις μας και τον κόσμο.

Είμαστε υποχρεωμένοι να δράσουμε μέσα σε αυτούς τους μηχανισμούς δεν πρόκειται να τους αλλάξουν, θα τους εκσυγχρονίζουν διαρκώς.

Ή πλέον, να παραδεχτούμε ότι δεν μπορεί αυτή η κατάσταση να αλλάξει, ότι έτσι και, μέσα σε αυτήν θα πορευτούμε για να παριστάνουμε τους επαναστάτες διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες δουλειάς, καλύτερα μεροκάματα, να ζητάμε δικαιώματα από αυτούς που λεηλατούν τις ζωές μας και πια, όχι σε περιόδους ανάπτυξης, αλλά σε περιόδους κρίσης αδυναμίας διαχείρισης της κρίσης από την μεριά τους και μάλιστα σε περίοδο που υπάρχει η εκτίμηση ότι:

"Ο καπιταλισμός έχει εξαντλήσει τα όριά του".

"Η κρίση είναι τόσο βαθιά που δεν μπορούν να την τιθασεύσουν".

"Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής περνάει πλέον σε φάση παρακμής".

"Ο καπιταλισμός έχει φάει τα ψωμιά του. Αναδεικνύονται τα ιστορικά του όρια".

Ας πιστέψουμε στις δυνάμεις και τις δυνατότητές μας.

Είμαστε παιχτάρες ας κάνουμε παιγνίδι.

Αφήστε με να βρίσω να εκτονωθώ.

2012-01-18T23:18:00.001+02:00

Μόνον για σήμερα

Έχει αναποδογυρίσει η πραγματικότητα που ζούσαμε ή μήπως ζούσαμε σε μια εικονική πραγματικότητα και έτσι στα ξαφνικά,χάλασε το μόνιτορ και ξεπρόβαλε μπρος στα μάτια μας η αντικειμενική αλήθεια, φρικαλέα, ζοφερή, εφιαλτική.

Που νάβρω χρώματα με όλες τις αποχρώσεις του μαύρου να την ζωγραφίσω για να την δώσω, να την τρίψω στα μούτρα κάποιων που μπορούν ακόμη να γελούν, να χαριεντίζονται και να κάνουν όνειρα μέσα στην απόλυτη αφέλειά τους ή μήπως βλακεία τους .

Να ζωγραφίσω την προχθεσινή εικόνα καταμεσής στο πεζοδρόμιο Καποδιστρίου και Πατησίων.

Ξαπλωμένος ανάσκελα μες την μέση του πεζοδρόμιου, χαμένος, ακίνητος, ρακένδυτος και βρώμικος.

Από πάνω του να πηγαίνει πέρα δώθε ένας "δικός του", παραπατώντας και με χαμένο το βλέμμα, θολό από την πρέζα, να κάνει προσπάθεια να μην πέσει, να σκύβει με κόπο δίπλα στον φίλο του, να τον σκουντά, μήπως και κινηθεί να δώσει κάποια σημεία ζωής.

Να του πιάνει το χέρι και μετά, να προσπαθεί να του χαϊδέψει τα μαλλιά,να γρυλίζει προσπαθώντας να αρθρώσει δυο λέξεις και ο κόσμος, να περνά δίπλα τους αποφεύγοντας να κοιτάξει σαν να μην υπήρχαν, σαν να ήταν μια μαγική εικόνα που μόνον εγώ την έβλεπα, αποσβολωμένη, αμήχανη, τρομαγμένη μην ξέροντας τι πρέπει να κάνω και πως να αντιδράσω.

Απέναντι, ακριβώς δίπλα στα γραφεία του ΟΓΑ μια ομάδα λευκών και έγχρωμων, ο ένας δίπλα στον άλλον με σκυμμένα κεφάλια, με μάτια θαμπά με κινήσεις αργές, σαν ζόμπι, να συναλλάσσονται με φακελάκια με την αγωνία ότι δεν θα φτάσουν για όλους και δίπλα τους στο πεζούλι δυο άλλοι, "δικοί" τους.

Ήταν οι τυχεροί που εξασφάλισαν την δόση τους.

Χαμένοι και οι δύο, τελειωμένοι.

Έξω και πέρα από την πραγματικότητα, στον δικό τους εφιάλτη και να ψάχνει ο ένας για φλέβα στο λαιμό του συντρόφου του.

Ψηλαφίζοντας ώρα να βρει γερή φλέβα με το ένα χέρι και στο άλλο η σύριγγα.

Και ο κόσμος να προσπερνά δίπλα τους αδιάφορος.(;)

Απλά να λοξοδρομούν όπως όταν μπροστά τους βρίσκεται ένα δεντράκι ή ένας σκουπιδοτενεκές.

Σαν αυτές οι εικόνες να είναι μέρος του τοπίου της πόλης.

Δεν το πιστεύεις αυτό που βλέπεις, εφιάλτης λες είναι θα ξυπνήσω και ας είναι ο ίδιος εφιάλτης με τον χθεσινό,τον προχθεσινό, είναι ο ίδιος εφιάλτης που όλο γίνεται και πιο έντονος, καθημερινός εφιάλτης που γίνεται ένα με σένα,σε μια απεγνωσμένη του προσπάθεια να τον συνηθίσεις να μην σε τρομάζει, να τον αποδεχτείς.

Και είναι εκείνος ο εφιάλτης που επιτρέψαμε να μπει στην ζωή μας και να γίνει ένα με την καθημερινότητά μας.

Την επομένη, 17/1/2012 Παναττική απεργία στην Ομόνοια .

Γωνία Αιόλου και Σταδίου.

Χαρτόκουτα ριγμένα μπρος στο κατάστημα που χρόνια τώρα παραμένει ξενοίκιαστο.

Παρατημένα δύο ζευγάρια παπούτσια, ένα γκαζάκι, δύο πιάτα ένα μπρίκι, μια φωτογραφία και κουβέρτες πεταμένες, στηβαγμένες κουβέρτες ανάμεσα στις χαρτόκουτες και νάυλον σακούλες.

Δεν πέρασε ο σκουπιδιάρης σκέφτεσαι και καθώς κοιτάς ανάμεσα στις κουβέρτες ξεπροβάλλει ένα πρόσωπο. Ένα πρόσωπο βρώμικο αξύριστο.

Ένας συνάνθρωπος μας, ένας άνθρωπος σκουπίδι.

Και σου έρχεται ο συνειρμός:

"Ευτυχώς και δεν πέρασε σήμερα ο σκουπιδιάρης" σκέφτεσαι.

Κοιτάς καλύτερα και είναι ένα νέο παιδί θάνε 20 θάνε 30;

Δεν έχει ηλικία δεν έχει όνομα δεν έχει τίποτα δικό του.

Δίπλα του περνούν χιλιάδες διαδηλωτές για να καταγγείλουμε γι΄αυτό το παιδί, να καταγγείλουμε για την ζωή που σέρνεται στα σκουπίδια,να διεκδικήσουμε την ζωή αυτού του παιδιού, την δική μας ζωή και των παιδιών μας.

Τα μεγάφωνα παίζουν τα τραγούδια μας, εκείνος κοιμάται και συ παρακαλάς από μέσα σου:

Αχ και να υπήρχε θεός να του στείλει όνειρα γλυκά, τουλάχιστον στον ύπνο του και, έτσι καθώς τον κοιτώ ξαφνικά, γίνομαι η μάνα του καθώς τον νανούριζε φρεσκοπλυμένο, μοσχομύριστο με το τρυφερό βελούδινο προσωπάκι του να της σταλάζει γλύκα απέραντη και να του τραγουδά ψιθυριστά το νανούρισμα της με τις ευχές για την ζωή του,έτοιμη να του δώσει την δική της αν χρειαστεί.

Αφήστε με να βρίσω να εκτονωθώ να γίνω μια "Κατίνα".

Να βρίσω,να καταραστώ και να φτύσω κατάμουτρα, όχι εκείνους που παίρνουν αποφάσεις μέσα στα δρύινα γραφεία τους για την ζωή τούτου εδώ του παιδιού,των δικών μας παιδιών, της ζωής μας της ίδιας.

Όχι αυτούς , ετούτοι κάνουν καλά την δουλειά τους και υπερασπίζονται σαν μια γροθιά τα συμφέροντα τους.

Τα 10 και βάλε διαμερίσματά τους ,τις οφ σορ εταιρίες τους, την εξωλέμβιο τους, το εξοχικό με την πισίνα, τις καταθέσεις τους.

Υπερασπίζονται τους αφεντάδες εντολοδόχους τους, για να είναι άξιος ο μισθός τους.

Όχι αυτούς.

Αλλά εκείνους τους κιοτήδες, τα τρομαγμένα ανθρωπάκια, τους δειλούς εκείνους, που μέσα σε τούτην εδώ την λαίλαπα αγωνιούν μη και τους κόψει η ΔΕΗ το ηλεκτρικό, εκείνους όλους που έχοντας εξασφαλίσει 500-600 ή έστω 1000 ευρώ και τρέμοντας μη και τα χάσουν σκύβουν το κεφάλι, το χώνουν όσο πιο βαθιά στην άμμο για να μην βλέπουν, να μην τους βλέπουν.

Αυτούς που υποκύπτουν σε ότι τους ζητηθεί οι χαμερπείς, που ξεπουλούν μπιρ παρά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που μπορούν ακόμη και γελούν και κατεβαίνει η μπουκιά απ΄το λαιμό τους.

Να ξεφτιλίσω αυτά τα ανθρωπάκια που μπορούν και ζουν βλέποντας να δολοφονείται η ζωή στα πεζοδρόμια και στις πλατείες ,στις γωνιές των δρόμων και στα σοκάκια και αυτοί, μπορούν ακόμη και μένουν αδιάφοροι, ουδέτεροι και βάζουν και ερωτήματα, έχουν και ενστάσεις για τους αγώνες, για τις κινητοποιήσεις,τις διεκδικήσεις, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν άλλοθι στην ξεφτίλα τους.

Αυτά τα ανθρωπάκια τα συμβιβασμένα, τα απολιθωμένα, τα τρομοκρατημένα .

Μια στάλα συναίσθηση, μια στάλα αξιοπρέπεια δεν θα βρεθεί γι΄αυτούς να τους σταλάξει κάποιος στα μάτια, μπας και ξεστραβωθούν, μπας και ξυπνήσουν και δουν ότι μέσα σε τούτον τον εφιάλτη, τους έχουν εξασφαλίσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αφήστε με μόνον για μια μέρα και αύριο, θα βάλω ξανά την λογική μου, θα κρύψω κάτω απ ΄το χαλί τα συναισθήματα και θα μιλήσω για τους μηχανισμούς του καπιταλιστικού συστήματος που με αυτούς μπορεί και αποπροσανατολίζει, μπορεί και εξαγοράζει συνειδήσεις, μπορεί και μετατρέπει την αξιοπρέπεια σε ανταλλάξιμο εμπόρευμα.

Και το αντάλλαγμα να είναι μια μπουκιά ψωμί.

Αύριο θα μιλήσω για τον καπιταλισμό που εξάντλησε τα όριά του, για τις εσωτερικές του συγκρούσεις και την βασική του αντίθεση, για την αξία και την υπεραξία, για το χρήμα και το κέρδος, για τον πλούτο που παράγεται και που είναι αποτέλεσμα της δικής μας εργασίας, για την εργατική τάξη και τον ιστορικό της ρόλο.

Αύριο θα πω για την πολιτική και την οικονομία που δεν έχει να κάνει με την λογοτεχνία και την ποίηση, ούτε με το συναίσθημα.

Γιατί η πολιτική και η οικονομία είναι μαθηματικά.

Θα μιλήσουμε για τον ταξικό πόλεμο, για τον ανειρήνευτο πόλεμο με τον ταξικό μας εχθρό.

Αύριο θα μιλήσουμε ξανά για την ευκαιρία της εργατικής τάξης να γράψει την δική της ιστορία, την νικηφόρα ιστορία που θα μιλά για μια ζωή απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση.

Θα μιλήσουμε για τις νομοτέλειες και τα προτσές, για την τακτική και τον στρατηγικό στόχο.

Και αυτά γιατί είναι ανάγκη να τα κοινωνήσουμε με τον κόσμο του μόχθου, τον κόσμο που οι μηχανισμοί του συστήματος τον εκπαίδευσαν στα μέτρα τους και σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.

Και σας δίνω το λόγο μου ότι αύριο, θα πάω ξανά και ξανά στα σπίτια φίλων και γνωστών να κάνω κουβέντα μαζί τους.

Γιατί πέρα από τα συναισθήματα,είναι δική μας ευθύνη να πείσουμε τον κόσμο του μόχθου, είναι ευθύνη δική μας να ακούσουμε και την άλλη άποψη, είναι δική μας ευθύνη να συνθέσουμε τις διαφορετικές απόψεις.

Γιατί η διαφορετικότητα δεν είναι λόγος αποκλεισμού, αλλά λόγος σύνθεσης.

Είναι δική μας ευθύνη να τους εμπνεύσουμε, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε να πάμε πουθενά.

Θα προετοιμαστώ καλύτερα, μήπως και τους πείσω ότι έχουν δικαιώματα, ότι δεν μπορούν πια να έχουν αυταπάτες, ότι έχουμε δύναμη, ότι μπορούμε όλοι μαζί να ανατρέψουμε αυτήν την πολιτική, ότι δεν έχουν περιθώριο αναμονής, ότι δεν έχουν τίποτε δικό τους, τους παίρνουν την ζωή και την ζωή των παιδιών τους.

Θα προετοιμαστώ καλύτερα για να τους δώσω να καταλάβουν :

Ότι είμαστε πιο πολλοί, έχουμε το δίκιο με το μέρος μας.

Ότι χωρίς εμάς γρανάζι δεν γυρνά.

Να κατανοήσουν και να αποφασίσουν.

Ή εκείνοι ή εμείς

Η εργατική τάξη έχει ιστορικές ευθύνες;

2012-01-13T22:57:00.000+02:00

Η εργατική τάξη έχει ιστορικές ευθύνες.

Κάθε βήμα συμβιβασμού και υποταγής είναι βήμα προς την εξαθλίωση. Τώρα πρέπει να υπερνικήσει το φόβο και την τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς. Είναι ώρα ταξικής αφύπνισης, ενότητας και αντεπίθεσης. Οι εργάτες, οι μισθωτοί σκλάβοι, παράγουν τον πλούτο, δεν είναι "μισθολογικό κόστος", όπως θέλουν να τους πείσουν οι εκμεταλλευτές τους, τα κόμματα και οι συνδικαλιστές που υπηρετούν τον καπιταλισμό.Για να κερδίσουμε στον ταξικό πόλεμο, όλοι στη μάχη, συμπόρευση με το ΚΚΕ, οργάνωση και δράση με το ΠΑΜΕ. Για τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία, για να ανήκει ο πλούτος στους εργαζόμενους που τον παράγουν. Κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερής διαγραφή του χρέους»

εδώ Ριζοσπάστης 9/1 "Για να κερδίσουμε τον πόλεμο"

Αυτά λέει το ΚΚΕ και οι ερωτήσεις............

Ποιες είναι οι ευθύνες τις εργατικής τάξης;

Πως προσδιορίζεται ο συμβιβασμός και η υποταγή;

H oυσία βρίσκεται στο πώς ο καθένας ερμηνεύει την έννοια της ευθύνης, την έννοια του συμβιβασμού και της υποταγής.

Και σου λέει:

-"Είναι υποταγή να εξασφαλίζω το ψωμί της οικογένειας και των παιδιών μου";

-"Τι είναι αυτό που θα με οδηγήσει στην εξαθλίωση, αν όχι το να προκαλέσω το αφεντικό να με απολύσει";

Και η ταξική αφύπνιση τι είναι η ταξική αφύπνιση.

-"Εγώ να αφυπνιστώ; Εγώ που όλα μου τα χρόνια δουλεύω με συνέπεια και βγάζω την μεγαλύτερη παραγωγή στο τμήμα μου";

-"Ενότητα με ποιον, αντεπίθεση σε ποιον, σε εκείνον που μου δίνει δουλειά";

Μισθολογικό κόστος; Τι είναι αυτό;

-"Δεν είναι τα χρήματα που κοστίζω στο αφεντικό" ;

-Αυτός δεν είναι που ρισκάρει;

-"Αυτός δεν πληρώνει για μένα την ασφάλειά μου, τα δώρα μου, τις άδειές μου";

-"Και τι έχουν τα κόμματα που υπηρετούν τον καπιταλισμό; Τόσα χρόνια καπιταλισμό δεν είχαμε;

Μέσα στον καπιταλισμό δεν αποκτήσαμε σπίτι, αυτοκίνητο, δεν κάναμε διακοπές, μέσα σε αυτό το σύστημα, διακοπές, ένα μήνα ολόκληρο,με τις παρέες μας και τα ταβερνάκια μας, τα θέατρα και τα ταξίδια μας,με τα φροντιστήρια στα παιδιά";

Επειδή βρέθηκαν πέντ΄εξη λαμόγια και τα φάγανε, επειδή οι τοκογλύφοι πάνε να βάλουν στο χέρι την πατρίδα, τι πρέπει να κάνουμε, επανάσταση;

Γιατί, την είδαμε και την επανάσταση"............

Υπάρχει όμως και η άλλη εκδοχή:

-"Και τι μπορούμε να κάνουμε";

-"Άντε και να φωνάξουμε, μήπως θα μας ακούσει κανείς";

-"Και κάποιοι που φωνάζανε τόσα χρόνια; Τα είδαμε τα αποτελέσματα.

Να, σήμερα τα ζούμε, μας εξοντώνουν, μας κλέβουν, χώνουν το χέρι τους βαθιά στην τσέπη μας, αλλά μπορείς να μου πεις τι μπορούμε να κάνουμε";

......."Εσείς δεν μπορείτε να τα βρείτε μεταξύ σας "...

Αν συνεχίσεις την κουβέντα, είναι σίγουρο ότι θα σε πάει τσουλώντας στην Σοβιετική Ένωση, στον Στάλιν,στα γκούλαγκ και αν ξέρει και τίποτε παραπάνω, στον Γκορμπατσόφ γραμματέα της ΚΕ του Κ.Κ και που σαν γραμματέας, κήρυξε παράνομο το ίδιο το κόμμα του,το κόμμα του Λένιν!

Και η άλλη,γιατί έχει και άλλη και άλλη "επιχειρηματολογία" και ερωτήματα,πολλά ερωτήματα.

-"Να μην υπακούσω; Ε και, τι θα βγει, θα μου τα πάρουν και μάλιστα με πρόστιμο".

- "Δεν έχω, αλλά τι να κάνω, να μου κόψουν την σύνταξη, να κόψουν τον μισθό του παιδιού στο δημόσιο,να μου κόψουν το ρεύμα";

- "Εσείς, δεν καταλαβαίνεται τι θα συμβεί όταν κηρύξουμε πτώχευση".

Και μια άλλη.

Σου απαντάει αγανακτισμένος και πάνω απ΄όλα, παραδομένος:

- "Ναι δίκαιο έχεις, αλλά μπορείς να μου πεις το δια ταύτα";

- "Τι να κάνω; Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, αδιαφορεί, είναι τρομοκρατημένος, είναι μέσα στην απόγνωση, είναι μέσα στην άγνοια, τι μπορώ να κάνω μόνος μου.

Στο σωματείο δεν μπορούμε να κάνουμε απαρτία.

Μόνον όταν έχουμε εκλογές μαζεύονται,με τις εντολές του προϊστάμενου ή του διευθυντή γραμμένες σε χαρτάκι ή έρχονται να ψηφίσουν αυτόν στον οποίο έχουν κάποια υποχρέωση δέσμευση, ή τους έχει υποσχεθεί κάτι".

Και ακόμη μια εκδοχή, ενδιαφέρουσα ομολογώ.

Είναι μετρήσιμος και πώς ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας;

Μετριέται με τον μέσο όρο και ποιος είναι ο τύπος που μας δίνει τον μέσο όρο του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας;

Η αξία του εμπορεύματος είναι φυσικό μέγεθος, όπως είναι το μήκος, η μάζα, ο χρόνος, κτλ των σωμάτων;...............

Είναι απαντημένα όλα αυτά και στην σωστή τους διάσταση, την επιστημονική.

Το ζήτημα:

Πόσο είναι γνωστές οι απαντήσεις;

....................................................................................

Και στο μεταξύ, οι αποφάσεις και τα μέτρα είναι καταιγιστικά.

Δεν τα προλαβαίνεις και έτσι και αλλιώς δεν σε αφορούν και δεν σε αφορούν, γιατί έτσι και αλλιώς δεν μπορείς να ανταποκριθείς σε αυτά ακόμη και αν θέλεις να συμβάλλεις στην "σωτηρία της Πατρίδας σου", που πια μόνον Πατρίδα σου δεν είναι, γιατί και αυτήν μαζί με την αξιοπρέπεια και την ζωή σου την ίδια, στην έχουν αλώσει.

Τα νέα μέτρα, οι μεθοδεύσεις και τα προγράμματα διάσωσης του κεφαλαίου μπρος στην αδιέξοδη κρίση του, είναι καθαρό ότι δεν είναι μέτρα που μπορεί να διασφαλίσουν την παραπέρα διαχείριση της κρίσης, αλλά στοχεύουν κατ΄ευθείαν στην εξολόθρευση μεγάλου μέρους λαϊκών μαζών.

Μακρύς ο κατάλογος των μέτρων στους μισθούς, στις συντάξεις, σε επιδόματα ανεργίας, στις κοινωνικές παροχές.

Μερικά μόνον από αυτά που μεθοδεύονται: ΕΔΩ και ΕΔΩ

Ας ρίξουμε όμως και μια ματιά στις εκτιμήσεις για τον χαρακτήρα της κρίσης

"Ο καπιταλισμός έχει εξαντλήσει τα όριά του".

"Η κρίση είναι τόσο βαθιά που δεν μπορούν να την τιθασεύσουν".

"Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής περνάει πλέον σε φάση παρακμής".

"Ο καπιταλισμός έχει φάει τα ψωμιά του. Αναδεικνύονται τα ιστορικά του όρια".

Από τις κατά καιρούς εκτιμήσεις και διατυπώσεις του ΚΚΕ.

............"Όταν λέμε στο λαό ότι το καπιταλιστικό σύστημα - και μιλάμε και για τοκαπιταλιστικό σύστημα της Ευρώπης, το οποίο έχει κάνει όλο τον κύκλοτου - αντικειμενικά σήμερα δεν μπορεί να δώσει λύσεις, ό,τι είχε ναδώσει το έδωσε,".............

Από την συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα στον Παπαδάκη και η υπογράμμιση δική μου.

Από την μια και από την άλλη:

Επείγοντα αιτήματα για την προστασία ανέργων, προσωρινά απασχολούμενων, χαμηλόμισθων, συνταξιούχων, μεταναστών, φτωχών αγροτών - κτηνοτρόφων και αυτοαπασχολούμενων που δεν έχουν δουλειά, καθώς και των οικογενειών τους.(!) ΕΔΩ

Από το ΠΑΜΕ

Εισηγητική τοποθέτηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα στη συνέντευξη τύπου με θέμα: «Οι θέσεις του ΚΚΕ για την προστασία των ανέργων και την ανεργία»

ΕΔΩ Το ΚΚΕ θαστηρίξει τους αγώνες για πάλη και διεκδίκηση

.....................................................................................

Η εργατική τάξη έχει ιστορικές ευθύνες. Κάθε βήμα συμβιβασμού και υποταγής είναι βήμα προς την εξαθλίωση. Τώρα πρέπει να υπερνικήσει το φόβο και την τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς. Είναι ώρα ταξικής αφύπνισης, ενότητας και αντεπίθεσης. Οι εργάτες, οι μισθωτοί σκλάβοι, παράγουν τον πλούτο, δεν είναι "μισθολογικό κόστος", όπως θέλουν να τους πείσουν οι εκμεταλλευτές τους, τα κόμματα και οι συνδικαλιστές που υπηρετούν τον καπιταλισμό.Για να κερδίσουμε στον ταξικό πόλεμο, όλοι στη μάχη, συμπόρευση με το ΚΚΕ, οργάνωση και δράση με το ΠΑΜΕ. Για τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία, για να ανήκει ο πλούτος στους εργαζόμενους που τον παράγουν. Κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερής διαγραφή του χρέους»

εδώ(ριζοσπάστης 9/1 "Για να κερδίσουμε τον πόλεμο"

***********************

Η εργατική τάξη έχει ιστορικές ευθύνες;
Τώρα πρέπει να υπερνικήσει το φόβο και την τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς. Είναι ώρα ταξικής αφύπνισης, ενότητας και αντεπίθεσης;.....
Από μόνη της η εργατική τάξη;

Ιστορικές ευθύνες, έχει η πρωτοπορία της εργατικής τάξης.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Μιλώνταςγια το περιεχόμενο της έννοιας «υποκειμενικός παράγοντας της επανάστασης», οΛένιν επεσήμανε τρεις κύριες πλευρές.

"Η πρώτηκαι καθοριστική πλευράείναι η ανάγκη ύπαρξης ενός μαχητικού επαναστατικούκομμουνιστικού κόμματος":

Θεωρητικά ζητήματα για τις προϋποθέσεις της σοσιαλιστικής επανάστασης ΕΔΩ

Το κομμουνιστικό κόμμα –με την ορθή πολιτική– εκφράζει τα ιστορικά συμφέροντα του προλεταριάτου. Καθήκον του είναι να κατακτήσει την πλειοψηφία του προλεταριάτου: μόνον έτσι η σοσιαλιστική επανάσταση είναι δυνατή.

Η ενότητα του κόμματος και η στενή σύνδεσή του με την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες,η πύκνωση των γραμμών του με τάση αύξησης της πολιτικής του επιρροής,είναι σημαντικά στοιχεία απόδειξης ότι το κόμμα λειτουργεί με βάση τις αρχές του και τους κανόνες λειτουργίας.

Ο Λένιν έλεγε χαρακτηριστικά;

"Τι να συζητάμε για πρωτοπορία, όταν δεν ξέρουμε να συγχωνευτούμε με την μάζα και να την αναδείξουμε" ΕΔΩ

Η ανάκαμψη, η φιλάνθρωπος κυρία, και ο Μήτσος

2011-12-25T03:11:00.000+02:00

Αν μεγεθύνετε την εικόνα θα δείτε τον Καλλικρατικό δήμαρχο της Νίκαιας κ.Ιωακειμίδη που χειροκροτεί, τον Παπά που δεν ξέρω ποιος είναι, την φιλόπτωχο και φιλάνθρωπο κ. Βαρδινογιάννη και τον ..."αντιμνημονιακό" βουλευτή της κυβέρνησης του Μαύρου μετώπου κ. Νεράντζη.

Ο Αη Βασίλης λέει, έχει χάσει τον δρόμο.

Τις σωσίβιες λέμβους τις έχουνκαβατζάρει τα λαμόγια που ήξεραν πως να γλύφουν και να υπηρετούν τονπλοιοκτήτη, οι μουσικοί του Τιτανικού έχουν χάσει και αυτοί τιςπαρτιτούρες και, ο Μήτσος μ΄έχει πρήξει.

Η πόλη ντύθηκε τα κουρέλια της μπας και την λυπηθούν.

Σκονισμένη και αραχνιασμένη, χωρίς την χρυσόσκονη που έριχναν πάνω στις κιτς τουαλέτες της.

Σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα, καθισμένη με τα φτωχά της κουρέλια σε μια γωνιά,ανάβει το ένα σπίρτο πίσω από το άλλο και φαντασιώνεται την Ανάκαμψη που θα έρθει.

Πια Ανάκαμψη βρε, που την λέτε και την ξαναλέτε, γιατί δεν πα να λέτε ότι θάνε ισχνή και ανεμική και ότι άλλο θέτε.

Ακούει ο Μήτσος για ανάκαμψη και την περιμένει, βάζοντας και τον εαυτό του μέσα σε αυτήν και με πρήζει και μένα που του λέω ότι η ανάκαμψη που βλέπει μέσα στην φλόγα του σπίρτου, δεν είναι η δική του ανάκαμψη, αλλά η ανάκαμψη των "άλλων" που θα τον βρει να θρηνεί πάνω σε ερείπια και πτώματα.

Αλλά,δεν με πιστεύει εμένα ο Μήτσος και με πρήζει

Και οι "Άλλοι", συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους.

Μοιράζουν σπίρτα στους Μήτσους, να έχουν να ανάβουν και να φαντασιώνονται, ότι αυτοί θα ζήσουν την Ανάκαμψη.

Έτσι σήμερα οι ξεδιάντροποι, μάζεψαν τα κουρέλια που περπατούν και, αυτοί οι ίδιοι, που είναι υπεύθυνοι για αυτά τα κουρέλια, ήρθαν ντυμένοι τα καλά τους, τα ντιζαϊνάτα τους από τους οίκους μόδας των Παρισίων,με τα παραμορφωμένα τους πρόσωπα,μάσκες βγαλμένες από τα μαγικά χέρια των μεγαλύτερων πλαστικών χειρούργων,ήρθαν να επιδείξουν την μεγαλοσύνη τους,τα φιλανθρωπικά τους αισθήματα.

Οι διεστραμμένοι, που δημιουργούν τα κουρέλια για να έχουν μετά υλικό, να περιφέρουν την φιλανθρωπία τους.

Αυτοί που στις επιχειρήσεις τους σπαταλιέται η ζωή, αυτοί που μέσα στις "αγορές τους" αφήνουν την τελευταία πνοή τους, χιλιάδες εργάτες,που χύνουν το αίμα τους πάντα για ένα πιάτο φαΐ και για να διαιωνίσουν το είδος τους, που θα συνεχίσει να παράγει τον πλούτο, για να τον καρπώνονται "αυτοί, οι άλλοι" και με αυτόν τον πλούτο να παριστάνουν τους φιλόπτωχους και τους φιλάνθρωπους, προσφέροντας ένα πιάτο φαΐ στα κουρέλια που δημιούργησαν, λίγο πριν τα σκοτώσουν όπως τα άλογα πριν γεράσουν στις φάρμες τους .

Και από κοντά οι προσκηνημένοι και όλο το κονκλάβιο των χειροκροτητών κλακαδόρων, των καρεκλοκένταυρων που παραμυθιάζουν για χρόνια τον έρμο το Μήτσο, αυτών των λαμόγιων που προκειμένου να βρουν θέση στην σωσίβιο λέμβο, έφτασαν να πάσχουν από χρόνια οσφυοκαμψία και η γλώσσα τους να βρίσκει στο γόνατο

Και ήθελα να γράψω τις ευχές μου, για λίγες όμορφες, γαλήνιες μέρες, έτσι που να Τον αφήσουμε να γεννηθεί, γιατί αν δεν γίνει η γέννηση μου λέτε πως θα γίνει η Ανάσταση;

Να το δείτε όμως η Ανάσταση θα γίνει έτσι και αλλιώς και στην στράτα του Αη Βασίλη θα ρίξουμε βοτσαλάκια και όχι ψιχουλάκια, αυτά τα τρώνε τα πετεινά του ουρανού γι΄αυτό χάνει τον δρόμο ο Άγιος.

Εμείς εκεί, βοτσαλάκια και ο Άγιος.... θα τα καταφέρει.

Και με τα σπίρτα, να δείτε τι φωτιές θα΄νάψουμε.

Άντε βρε και καλή Ανάσταση.

Η Κ.Βαρδινογιάννη με όλο το ιερατείο επί τω έργο

Για λεπτομέρειες σχετικά με την επίσκεψη στην Νίκαια για να φτιαχτείτε περισσότερο εδώ

2011-12-16T22:30:00.001+02:00

Το χρέος μας.

Όλοι στην αυριανή συγκέντρωση μάχης, διεκδίκησης και αλληλεγγύης στους απεργούς της Χαλυβουργίας, που για 47 μέρες αγωνίζονται έχοντας πάρει στις πλάτες τους την αξιοπρέπεια όλων των εργαζομένων, όλων όσων η ζωή μας λαιηλατείτε από τα βάρβαρα μέτρα της κρίσης και των αδιεξόδων της πλουτοκρατίας.

Οι Χαλυβουργοί δίνουν μια ηρωική μάχη.

Δείχνουν τον δρόμο του αγώνα, ανυποχώρητοι και αποφασισμένοι να επιστρέψουν στις δουλειές και στα πόστα τους με ψηλά το κεφάλι.

Φωτογραφία από τους λιλιπούτειους 3χρονους μαθητές

του ιδιωτικού παιδικού σταθμού του Κερατσινίου,που επί

σκέφτηκαν τους Χαλυβουργούς για συμπαράσταση.

Στην χθεσινή Γενική τους συνέλευση πήραν την απόφαση της συνέχισης και της κλιμάκωσης του αγώνα τους.

Το ψήφισμα κάλεσμα που ομόφωνα ενέκριναν τα λέει όλα:

«Κάλεσμα - Ψήφισμα
46η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ
Προς την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό
Συνάδελφοι
Οι απεργοί χαλυβουργοί χαιρετίζουμε όλους όσους πάλεψαν για την επιτυχία της 24ωρης απεργίας που νέκρωσε όλο το Θριάσιο.
Σφίγγουμε το χέρι στους εκατοντάδες εργάτες που έσπασαν το φόβο, απέργησαν για πρώτη φορά.
Σφίγγουμε το χέρι στους συνάδελφους που αγωνίζονται για να μηνπεράσουν οι απολύσεις στο χώρο τους, η εκ περιτροπής εργασία, οιμειώσεις μισθών και η κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, για να πληρωθούντα δεδουλευμένα τους.
Εδώ στο Θριάσιο, που χτυπά η καρδιά των βιομηχανικών εργατών,στείλαμε μήνυμα στους ιδιοκτήτες και τη μαύρη κυβέρνησή τους: Κάτω ταχέρια από τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα, δεν θα γίνουμε δούλοιστα εργοστάσια για τα κέρδη σας! Ο Μάνεσης και οι υπόλοιποι βιομήχανοιπήραν το μήνυμα.
Οι χαλυβουργοί δεν είμαστε μόνοι στον αγώνα! Δεν έχουν μόνο μία φωτιά να σβήσουν!
Έχουμε μαζί μας όλη την εργατική τάξη τους εργαζόμενους που καταλαβαίνουν ότι είναι αγώνας που τους αφορά.
Αν κάνουμε πίσω, ανοίγουν διάπλατα οι πόρτες για να μη μείνει τίποταόρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Θαείναι μια μεγάλη νίκη για όλο το εργατικό κίνημα!
Η στήριξη στους χαλυβουργούς δυναμώνει. Τόσες μέρες, ο λαός μας πουυποφέρει στέκεται με πείσμα στο πλευρό μας. Παίρνει δύναμη από τοναγώνα μας και μας δίνει δύναμη μεγαλύτερη. Πίσω δεν κάνουμε! Έρχονταιαπολυμένοι εργάτες και μας ενισχύουν από την πενιχρή αποζημίωσή τους!Φτωχός λαός δίνει από το υστέρημά του, αλλά πιο πολύ μας δίνει την ψυχήτου όταν μας λέει: ΚΡΑΤΑΤΕ!
Στην πύλη της Χαλυβουργίας συγκρούονται δύο κόσμοι:
Από τη μια οι βιομήχανοι με τους ανθρώπους τους, την κυβέρνησή τους,που θέλουν να μας βάλουν μέσα στα εργοστάσια με μισθούς πείνας, χωρίςδικαιώματα. Από την άλλη οι εργάτες που παλεύουμε για τη ζωή και τοψωμί των παιδιών μας και στηριζόμαστε ο ένας στον άλλο. Δεν είμαστεμόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είναι όλοι οι εργαζόμενοι. Η επίθεση σεόλους τους χώρους δουλειάς μεγαλώνει.
Είμαστε όλοι χαλυβουργοί! Όλοι οι εργασιακοί χώροι να γίνουνχαλυβουργίες οργάνωσης και αγώνα! Η φωτιά που άναψε εδώ να ανάψει σεόλα τα εργοστάσια!
Είμαστε πιο πολλοί, πιο δυνατοί, πιο ενωμένοι, πιο έμπειροι! Μάθαμε να ξεχωρίζουμε φίλους και εχθρούς
Κάνουμε στην άκρη τους ανθρώπους των βιομηχάνων που απειλούν,συκοφαντούν τον αγώνα μας, προσπαθούν να σπάσουν την ενότητά μας, μαςσυμβουλεύουν να υποταχθούμε! Περιφρουρούμε τον αγώνα μας. Οι βιομήχανοικαι η κυβέρνησή τους δεν διστάζουν απέναντι σε τίποτα, τους ξέρουμεκαλά!
Συμμετέχουμε με αποστολή αντιπροσωπείας στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στο Βόλο την Παρασκευή 16/12/2011.
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους σε Παναττικό Συλλαλητήριο Στήριξηςτου αγώνα μας το Σάββατο 17/12/2011 και ώρα 11 π.μ. στην Ομόνοια.
Καλούμε όλα τα εργατικά κέντρα της Αττικής (Αθήνας, Πειραιά, Θριασίου, Λαυρίου, Μεγάρων) να κηρύξουν 24ωρη απεργία.
Η συμμετοχή στον αγώνα δεν είναι μόνο θέμα αλληλεγγύης στουςχαλυβουργούς, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη!
Όλοι στον αγώνα, η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας!
Η Γενική Συνέλευση των απεργών χαλυβουργών.

Ασπρόπυργος 15/12/2011».

ΕΠΕΙΓΟΝ!

2011-11-24T00:36:00.000+02:00

Διαδώστε το!

Αυτός ο αγώνας είναι υπόθεση όλων μας!

Η ηρωική μάχη που δίνουν οι 400 απεργοί της Χαλυβουργίας, δεν είναι μόνον δικός τους αγώνας.

Είναι ένας αγώνας ταξικός, που υπερασπίζεται τα κατακτημένα με αγώνες και θυσίες δικαιώματα όλων των εργαζομένων.

Δικαιώματα που με όλα τα μέσα επιχειρεί το κεφάλαιο, η εργοδοσία και οι πολιτικοί τους εκφραστές να τα πάρουν πίσω, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν την κρίση τους.

Οι χαλυβουργοί συνεχίζουν τον σκληρό αγώνα που δίνουν για 25 συνεχείς μέρες.

400 οικογένειες με 3-4-5 παιδιά, για 25 μέρες και ο κάθε απεργός έχει πάρει από την αλληλεγγύη των εργαζομένων που εκφράζεται με όλους τους τρόπους, από δυο τσάντες με τρόφιμα και από 50 ευρώ.

Αυτή η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση είναι που δίνουν δύναμη και ατσαλώνουν την απόφασή τους να συνεχίσουν.

Αυτός ο αγώνας είναι και πρέπει να γίνει αγώνας όλων μας.

Από αύριο υπάρχει λογαριασμός στον οποίο μπορεί ο καθένας μας να συνεισφέρει,αυτό που μπορεί, ώστε αυτός ο αγώνας να συνεχιστεί, να κλιμακωθεί ,να δικαιωθεί και να βάλει φραγμό στις επιδιώξεις του κεφαλαίου.

Θα είναι μια περήφανη νίκη και θα ανήκει σε όλους μας για να ανοίξει καινούργιους δρόμους αγώνα μέχρι την τελική νίκη.

Ο αριθμός καταθέσεων είναι :

200/623301-52 στην Εθνική

από τον φίλο Οικοδόμο.εδώ

πρωτοδημοσιεύτικε εδώ

Είναι ανυποχώρητοι δεν παραδίνονται !

2011-11-20T22:37:00.000+02:00

Πάγωσε η Τσιμινιέρα και απ΄έξω από την πύλη εργάτες μαζεμένοι συζητάνε....

"Δεν λυγίζουμε και αυτό είναι απόφαση όλων μας.

Μας δίνει κουράγιο η συμπαράσταση του κόσμου,το κύμα αλληλεγγύης είναι κάτι που δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε".

"Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος,το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι"

Ναζίμ Χικμέτ

Και τούτοι εδώ είναι ανυποχώρητοι, δεν παραδίνονται.

Τα πρόσωπα σκαμμένα και η απόφαση στα μάτια.

Έτσι δένεται το ατσάλι.

Εκεί στον προαύλιο χώρο της Χαλυβουργίας ,χτυπά για 21 μέρες η καρδιά της εργατικής τάξης.

Στέκονται γύρω από το βαρέλι με την φωτιά, φυλάγοντας τα πόστα τους.

Περιφρουρούν με περηφάνια την απεργία τους.

Δίνουν την μάχη παλικαρίσια, ξέροντας πια ότι όταν είναι ενωμένοι και αποφασισμένοι, τίποτα δεν μπορεί να τους τρομάξει,ούτε οι απειλές ούτε η τρομοκρατία.

"Έχουμε συμπαράσταση από όλους τους εργαζόμενους, η αλληλεγγύη που εκφράζεται απ΄όλες τις γωνιές της χώρας με όλους τους τρόπους, είναι που μας δίνει δύναμη,κουράγιο, μας εμψυχώνει.

Δεν θα λυγίσουμε, ο αγώνας μας είναι και δικός σας αγώνας"..

Και κοιτά κατευθείαν μέσα στα μάτια, με βλέμμα καθάριο.

"Ευχαριστούμε πολύ"!

Ακούς εκεί ευχαριστούμε πολύ.

Εμείς ευχαριστούμε, εμείς που πήρατε πάνω σας το βάρος της αξιοπρέπειας όλων μας.

Εκεί στον δικό τους χώρο, εκεί που παράγουν τον πλούτο για να τον ιδιοποιηθεί ο κάθε πλουτοκράτης, γίνεται πια συνείδηση ότι είναι αυτοί που κινούν τις μηχανές και τα γρανάζια και ότι χωρίς αυτούς γρανάζι δεν γυρνά.

21 μέρες απεργία!

Δεν δουλεύει καμιά μηχανή, δεν βγάζει καπνό η τσιμινιέρα, δεν δουλεύουν τα καμίνια.

"Δουλεύουμε με 70 βαθμούς θερμοκρασία δίπλα στο λιωμένο μέταλλο,που ανεβάζει 300 βαθμούς.

Ψήνεται το πρόσωπο, το κορμί μας "

Έχουν ένα δυνατό όπλο στα χέρια τους και αυτό δεν είναι άλλο από τον ανυποχώρητο αγώνα τους, την ενότητά τους, την αλληλεγγύη της τάξης τους.

Την απόφαση τους να συνεχίσουν να μείνουν με ψηλά το κεφάλι,την ενισχύει η παρουσία του κόσμου καθημερινά.

Αυτό το όπλο το στρέφουν στην καρδιά του προβλήματος, χτυπούν κατάστηθα τον ταξικό εχθρό.

Μαθήματα ταξικού αγώνα δίνουν οι 400 απεργοί, διεκδικώντας την ανάκληση των απολύσεων 34 συναδέλφων τους και τα κατακτημένα με αγώνες δικαιώματά τους, για συλλογικές συμβάσεις και 8ωρο.

Δεν είναι μόνον δικός τους αγώνας, είναι αγώνας όλης της εργατικής τάξης που σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με την βάρβαρη επίθεση του μαύρου μετώπου και του διεθνούς κεφαλαίου.

Βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της φτώχειας και της εξαθλίωσης.

Ο Χαλυβουργοί δηλώνουν ότι είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν μέχρι την νίκη και δίνουν παλικαρίσια μάχη.

Αυτή την μάχη καλούνται να δώσουν όλοι οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, εκεί που έρχονται αντιμέτωποι με την εκμετάλλευση της εργοδοσίας των πλουτοκρατών.

Αυτή η μάχη είναι που πρέπει να πάρει διαστάσεις, να απλωθεί,συντονισμένα και αποφασιστικά.

Η εργατική τάξη, όλοι οι εργαζόμενοι σήμερα δεν έχουν να χάσουν τίποτα.

Έχουν όμως να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στην ζωή.

Τα σχέδια που απεργάζεται η εργοδοσία και το πολιτικό προσωπικό της, είναι σχέδια εξόντωσης.

Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο.

Η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι έχουμε δυνατά όπλα στα χέρια μας και πρέπει να τα αξιοποιήσουμε,να υψώσουμε την απόφασή μας,να αντισταθούμε ενάντια στην βαρβαρότητα.

Στο προαύλιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας, οι εργάτες ενωμένοι μας δείχνουν τον δρόμο και έχουν ανάγκη την συμπαράστασή μας με όλους τους τρόπους.

Εκεί νιώθεις ότι είσαι κομμάτι δικό τους και εκείνοι, γίνονται, είναι, ένα με σένα.

Οι 400 οικογένειες των απεργών είναι και δικές μας οικογένειες, είναι οι δικοί μας άνθρωποι.

Δεν πρέπει να αισθανθούν λεπτό μόνοι τους,η νίκη τους θα είναι νίκη της τάξης μας.

Έτσι και αλλιώς είναι νικητές και αυτή η νίκη θα προστεθεί στην τελική νίκη των δικών μας αγώνων.

Όλοι για έναν και ένας για όλους.

Μπορούμε και θα τα καταφέρουμε.

Επιλογή άλλη δεν υπάρχει.

Συμπαράσταση ,Αλληλεγγύη, στους Απεργούς της Χαλυβουργίας

2011-11-16T23:06:00.000+02:00

Ομόφωνη Απόφαση!

"Εμείς είμαστε ο "λαγός"

των εργαζομένων, των ανυπότακτων, των μπροστάρηδων, των πρωτοπόρων εργατών".

Το σύνθημα που ακούγεται από τους απεργούς της Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο είναι :

«Για τον χαλυβουργό δεν υπάρχει γυρισμός».

Αποφασισμένοι με χαλύβδινη θέληση για 17η μέρα υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στην εργασία, το δικαίωμά τους στην ζωή. Υπερασπίζονται την αξιοπρέπειά τους και δηλώνουν ανυπότακτοι στις επιδιώξεις της εργοδοσίας και του κεφαλαίου.

Δηλώνουν ότι δεν είναι διατεθειμένοι να γυρίσουν στην δουλειά με σκυμμένο κεφάλι.

Λένε όχι στην εξαθλίωση που επιδιώκει να επιβάλει η εργοδοσία συνεπικουρούμενη από το μαύρο μέτωπο της κυβέρνησης.

Οι απεργοί της Χαλυβουργίας θα αγωνίζονται μέχρι να επιστρέψουν στην εργασία τους οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί τους και να διαβούν μαζί την πύλη του εργοστασίου,με ψηλά το κεφάλι.

Αρνούνται να εργαστούν για ένα ξεροκόμματο, είλωτες των 500 ευρώ μέσα στην φωτιά και στο καμίνι.

Ατσαλωμένοι, συσπειρωμένοι και αποφασισμένοι, παίρνουν δύναμη από την συμπαράσταση και άλλων εργαζομένων

Ο Γιώργος Σιφωνιός Πρόεδρος των εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας σε ομιλία του μεταξύ άλλων είπε:

"Θέλουν να μας υποτάξουν.Δεν θα τα καταφέρουν.

Μπορούμε να τους νικήσουμε!

Ο κύριος Μάνεσης είναι ο λαγός των Βιομηχάνων. Αυτό απέδειξε σήμερα με την στάση του στο υπουργείο εργασίας στην Τριμερή.

Αλλά και εμείς, είμαστε ο λαγός των εργαζομένων, των ανυπότακτων, των μπροστάρηδων, των πρωτοπόρων εργατών".

17 μέρες απεργίας έχουν αρχίσει να έχουν επιπτώσεις στην ζωή τους και την ζωή των οικογενειών τους.

Γι΄αυτό είναι επιτακτική ανάγκη και η δική μας αλληλεγγύη.

Να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις την αποφασιστικότητα των απεργών.

Υπάρχουν απεργοί με 4-5 και 6 παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα καθημερινής επιβίωσης.

Με την φυσική μας παρουσία στο χώρο της απεργίας τους, με έμπρακτη συμμετοχή είτε με τρόφιμα, είτε με οικονομική στήριξη,με ότι χρειάζονται και ότι μπορούμε.

Χαρακτηριστικό είναι ότι κάποιος απεργός μίλαγε για μια ξυλόσομπα, γιατί δεν μπορούσε να προμηθευτεί πετρέλαιο.

Ο Πρόεδρος των εργαζομένων, λέει σχετικά:

«Ο αγώνας που έχουμε ξεκινήσει θα τραβήξει ακόμα πιο μακριά.Γι' αυτό έχουμε καλέσει όλα τα σωματεία και τους φορείς και σε υλικήστήριξη, ακόμα και οικονομική, για να βοηθήσουμε τους πιο οικονομικάαδύναμους. Έχουμε εργαζόμενους που έχουν 4 και 5 και 6 παιδιά. Ήδη,έχουν στηρίξει με τρόφιμα τους εργαζόμενους ο Δήμος Ελευσίνας, αλλά καιαπλός κόσμος με νερά, καφέδες, φαγητό και ό,τι μπορούν. Αυτό το κίνημααλληλεγγύης τώρα πλέον πρέπει να γιγαντωθεί. Και πιστεύουμε βαθιά ότιμε αυτή τη συμπαράσταση θα κερδίσουμε».

«Ενισχύστε τον αγώνα μας με κάθε τρόπο»!

Το ψήφισμα της προχτεσινής συνέλευσης των απεργών

«Προς την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι, ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών.
Εμείςοι 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας απεργούμε σαν μια γροθιά για16η μέρα και συνεχίζουμε. Πίσω δεν κάνουμε, διαλέξαμε το δρόμο τηςτιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον τωνπαιδιών μας.
Δεν γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και τοσίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34απολυμένοι συνάδελφοί μας. Ο αγώνας μας αφορά όλους τους εργαζόμενους.
Η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας λειτουργεί σαν λαγός των βιομηχάνων.
Είναιη πρώτη βιομηχανία στην Αττική που, με εκβιασμό τις θέσεις εργασίας,επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, ελαστικές σχέσεις εργασίας, τοωρομίσθιο, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Οιαπολύσεις έγιναν για τρομοκρατία, επειδή ομόφωνα η Γενική μας Συνέλευσηαπέρριψε την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουμε 5ωρο με 40% μείωσητων αποδοχών.
Η παραγωγή με τη σκληρή δουλειά μας, τακαθημερινά εργατικά ατυχήματα, με νεκρό συνάδελφό μας πέρυσι, από196.000 τόνους έφτασε στους 266.000 τόνους.
Τα κέρδη τουΒιομήχανου Μάνεση είναι αμύθητα, ο οποίος συνεχίζει να εκβιάζει ότι, ανδεν δεχτούμε να δουλέψουμε σκλάβοι, θα απολύσει 180 ακόμη εργαζόμενους.
Οιχαλυβουργοί τού δώσαμε την απάντηση που πρέπει. Νικήσαμε το φόβο, τουςεκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία.

Είμαστε ήδη νικητές!

Είμαστεόρθιοι, είμαστε ήδη νικητές, δεν μπορεί κανείς να μας λυγίσει. Οιβιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμεπάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Οβιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα! Αποδείξαμεότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. 16 μέρες όλο το 24ωρο μεβάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας. Ένιωσαν τη δύναμή μας, και εμείςμάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς.
Στηριζόμαστεστη δύναμη της αλληλεγγύης. Δεκάδες σωματεία μας στηρίζουν από τηνπρώτη μέρα. Το ΠΑΜΕ είναι δίπλα μας. Ενισχύστε τον αγώνα τωνχαλυβουργών με κάθε τρόπο.
Για τον χαλυβουργό δεν έχειγυρισμό! Χάνοντας εμείς, ανοίγει η πόρτα για το 5ωρο και την εργασιακήζούγκλα και στις υπόλοιπες βιομηχανικές μονάδες, οι βιομήχανοιπεριμένουν στη γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκηγια όλη την εργατική τάξη. Γι' αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, κοντάμας.
Ως εδώ! Η τρομοκρατία, ο εκβιασμός, η επίθεση στη ζωή μας δε θα περάσει.
Στηρίξτετους απεργούς χαλυβουργούς με κάθε τρόπο: Ψηφίσματα και αποφάσεις απ'τα συνδικάτα, φορείς της γειτονιάς, συλλόγους νεολαίας, γυναικών,παντού, την φυσική σας παρουσία έξω από την πύλη, τη συγκέντρωσηχρημάτων για ενίσχυση των οικογενειών των χαλυβουργών, συγκέντρωσητροφίμων.
Καταγγέλλουμε σε όλους τους εργαζόμενους τηνπλειοψηφία της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού ΚέντρουΕλευσίνας, που εδώ και 16 ημέρες όχι μόνο δεν συνεδρίασαν για νασυζητήσουν την οργάνωση της αλληλεγγύης, αλλά μας "συμβουλεύουν" ναυποταχθούμε, μας συκοφαντούν, προσπαθούν να μας διαιρέσουν. Καλούμετους εργαζόμενους να τους προσπεράσουν και να οργανωθούν σε κάθε χώροδουλειάς.
Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας!
ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ
Η γενική συνέλευση των εργαζομένων στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ
ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ 15 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011»

Τούτος ο λαός αφέντη μου ............

2011-11-13T17:57:00.001+02:00

Η Κοκκινιά δεν τρομάζει από τα σχέδια σας.

Αυτό να το θυμάστε.

..........Υπάρχει όμως μια σημαντική προϋπόθεση.

Και αυτή δεν είναι άλλη από την ύπαρξη ενός Επαναστατικού Μαχητικού ΚΚ που θα βασίζεται στην επιστημονικά τεκμηριωμένη θεωρία του Μαρξισμού.

Γιατί χωρίς επαναστατική θεωρία δεν μπορεί να προκύψει Επαναστατική πράξη.

Βρισκόμαστε σε μια ιστορική συγκυρία σε μια ζοφερή πραγματικότητα που διαρκώς θα οξύνεται και φυσικά σε βάρος των εργαζομένων.

Διαρκώς θα προβάλλει μπροστά μας η ανάγκη ανατροπής του συστήματος.

Η "νέα" κυβέρνηση που συστάθηκε, ορκισμένη να εφαρμόσει όλους τους όρους και τις επιταγές της ΕΕ του κεφαλαίου,αυτό το μαύρο μέτωπο σχηματίστηκε, αποφασισμένο να επιβάλλει με όποιο κόστος για τον λαό, τα μέτρα για την σωτηρία του κεφαλαίου.

Τα επόμενα μέτρα που θα επιβληθούν θα είναι τέτοια που θα οδηγούν όλο και περισσότερες λαϊκές μάζες στην εξαθλίωση.

Τα μέτρα και η επίθεση που θα δεχτούμε δεν θα είναι μόνον στο βιοτικό μας επίπεδο, στις κοινωνικές παροχές, θα έχουν να κάνουν και με τις δημοκρατικές μας ελευθερίες.

Η τρομοκρατία, οι απειλές και άλλα μέτρα κατασταλτικά , θα βγουν στο προσκήνιο για να σπείρουν τον φόβο, να καλλιεργήσουν ψυχολογία τρόμου, για να υποταχθεί η λαϊκή συνείδηση και να αναπτυχθεί η "συναίνεση του τρόμου" και η "συναίνεση της ανοχής".

Δεν είναι τυχαίο που εχθές Σάββατο 12/11 η Κοκκινιά μας βρέθηκε σε κατάσταση "πολιορκίας"

Η Κοκκινιά είναι μια μαρτυρική πόλη, μια πόλη που δημιουργήθηκε από τους πρόσφυγες της Μ.Ασίας.

Οι πρώτοι κάτοικοί της βρέθηκαν πρόσφυγες ξεριζωμένοι στην σημερινή πλατεία του Αγ.Νικολάου.

Εκεί έστησαν τα τσαντίρια τους μέχρι να εγκατασταθούν στα προσφυγικά.

Άνθρωποι προοδευτικοί και ανυπότακτοι, που αργότερα και αφού έδωσαν την μάχη της ζωής και την κέρδισαν, έδωσαν ηρωικές μάχες ενάντια στον ξένο και ντόπιο κατακτητή.

Για λευτεριά, Εθνική ανεξαρτησία και Λαϊκή κυριαρχία.

Θυσιάστηκαν τα νιάτα της Κοκκινιάς, χύθηκε το αίμα εκατοντάδων παιδιών της, εκατοντάδες οδηγήθηκαν στα Γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους Χιτλερικούς, τους Ναζί κατακτητές και τους ντόπιους χαφιέδες, τους δοσίλογους κουκουλοφόρους .

Σε κάθε γωνιά της έχουν δοθεί μάχες, έχουν εκτελεστεί πατριώτες, έχουν γίνει οδομαχίες.

Ορόσημο αγώνα και θυσίας η Κοκκινιά.

Της κόκκινης πόλης που ποτέ δεν παραδόθηκε

Η Κόκκινη πόλη, η Ανταρτομάνα Κοκκινιά, που στην Κατοχή η συντριπτική της πλειοψηφία βρέθηκε στους δρόμους του αγώνα ενταγμένη στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ.

Εκατοντάδες οδηγήθηκαν αργότερα στις φυλακές και στα ξερονήσια.

Αλλά και κατά την περίοδο της Χούντας πρωτοστάτησε και ανέπτυξε αντιφασιστική δράση.

Η Κοκκινιά μας, η Προσφυγοπούλα και ανταρτομάνα χθες, καταλήφθηκε από τα ΜΑΤ.

Κάθε γωνιά της, στους δρόμους που έσφιζαν από ζωή, στους δρόμους και στις γειτονιές που κελαϊδούσαν οι ντουντούκες μας και καλούσαν τον κόσμο της να συνεχίσει να αγωνίζεται για καλύτερες μέρες, που τους γεμίζαμε αφίσες και προκηρύξεις, που αντιλαλούσαν από τα τραγούδια μας, καταλήφθηκαν από τα ΜΑΤ και τους ΔΕΛΤΑδες.

Βαριά η ιστορία και οι παραδόσεις μας.

Η Κοκκινιά μας και παρ΄ότι έχει αλλοιωθεί η κοινωνική της σύνθεση, εξακολουθεί και είναι ιστορικά κατοχυρωμένη στην συνείδηση των Ελλήνων, σαν η μαρτυρική ηρωική πόλη,μια πόλη Κόκκινη.

Αυτήν την πόλη επέλεξαν οι Ναζί παρακρατικοί,οι Φασίστες της Χρυσής Αυγής, να κάνουν.....

"Πολιτική" συγκέντρωση!

Ναι τόλμησαν!

Φωνάζοντας: "Η κατακκόκινη Κοκκινιά σήμερα είναι Χρυσή Αυγή"

Δεν ήταν τυχαία λοιπόν η επιλογή τους, συμβολική είναι.

Στην πλατεία του Αγ.Νικολάου όπου υπάρχει μνημείο των εκτελεσμένων από τους φασίστες, τους Χίτες, τους δοσίλογους .

Τους ίδιους ,που με τις κουκούλες κατέδιδαν στην Οσία Ξένη τους αντιστασιακούς αγωνιστές, με την κατηγορία ότι είναι κομμουνιστές, στο Μπλόκο της Κοκκινιάς, οδηγώντας τους στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Οι σημερινοί τους επίδοξοι αντικαταστάτες, νεοναζί θιασώτες του Χίτλερ, αμαύρωσαν με την παρουσία τους την Κοκκινιά.

Ο Παπουτσής διέθεσε αρκετές διμοιρίες για την "περιφρούρηση" της "πολιτικής" συγκέντρωσης.

Κάθε γωνιά της πόλης γέμισε με τα ΜΑΤ και τους ΔΕΛΤΑδες.

Περπατούσες και μόνον που δεν σου ζητούσαν ταυτότητες για να περάσεις.

Στην πλατεία ανατριχιαστική η εικόνα των νεοναζί με ασπίδες και με πανό με βεγκαλικά, και στρατιωτικούς σχηματισμούς και τους φασιστικούς χαιρετισμούς τους,με φυλλάδια που προσπαθούσαν να μοιράσουν.

Προκλητικοί και μόνον με την παρουσία τους.

Μια μέρα μετά την υπουργοποίηση των ομογάλακτών τους Καρατζαφερικών βγήκαν να πανηγυρίσουν προκαλώντας το δημοκρατικό αίσθημα των Κοκκινιωτών και να επιχειρήσουν να τον τρομοκρατήσουν.

Ένας ανελέητος πόλεμος έχει εξαπολυθεί προς όλες τις κατευθύνσεις, με μοναδικό στόχο τα λαϊκά δικαιώματα τα κατακτημένα με αγώνες και θυσίες .

Καμιά απουσία δεν θα δικαιολογήσει ούτε ο λαός ούτε η ιστορία

Σήμερα περισσοτερο από κάθε άλλη φορά είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν αγώνες,να παρεμποδιστούν οι επιδιώξεις τους,να αποτραπεί η αντιλαϊκή τους πολιτική, να μην περάσουν τα τρομοκρατικά τους διλήμματα.

Υπάρχει λύση, υπάρχει η δυνατότητα. Το μόνο που δεν υπάρχει είναι άλλη επιλογή.

Όσο για τα υπόλοιπα ελπίζω να τα πούμε στα σχόλια γιατί δεν είναι λίγα και δυστυχώς, είναι πολλά.

Για άλλη μια φορά ο Πρωθυπουργός μας σώζει την "Πατρίς"

2011-11-10T01:27:00.003+02:00

Δύο νέες προσωπικότητες, υψηλού κύρους και αποδοχής!

Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου είναι αλήθεια, ότι καταβάλει για τέσσερις μέρες απεγνωσμένες προσπάθειες για την εξεύρεση προσώπου κοινής εμπιστοσύνης και αποδοχής,ικανού να διαχειριστεί τα τεράστια προβλήματα και τις ευθύνες, τιςδεσμεύσεις που έχει η χώρα αναλάβει απέναντι στους εταίρους μας.

Είναι αλήθεια ότι η Πατρίς κινδυνεύει και ο Πρωθυπουργός μας με βαθύαίσθημα ευθύνης δίνει μέχρις εσχάτων την μάχη για την εξεύρεσηαξιόπιστης πρότασης , για την σωτήρια της Πατρίδος και του λαού για τονοποίο πονάει, υποφέρει.
Υποφέρει και ταυτόχρονα αισθάνεται υπερήφανος γιατην στάση του Ελληνικού λαού,για τις θυσίες του για την ανοχή του στα μέτρα που του επιβάλλει το συμφέρον της ..."Πατρίδος"

Σήμερα το απόγευμα στις 5 ήταν το ραντεβού με τον έτερο Καππαδόκη στοΜέγαρο Μαξίμου.

Θα συνομιλούσαν και θα ανακοίνωναν το όνομα τουαξιόπιστου του ικανού να αντεπεξέλθει στις ανάγκες,νέου Πρωθυπουργού.

Το ραντεβού αναβλήθηκε για τις 6 και μετά από λίγο για τις 7.
Αναβλήθηκε και πάλι,για τις 8.

Μόλις ακούσαμε για τις 8,σιγουρευτήκαμε. Δεν μπορεί στις 8 θα παρθεί η απόφαση και θαανακοινωθεί το όνομα του Πρωθυπουργού της νέας κυβέρνησης ΕθνικήςΣωτηρίας.
Δεν μπορεί, στις 8 είναι οι ειδήσεις των 8 και στις ειδήσεις των 8, δενείναι ικανός κανείς να αφήσει ακάλυπτους τους δημοσιογράφους πουπεριμένουν να ανακοινώσουν μετά Βαΐων και κλάδων,πρώτον την σωτηρία τηςΠατρίδος και του λαού,γιατί γι΄αυτά αγωνιούν και παλεύουν και κατά δεύτερον, το όνομα του άξιου, ικανούπρωθυπουργού,της νέας κυβέρνησης.

Ναι αλλά εγώ στις 7 και κάτι, είχα μια ανειλημμένη υποχρέωση.
Έτσι βλαστημόντας που δεν θα μπορούσα να παρακολουθήσω την εξέλιξη τουΘρίλερ στο οποίο είχε εξελιχθεί η ανακοίνωση του ονόματος, έφυγα.

Δεν ήμουν σε θέση να παρακολουθήσω το σεμινάριο, ξέχασα και τιςπαρατηρήσεις που είχα να κάνω, ξέχασα και τις προτάσεις που είχαεπεξεργαστεί, ξέχασα τα πάντα και το μυαλό μου ήταν στον νέο Πρωθυπουργό.

Είχα δει και τον Γιώργο στο απογευματινό του διάγγελμα και είχα στεναχωρηθεί πολύ.
Μάλιστα μου έκανε εντύπωση.

Όλους όσους γνωρίζω μηδέ του εαυτού μουεξαιρουμένου,όταν στεναχωριόμαστε, όταν μας πιάνει το στρες και το άγχος,όταν τα πράγματα στριμώχνονται, βγάζουμε εξανθήματα γύρω από τα χείλη,άντε και κάτω από τα μάτια.

Ο Γιώργος ο μέχρι και αυτή την στιγμή πρωθυπουργός μας, είχε γεμίσει εξανθήματα γύρω από τα...φρύδια του.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και στεναχωρήθηκα πολύ οφείλω να ομολογήσω.

Τελειώνοντας από την σύσκεψη σταθήκαμε να πάρουμε κανένα σουβλάκι από το γειτονικό σουβλατζίδικο.
Η τηλεόραση έπαιζε με χαμηλωμένο τον ήχο.

Ρώτησα κάποιον που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την οθόνη.
Τι έγινε έχουμε Πρωθυπουργό;
Χωρίς να με κοιτάξει και συνεχίζοντας να κοιτά την οθόνη, μου είπε:
Όχι,όχι ακόμη, όπου νάνε.... να...
Κοίταξα την τηλεόραση και τότε είδα και κατάλαβα.

Η Ελλάς, η Πατρίς είχε σωθεί!

Έπαιζαν τελεσίδικα πια δύο ονόματα.

Δύο εξέχουσες προσωπικότητες, που θαμπορούσαν πραγματικά να συνδιαλλαγούν με τους ομότιμούς τους,τους εταίρους μας της ΕΕ.
Δύοδιακεκριμένες προσωπικότητες, που με ίσους όρους θα μπορούσαν νασυνομιλήσουν στην ίδια γλώσσα με τους εταίρους μας και να τα βρούνε.
Τους είδα με τα ίδια μου τα μάτια στην οθόνη της τηλεόρασης
Οι εικόνες τους εναλλάσσονταν.
Για μόνον αυτόν το λόγο υπέθεσα έχει επιστρέψει στην Πατρίδα εσπευσμένα ο Μάκης Ψωμιάδης!

Και ο δεύτερος ήταν η χαμογελαστή εικόνα του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη!

Εγγύηση για τους δημοκρατικούς θεσμούς, εγγύηση για το μέλλον μας, εγγύηση για την ασφάλειά μας.
Σήμερα το βράδυ οι Έλληνες μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι, ήρεμοι και ασφαλείς.

Αύριο,ξημερώνει μια καινούργια μέρα και ότι και αν μας επιφυλάσσει, εμάς θαμας βρει για άλλη μια φορά στους δρόμους του αγώνα,μέχρι την νίκη.

Την Παρασκευή 4/11 αυτοί με την αγωνία τους μέσα στην Βουλή και εμείς με την απόφασή μας στο Σύνταγμα !

2011-11-01T20:06:00.001+02:00

Ξεθάβουμε το εκλογικό μας βιβλιάριο και παίρνουμε τους δρόμους.

Είναι 7,45!

Στις " 8 " δεν ξέρει πια κανείς μας τι θα ακούσει, αλλά ταυτόχρονα τα περιμένουμε και όλα.

Δεν λέμε κάτι πρωτότυπο, τα περιμένουμε όλα, γιατί ήδη έχουμε δει τα εγκλήματά τους και μέχρι που μπορούν να φτάσουν.

Αλλά ένας διεστραμμένος εγκέφαλος ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί ακόμη να εφεύρει.

Είναι αδίστακτοι!

Αυτοί όλοι φοβούνται και τρέμουν, για το τι μπορεί να γεννήσουν οι γκαστρωμένοι καιροί που διανύουμε.

Το υποψιάζονται,... οι καιροί είναι δύσκολοι για πρίγκιπες, αλλά κυρίως είναι δύσκολοι για την φάρα της πλουτοκρατίας και της ορντινάντσας της.

Τρέμουν την διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών που μπορεί να γεννήσει ο νους του ανθρώπου, πόσο μάλλον όταν αυτή η "επανάσταση" παίρνει σάρκα και οστά.

Αν μάλιστα "καθοδηγείται" από ταξική συνείδηση, από την πρωτοπορία της εργατικής τάξης .......

Ξέρουν ότι είναι καταδικασμένοι.

Σε αναμονή λοιπόν των ειδήσεων των 8.

Και αν όχι σήμερα,αύριο, μεθαύριο, μέρα την μέρα, είναι μετέωροι.

Είτε με κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας, συναίνεσης, συγκυβέρνησης, ανάγκης ή όπως και να την ονομάσουν.

Τίποτα πια δεν εγγυάται την εξουσία τους

Η λαϊκή οργή και αγανάκτηση δεν ξέρουν που θα οδηγηθεί και κάνουν ότι περνά από το χέρι τους να την χειραγωγήσουν, να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν, να προβοκάρουν.

Δεν θα τους περάσει.

Δεν πρέπει να τους περάσει.

Ξεθάβουμε τα βιβλιάριά μας* ή έστω τις ταυτότητές μας και παίρνουμε τους δρόμους, έτσι και αλλιώς.

Η συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης της κυβέρνησης, θα αρχίσει στην Βουλή αύριο και θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή στις 4/11 με ονομαστική ψηφοφορία.

Ο "πρωθυπουργός" με το επιτελείο του θα δίνουν την "μάχη" τους μέσα στην Βουλή και εμείς θα είμαστε εκεί στο Σύνταγμα, στις 6 μμ για μια ακόμη φορά,για να ζωντανέψουμε τους εφιάλτες τους.

*Εκλογές εδώ και τώρα!
Με ταυτόχρονο αγώνα στην κατεύθυνση της επίτευξης του κεντρικού στόχου, που δεν είναι άλλος από την ανατροπή του απάνθρωπου συστήματός τους.
Να ξεμπερδεύουμε μαζί τους

Όλοι οι εργαζόμενοι όπου και αν ανήκουν...........

2011-10-27T00:55:00.001+03:00

Στις 18 του μήνα έγραφα μεταξύ άλλων:

......Ξέρουμε ένα πράγμα, ότι αύριο δεν πάμε για την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων.

Ξέρουμε , από αύριο οι ευθύνες μας μεγαλώνουν, η αυριανή μέραμπορεί να γίνει εφαλτήριο αγώνων, για μεγαλύτερες, αποφασιστικότερεςκαι πιο αποτελεσματικές μάχες, με στόχο την ανατροπή του βάρβαρουσυστήματός τους.

Αύριο είμαστε εκεί όλοι για να αποτρέψουμε τα απάνθρωπα σχέδιά τους.

Αύριο είμαστε εκεί για να κάνουμε τους χειρότερους εφιάλτες τους να ζωντανέψουν.

Αύριο πάμε εκεί όλοι μαζί για να τους πούμε ότι είμαστεαποφασισμένοι, ότι δεν μας κουλαντρίζουν τα συναισθήματα, ο θυμός και ηαγανάκτηση, αλλά η συνείδησή μας γι΄αυτό

και να το ξέρετε:

Το πρώτο που θα προσέχουμε είναι ο εαυτός μας και οι διπλανοί μας.

Το πρώτο που θα προσέχουμε είναι η πειθαρχεία στις γραμμές μας, συντεταγμένα.

Το πρώτο που θα προσέχουμε είναι να μην σας δώσουμε την ευκαιρία καιτην ικανοποίηση ότι μας προβοκάρατε και πήγατε το κίνημα που πάει νααναπτυχθεί πίσω.

Το πρώτο που θα προσέχουμε είναι η περιφρούρηση του αγώνα μας.

(οι υπογραμμίσεις σημερινές)

Καισήμερα, μέρες μετά τα γεγονότα τόσο της 19, όσο όμως της 20 του μήνα καιαφού χύθηκαν τόνοι μελάνης,αφού άφρισαν χείλη και εκτοξεύτηκαν τόνοιλάσπης για την περιγραφή, την παραχάραξη, την παρερμηνεία, τοναποπροσανατολισμό, που επιχειρήθηκε από τα ΜΜΕλεεινολογίας διαψεύδονταςκαι τους ίδιους τους εαυτούς τους στην προσπάθεια να αποδείξουν ότι οι πρώην"προβοκάτορες", "οι κουκουλοφόροι χαφιέδες της ασφάλειας", "οι έμμισθοιροπαλοφόροι ", "οι τραμπούκοι",που οι ίδιοι τους φωτογράφιζαν στιςγωνιές με τα ΜΑΤ σε αγαστή συνεργασία, σήμεραμετατράπηκαν απλά, σε Αντιεξουσιαστές,απλούς διαδηλωτές.

Όλη δε η άκρωςεπικίνδυνη για την ζωή των διαδηλωτών επίθεση, από τους προβοκάτορες των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών, βαφτίστηκε σεεμφύλιο και στην καλύτερη περίπτωση σε ενδοαριστερή διένεξη!
Οκεντρικός στόχος της περικύκλωσις της Βουλής περιγράφεται με σαφήνειατην Τρίτη 18/10 από την Αλέκα Παπαρήγα σε συζήτηση με τουςδημοσιογράφους.

Το ερώτημα ήταν:

Με βάση όλα αυτά, ποιο νομίζετε ότι είναι το πολιτικόπεριεχόμενο που πρέπει να πάρει η 48ωρη απεργία στον ιδιωτικό καιδημόσιο τομέα και ο αποκλεισμός της Βουλής την Τετάρτη και την Πέμπτη;
"- Να ξεκαθαρίσω το εξής: Η περικύκλωση και ο αποκλεισμός της Βουλής πουέχει αποφασιστεί από συνδικάτα και άλλες οργανώσεις, και τον οποίοστηρίζουμε και θα στηρίξουμε, δεν έχει καμία σχέση με την παρεμπόδισητων βουλευτών να μπουν στη Βουλή. Έχει ένα και μοναδικό σκοπό: Όσογίνεται περισσότεροι βουλευτές να καταψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο. Αυτόμας ενδιαφέρει. Γιατί αν ψηφιστεί αυτό, θα έρθουν εύκολα και άλλα.Γιατί θα υπάρχει λαϊκή απογοήτευση, την οποία εμείς δεν θέλουμε σεκαμία περίπτωση να την ενισχύσουμε. Αυτός είναι ο ρόλος του αποκλεισμούτης Βουλής. Να προκύψει ένα πλειοψηφικό -όσο γίνεται περισσότερο-«ΟΧΙ». Και τότε η πτώση της κυβέρνησης θα έρθει κάτω από τη λαϊκή πίεση."

Η υπογράμμιση δική μου

Μπαίνει μπροστά μας το ερώτημα.Πετύχαμε τους στόχους μας;

Για να πούμε μερικές αλήθειες:

Πρώτο:
Μπορούμε έχοντας την εμπειρία και έχοντας εικόνα τόσο από τους χώρουςδουλειάς, όσο και από τις συνοικίες, να γνωρίζουμε πόσος κόσμος μπορεί νακατέβει να διαδήλωση την απόφασή του;
Εγώ λέω ναι. Ένα μεγάλο ναι, παίρνοντας υπ΄όψη και τις κρίσιμες στιγμές που περνάει ο Ελληνικός λαός και την οργή που κουβαλάει.

Υπάρχει τόση συσσωρευμένη εμπειρία που μπορούμε να εκτιμάμε από τα πριν πόσος κόσμος θα κατέβει. (έστω κατά προσέγγιση)

Δύο:
Υπάρχει περίπτωση να ανατρέψει η παρουσία του κόσμου έτσιαπλά και μόνον η παρουσία του και η έστω δυναμική διαμαρτυρία του, την απόφαση εκάστου ενός των βουλευτών, των πολιτικών εκφραστών των υπηρετώντης πλουτοκρατίας, αυτών που με τις υπογραφές τους υποθήκευσαν το μέλλοντης χώρας και του λαού, αυτών που μετατρέπουν με τιςυπογραφές τους σε προτεκτοράτο την χώρα και σε δουλοπάροικους τουςεργαζόμενους Έλληνες;

Τρία:
Και αφού ο σκοπός της αποτροπής της ψήφισης τουπολυνομοσχεδίου δεν επετεύχθη και αφού το μόνο που "καταφέραμε" είναι τοσυνειδησιακό πρόβλημα της Βάσως και το μοναδικό ΌΧΙ της άλλης τηςΠασιονάριας της Κατσέλη,σήμερα μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τα πιοσκληρά μέτρα που έτσι και αλλιώς είχαν δρομολογηθεί.
Πριν από την ψήφιση είχαμε δηλαδή αμφιβολίες;

Και τέσσερα:
Έτσι τώρα πια είμαστε "αντιμέτωποι" με το κλίμα βαθιάς απογοήτευσης στο οποίοπεριέπεσε ο Ελληνικός λαός,που δεν καταφέραμε με την παρουσία μας νααποτρέψουμε τους "έντιμους" Έλληνες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να έρθουναντιμέτωποι με την συνείδησή τους, να σκιαχτούν από τον κόσμο πουκατέκλυσε το Σύνταγμα και να καταψηφίσουν το εγκληματικό νομοσχέδιο !

Υπάρχει και ένα πέμπτο αλλά επειδή δεν ξέρω να το ερμηνεύσω, απλά το βάζω σαν ερώτημα για περαιτέρω διευκρινήσεις.

[...] Και τότε η πτώση της κυβέρνησης θα έρθει κάτω από τη λαϊκή πίεση[..].

Οι άνθρωποι του μόχθου,οι εργαζόμενοι,όλοι εμείς, δεν έχουμε περιθώρια να απογοητευτευτούμε.
Πολύπερισσότερο δεν έχουν περιθώρια να απογοητευθούν οι κομμουνιστές καιόλοι όσοι αγωνίζονται γνωρίζοντας ότι μέσα στα πλαίσια τουκαπιταλιστικού συστήματος δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από τουςπολιτικούς υπηρέτες του κεφαλαίου και από τον τρόπο λειτουργίας της"συνείδησής" τους, που έτσι και αλλιώς ξεπουλημένη είναι .Η εργατικήτάξη θα μπορέσει να υψωθεί σαν τάξη για τον εαυτό της και να πάρει τηντύχη και την ζωή της στα χέρια της, μόνον με την ανατροπή αυτού τουαπάνθρωπου συστήματος .

Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουμε περιθώρια για απογοητεύσεις, για πέσιμο του ηθικού μας,για υποχώρηση.
Οι 48ωρη απεργία, η μαζική συμμετοχή, ο δυναμισμός, ναι, θα γίνουν πρέπει να γίνουν εφαλτήριο για συνέχιση των αγώνων στους χώρους δουλειάς,στις γειτονιές και στα σχολεία, με περισσότερο πείσμα και αποφασιστικότητα.
Συσπειρώνουμε τον κόσμο τηςδουλειάς,όσοι δεν αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο τους αγώνες και τιςανάγκες των καιρών δεν είναι "αλλότριοι"
Όλοι οι εργαζόμενοι όπου και αν ανήκουν, (γιατί όλοι κάπου ανήκουν έστω και σαν ψηφοφόροι)
είναι οι σύμμαχοί μας και χωρίς αυτούς, δεν κάνουμε βήμα μπροστά.
Μας έχουν ανάγκη και τους έχουμε ανάγκη, είμαστε ένα και δεν μπορεί παρά να δράσουμε έτσι.

Το κείμενό μου στις 18/10 τελείωνε έτσι:

.......Το πρώτο που προσέχουμε, είναι ο κεντρικός μας στόχος

Γιατί δίχως αυτόν δεν μπορούμε εμείς, η εργατική τάξη,εμείς οκόσμος του μόχθου,εμείς οι παραγωγοί του πλούτου, να μπορέσουμε νααπεγκλωβιστούμε από τον κατήφορο και την κόλαση που μας οδηγείτε.

Και κεντρικός μας στόχος είναι:

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΑΠΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΑΣ.

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΛΑΪΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Το σημερινό όμως κείμενο θα τελειώνει διαφορετικά, χωρίς φυσικά να αναιρεί τον επίλογο της προηγούμενης ανάρτησης

[..] Η πρώτη και καθοριστική πλευρά είναι η ανάγκη ύπαρξης ενός μαχητικού επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος[..]:

Β.Ι.Λένιν

Ένακομμουνιστικό κόμμα που πρώτ' απ' όλα θα πρέπει να καθοδηγείται από την Μαρξιστική Λενινιστική θεωρία , ναεφαρμόζει δημιουργικά και να αναπτύσσει τη μαρξιστική-λενινιστικήθεωρία, να την εμπλουτίζει με τα διδάγματα της ταξικής πάλης. Γιατίχωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη.

2011-10-21T00:34:00.002+03:00

Δεν έφυγε κανείς!!!

Από το πρωί στις 9 χιλιάδες κόσμου αποφασισμένου ακολουθώντας το ΠΑΜΕ βρέθηκε συντεταγμένα και περιφρουρημένα για να περικυκλώσει την ΒΟΥΛΗ και να διατρανώσει την απόφασή του ενάντια στην βαρβαρότητά τους, ενάντια στην απόφαση του πολυνομοσχεδίου που βάζει την υπογραφή κάτω από το κείμενο καταδίκης των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών.

Το ΚΚΕ και και το ΠΑΜΕ έχει εμπειρία αγώνων, εμπειρία χρόνων για τις επιθέσεις που μπορεί να εξαπολύσει η αντίδραση προκειμένου να καταστείλει το ΜΛΚ και να επιβάλλει τα άνομα σχέδιά της.

Γνωρίζει καλά από που εκπορεύονται και τι στόχους έχουν.

Η σημερινή διαδήλωση με τα χαρακτηριστικά των συγκεντρώσεων του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ. Χαρακτηριστικά συγκροτημένης περιφρουρημένης συγκέντρωσης, από αγωνιστές με συνείδηση και απόφαση, αλλά και την συμμετοχή ανθρώπων που κάτω από την πίεση τωναπάνθρωπων μέτρων, αποφασίζουν πλέον να βγουν στους δρόμους και ναδιεκδικήσουν δυναμικά τα δικαιώματά τους.

Το ΠΑΜΕ ξέρει τι υπερασπίζεται και από ποιον περιφρουρεί τους ανθρώπουςπου εμφορούνται από τα Σοσιαλιστικά Πανανθρώπινα ιδανικά καιαγωνίζονται γι΄αυτά.

........................

Ξεκινούν επεισόδια μπροστά στην Μ.Βρετανία.

Βρισκόμαστε στις αρχές της Πανεπιστημίου.

Η ατμόσφαιρα αποπνικτική , τα χημικά και οι κρότου λάμψης σκάνε σχεδόν δίπλα μας.

Καδρόνια πέτρες και Μολότοφ πέφτουν πάνω από τα κεφάλια μας και ανάμεσα στα πόδια μας και εκτοξεύονται από την Καραγιώργη από ένα μπουλούκι κουκουλοφόρων.

Ένα παλικαρόπουλο μονολογεί δίπλα μου και τα μάτια του βουρκώνουν, κλαίει.

" Έλληνες ενάντια σε Έλληνες; Αναρωτιέται. Μας κτυπούν λέει.

Προσπαθώ να τον ησυχάσω, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα!

Η κυρία δίπλα μου μονολογεί και αυτή:

"Θα ξαναζήσουμε το Πολυτεχνείο"; Αναρωτιέται

Αλλά δεν φεύγει κανείς.

Διαπιστώνω ότι η Βουκουρεστίου δεν έχει περιφρούρηση.

Ειδοποιούνται τα παιδιά της περιφρούρησης και έρχονται. Ο κόσμος τους χειροκροτεί.

Και πράγματι σε λίγο από την Βουκουρεστίου ανεβαίνουν ομάδες μπαχαλάκηδων κουκουλοφόρων φασιστοειδών, με απ΄ευθύας επίθεση στην διαδήλωση του ΠΑΜΕ και με σκοπό να την διαλύσουν.

Δεν επιτίθενται σε ΜΑΤ, κάνουν επίθεση στους συγκεντρωμένους του ΠΑΜΕ!

Τα συνθήματά μας ακούγονται μυριόστομα για να τους αποθαρρύνουμε.

Επιτίθενται όμως πετώντας πέτρες και κάνοντας ντου κατά πάνω μας.

Τους απωθούμε με μπροστάρηδες τα παιδιά της περιφρούρησης, παίρνοντάς τους στο κατόπι. Υποχωρούν και ξαναεπιτίθενται.

Και εξελίσσεται μια διαρκής επίθεση και απώθηση από την πλευρά των συγκεντρωμένων με αποτέλεσμα να αποθαρρυνθούν και να φύγουν.

Κάποιος συναγωνιστής τραυματίζεται, καλείτε ασθενοφόρο που έρχεται για να τον οδηγήσει στο νοσοκομείο.

Πειθαρχημένα,συγκροτημένα με τα πανό και τα συνθήματά μας γυρνάμε προς τη Βουλή.

Έτσι πηγαίνω με την ομάδα μου στο δικό μας μπλοκ στην Αμαλίας μπροστά στην Βουλή.

...Και σε κάποια στιγμή κάνουν την εμφάνισή τους στο πεζοδρόμιο του Συντάγματος δύο "πιτσιρικάδες"

Για μια ώρα προκαλούν επίμονα.

Τα συνθήματα που φωνάζουν είναι "Η Χούντα δεν τελείωσε το 73......"

Κάποιοι που βρίσκονται γύρω διαδηλωτές(;) φωνάζουν και αυτοί μαζί το σύνθημα

"Δεν είμαστε εμείς ο εχθρός" φωνάζουν προβοκατόρικα "ο εχθρός είναι εκεί" λένε και δείχνουν την Βουλή .

Τόσο η περιφρούρηση που είναι μπροστά, όσο και οι άλλοι συγκεντρωμένοι δεν τους δίνουμε σημασία και το μόνο που ακούγεται είναι τα συνθήματά μας.

Κάποια στιγμή κάνει την εμφάνισή του ένας τύπος που διαπληκτίζεται μαζί τους.

Σιγά σιγά μαζεύονται περίεργοι δίπλα και γύρω τους.

Δεν μου άρεσε καθόλου αυτή η εξέλιξη.

Δεν μπορείς να ξέρεις τι προεκτάσεις μπορεί να πάρει και πόσο τραγικά αποτελέσματα μπορεί να έχει μια γενικευμένη σύρραξη μεταξύ διαδηλωτών.

Σε τούτες τις στιγμές έχεις δύο επιλογές.

Τους απωθείς δυναμικά και αναπόφευκτα γίνεται συμπλοκή, αλλά αυτή δεν είναι δυνατόν να έχει περιορισμένο χαρακτήρα, θα εμπλακούν και οι γύρω.

Επικίνδυνα πράγματα, δεν έχεις να κάνεις με τον μηχανισμό του ταξικού σου εχθρού, έχεις να κάνεις με τον ίδιο το λαό, με έναν κόσμο που στην παραπληροφόρησή του και στις τεταμένες αυτές στιγμές, δεν μπορείς να ελέγξεις πως θα αντιδράσει και τότε, έχεις προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στους δοσίλογος της εξουσίας.

Τότε αναλαμβάνεις την ευθύνη μιας γενικευμένης σύρραξης.

Την αναλαμβάνεις αυτή την στιγμή;

Επί πλέον οι κατασταλτικοί μηχανισμοί καραδοκούν και αν αποφευχθεί μια σύρραξη μεταξύ διαδηλωτών, τότε παρεμβαίνουν τα ΜΑΤ και έχεις θέσει σε άμεσο κίνδυνο τον δικό σου κόσμο και όλους τους γύρω.

.................

Κάποιοι που δεν μπορώ να ερμηνεύσω την εμπάθεια τους έλεγαν "περιφρουρείται την Βουλή και άρα και αυτούς που μέσα ψηφίζουν τον απάνθρωπο νόμο.

Το ΠΑΜΕ βρέθηκε εκεί ακριβώς για να διαμαρτυρηθεί για το εγκληματικό πολυνομοσχέδιο.

Περιφρούρησε τους συγκεντρωμένους αγωνιστές.

Από εκείνους που "αναγκάστηκαν" στα ίσια σήμερα να δείξουν τις προθέσεις τους, τον ρόλο τους, υπακούοντας σε άνωθεν εντολές.

Είναι πάντως να αναρωτιέται κανείς.

Αν δεν ήταν εκεί το ΠΑΜΕ να "περιφρουρεί την Βουλή" όπως έλεγαν, τι θα έκαναν θα έμπαιναν μέσα να τα σπάσουν;

Θα έβαζαν φωτιές όπως έχουν κάνει πολλές φορές;

Και τι έγινε όταν κάψανε την Αθήνα,αυτοί που το έκαναν;

Άλλαξε τίποτα για τους εργαζόμενους και τον λαό;

Απέτρεψε καμιά από τις αποφάσεις τους;

Οι δοσίλογοι της εξουσίας, αφού απέτυχαν να τρομοκρατήσουν με εκβιασμούς και απειλές τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου να διεκδικήσει και να επιβάλλει με τους αγώνες του το δικό του δίκιο, έβαλαν στο πλευρό των κατασταλτικών τους δυνάμεων τα λογής λογής φασιστοειδή να αποθαρρύνουν και να τρομοκρατήσουν με απευθείας επίθεση στο ΠΑΜΕ.

Λάθος στόχο έβαλαν, σε λάθος κόσμο επιχείρησαν τα άνομα σχέδιά τους.

Δεν μας τρομάζουν. Εκεί είναι που την πατάνε.

Και δεν μας τρομάζουν αυτές οι γνωστές άλλωστε μέθοδες, όχι μόνον γιατί είμαστε μαθημένοι, αλλά κυρίως γιατί πιο πολύ μας τρομάζουν τα μέτρα που πάνε να επιβάλλουν και μας οδηγούν στην εξαθλίωση, υποθηκεύοντας την ζωή μας και την ζωή των παιδιών μας.

Εμείς ξέρουμε ότι η δύναμή μας βρίσκεται στην οργανωμένη πάλη, η δύναμή μας είναι στην μαζική καθ΄ολική αντίσταση, ότι τους στόχους μας θα τους πετύχουμε και θα τους επιβάλλουμε στον βαθμό που θα έχουμε συνειδητοποιήσει αυτήν την αναγκαιότητα

Όταν θα έχουμε καταλάβει ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

2011-10-20T00:35:00.001+03:00

Εκατοντάδες χιλιάδες λαού στους δρόμους του αγώνα.

Αύριο ξανά μαζί .
Στις 9 το πρωί περικυκλώνουμε το "ναό της δημοκρατίας τους",.
Να αισθανθούν ασφυκτικά την ανάσα της απόφασής μας να τους καίει.

Συγκλονιστική η σημερινή διαδήλωση.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι του μόχθου και της δουλειάς ξεχύθηκαν στους δρόμους, διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους στην βαρβαρότητα των εκπροσώπων του κεφαλαίου.

Παρέλυσαν τα πάντα,παρέλυσε η χώρα, δεν δούλεψε τίποτα.

Γραφεία, γιαπιά, καταστήματα, επιχειρήσεις ,φάμπρικες ,το λιμάνι,.....νέκρωσαν τα πάντα.

Δυναμική, μαζική και αποφασιστική η διαδήλωση από όλους τους κλάδους και όλα τα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από αυτήν την βάρβαρη πολιτική.

Είναι φανερό πια, άνθρωποι που για πρώτη φορά κατεβαίνουν σε διαδήλωση διαμαρτυρίας, κατανοούν σιγά σιγά και αυτοί την ανάγκη της οργανωμένης πάλης, την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν να μην παραμένουν πια παθητικοί παρατηρητές του εγκλήματος που επιτελείτε σε βάρος τους.

Όλος αυτός ο κόσμος σήμερα ξεπέρασε διλήμματα, επιφυλάξεις και φοβίες και υψώθηκε πάνω από τις απειλές και την τρομοκρατία που σπέρνουν όλο αυτόν τον καιρό οι πολιτικοί εντολοδόχοι και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ.

Ήταν εντυπωσιακό, τα καταστήματα στις συνοικίες με κατεβασμένα τα ρολά (εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις)

Με αναρτημένη στις βιτρίνες τους την ανακοίνωση για την συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποίηση.

Στο Μετρό και στον ηλεκτρικό το αδιαχώρητο.

Η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ από τις πιο δυναμικές τις πιο μαζικές.

Συντεταγμένοι και αποφασισμένοι για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού.

Ασφυκτικά γεμάτη η Ομόνοια και οι γύρω δρόμοι, παντού το αδιαχώρητο .

Ατέλειωτη η πορεία με συνθήματα, σημαίες και πανό, πορευτήκαμε από την Ομόνοια στο Σύνταγμα και στην Βουλή.

Δυναμικές και μαζικές και οι άλλες συγκεντρώσεις των Πρωτοβάθμιων οργανώσεων, της ΓΣΣΕ και της ΑΔΕΔΥ,της ΠΑΣΕΓΕΣ και άλλων αριστερών δυνάμεων και λαϊκών οργανώσεων.

Τα ρυάκια της αντίστασης σχημάτισαν ένα ποτάμι .

Ένα μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο που απειλεί να τους πνίξει.

Έχει πολύ δουλειά ακόμη μέχρι η απόγνωση να γίνει συνείδηση, έχει πολύ δουλειά ακόμη για να γυρίσει ό ήλιος.

Καμιά επανάπαυση ,κλιμακώνουμε και οργανώνουμε την πάλη και τους αγώνες μας για την ανατροπή των βάρβαρων αποφάσεών τους, πάλη για την ανατροπή του απάνθρωπου συστήματός τους.

Πάλη μέχρι να γίνει συνείδηση και απόφαση ο δικός μας μονόδρομος ,η εργατική λαϊκή εξουσία.

Αύριο ξανά στην μάχη, αύριο ξανά στους δρόμους του αγώνα, αύριο περικυκλώνουμε την βουλή.

Παλεύουμε για να επιβάλουμε το δική μας δίκιο, παλεύουμε για να αποτρέψουμε τα χειρότερα που δρομολογούν σε βάρος μας.

Αύριο θα συναντηθούμε ξανά στους δρόμους του αγώνα και της ανάγκης για ζωή.

ΑΥΡΙΟ!

2011-10-18T22:26:00.000+03:00

Αύριο είμαστε εκεί, για να πούμε όχι στους νεκροθάφτες των ονείρων μας και του μέλλοντός μας.

Αύριο δεν μένει κανείς στο σπίτι του.

Αύριο δεν κατεβαίνει κανείς μόνος του στην διαδήλωση.

Όλοι μπορούμε να έχουμε μαζί μας και κάποιους πρωτάρηδες, είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν.

Ξέρουμε ένα πράγμα, ότι αύριο δεν πάμε για την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων.

Ξέρουμε , από αύριο οι ευθύνες μας μεγαλώνουν, η αυριανή μέρα μπορεί να γίνει εφαλτήριο αγώνων, για μεγαλύτερες, αποφασιστικότερες και πιο αποτελεσματικές μάχες, με στόχο την ανατροπή του βάρβαρου συστήματός τους.

Αύριο πάμε να τους δείξουμε την δύναμή μας, να μετρηθούμε, να πάρουμε τα΄πάνω μας, να δείξουμε ότι είμαστε αποφασισμένοι.

Να πούμε ΌΧΙ στους νεκροθάφτες των ονείρων μας, των δικαιωμάτων και του μέλλοντός μας.

Αύριο είμαστε εκεί όλοι για να αποτρέψουμε τα απάνθρωπα σχέδιά τους.

Αύριο είμαστε εκεί για να κάνουμε τους χειρότερους εφιάλτες τους να ζωντανέψουν.

Αύριο είμαστε εκεί όλοι για να υπερασπιστούμε την ζωή μας και την ζωή των παιδιών μας

Αύριο πάμε εκεί όλοι μαζί για να τους πούμε ότι είμαστε αποφασισμένοι, ότι δεν μας κουλαντρίζουν τα συναισθήματα, ο θυμός και η αγανάκτηση, αλλά η συνείδησή μας γι΄αυτό

και να το ξέρετε:

Το πρώτο που θα προσέχουμε είναι ο εαυτός μας και οι διπλανοί μας.

Το πρώτο που θα προσέχουμε είναι η πειθαρχεία στις γραμμές μας, συντεταγμένα.

Το πρώτο που θα προσέχουμε είναι να μην σας δώσουμε την ευκαιρία και την ικανοποίηση ότι μας προβοκάρατε και πήγατε το κίνημα που πάει να αναπτυχθεί πίσω.

Το πρώτο που θα προσέχουμε είναι η περιφρούρηση του αγώνα μας.

Το πρώτο που προσέχουμε, είναι ο κεντρικός μας στόχος.

Γιατί δίχως αυτόν δεν μπορούμε εμείς, η εργατική τάξη,εμείς ο κόσμος του μόχθου,εμείς οι παραγωγοί του πλούτου, να μπορέσουμε να απεγκλωβιστούμε από τον κατήφορο και την κόλαση που μας οδηγείτε.

Και κεντρικός μας στόχος είναι:

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΑΠΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΑΣ.

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΛΑΪΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Το θεριό δίνει την μάχη του

2011-10-15T01:19:00.001+03:00

Και εμείς του βγάζουμε ένα ένα τα δόντια.

Η επίθεση είναι μετωπική.

Δεν περιορίζεται μόνον στα κοινωνικά, εργασιακά, δημοκρατικά μας δικαιώματα.

Είναι επίθεση κατά της ζωής του λαού και των εργαζομένων.

Το θεριό δίνει την μάχη του και πάνω στον επιθανάτιο ρόγχο του, σκορπάει τον όλεθρο.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε πια να επιλέξουμε, άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Ο καπιταλισμός μέσω των εκπροσώπων του δείχνει το φρικιαστικό και απεχθές πρόσωπό του.

Χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα για να εξασφαλίσει την κυριαρχία του, έστω και ισχνή, έστω και βραχυπρόθεσμη.

Δεν έχει κάνει χρήση όλων των μηχανισμών του ακόμη, αλλά δεν θα διστάσει να κάνει χρήση των πιο βάρβαρων μέσων για να αντιμετωπίσει τον ταξικό του εχθρό,την εργατική τάξη.

Είναι ο μόνος φόβος τους, ξέρουν ότι μόνον από την εργατική τάξη κινδυνεύουν και αυτήν προσπαθούν να αποδεκατίσουν, να την κατακερματίσουν.

Δεν τους τρομάζει όταν ο λαός αποσπασματικά διεκδικεί και αντιδρά.

Αυτό που τους τρομάζει και γίνεται ο εφιάλτης τους,είναι η ταξική συνείδηση και ο οργανωμένος συγκροτημένος αγώνας.

Γιατί γνωρίζουν ότι μόνον οργανωμένα μπορεί να αντιμετωπίσουμε και να ματαιώσουμε τα εγκληματικά σχέδιά τους.

Και εμείς, άλλα περιθώρια δεν έχουμε,δεν είναι δυνατόν να εκχωρήσουμε τα δικαιώματά μας, τα δικαιώματα των παιδιών μας στην μόρφωση, στην υγεία, στον πολιτισμό, στην εργασία, στην ζωή, στα δικά τους εγκληματικά χέρια, θυσία στον βωμό του κέρδους τους.

Φτάνει πια όσο παραπονεθήκαμε, όσο ανεχθήκαμε, όσο θυμώσαμε, όσο αγανακτήσαμε και όσο διαμαρτυρηθήκατε κατά μόνας.

Τώρα είναι απαίτηση όλοι μαζί, εργάτες, μικρομεσαίοι, συνταξιούχοι και φοιτητές...

Όλοι μαζί οι εργαζόμενοι, ο κόσμος του μόχθου, όλοι μαζί εμείς οι παραγωγοί του πλούτου να αντιμετωπίσουμε τον κοινό μας εχθρό που επιβουλεύεται την ζωή μας.

Να εκφραστούμε μαζικά, αποφασιστικά, οργανωμένα.

Τώρα είναι η ώρα για μάχη και για ζωή.

Να δούμε κατάματα τις ευθύνες μας μπρος στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της σημερινής πραγματικότητας.

Βγαίνουμε στους δρόμους από σήμερα μέχρι τις 19 του μήνα, στους δρόμους του αγώνα, στις γειτονιές, στο γιαπί, στην αγορά, στο σωματείο.......

Σπίτι το σπίτι, σε φίλο και γνωστό, μιλάμε μαζί τους, τους ακούμε, τους δίνουμε δύναμη και κουράγιο, τους πείθουμε ότι δεν είναι μόνοι τους,γιατί μόνος δεν πρέπει να μείνει κανείς.

Την τετάρτη 19/10/2011 Δίνουμε μυριόστομη απάντηση.

Και στις 20 του μήνα κλείνουμε σε ασφυκτικό κλοιό "το ναό της δημοκρατίας τους", μέχρι να έρθει η στιγμή να μπούμε μέσα και να τον καταλάβουμε.

Σαλπίζουμε συναγερμό. Βάζουμε τέρμα στις αυταπάτες, τέρμα στις ψευδαισθήσεις,και παλεύουμε να ανατρέψουμε τα άνομα σχέδιά τους και το σάπιο τους σύστημά.

Να έχει να γράφει η ιστορία ότι:

Εκείνη την μέρα η εργατική τάξη, οι ταξικές δυνάμεις, έδωσαν την απάντησή τους, εκείνη η ημερομηνία ήταν η απαρχή μεγάλων αγώνων που οδήγησαν στην ανατροπή ενός εγκληματικού και βάρβαρου οικονομικού συστήματος.

Άντε παιδιά, καλή δύναμη.

2011-10-07T00:50:00.003+03:00

Γιατί εμένα έτσι μου αρέσει!.............

Πικασο Γκουέρνικα

Comandante Che Guevara Silvio Rodrigues

Nina Simone Pirate Jenny Kurt Julian Weill, Aπό την "Οπερα της πεντάρας"

....................Και ελπίζω και σε εσάς .

2011-10-01T20:50:00.000+03:00

Επιτέλους !!!!

Καιρός ήταν .....

Μην πεις μετά ότι δεν ήξερες.

" Άξιον εστί το τίμημα "

2011-10-01T18:02:00.000+03:00

Οδυσσέα Ελύτη

Θεόδωρου Σμυρνιού

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (1959)

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΚΤΟ

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ

ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας
η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.
Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση.
Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.

- Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.

- Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.

- Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Αλλά πριν, ιδού θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι.
Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε
το μαλλί τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους, για να δελεάσουν τα γύναια.
Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν.
Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα
όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.
Και θα αγαναχτήσει το κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει.
Και θα γίνει κατήγορος η πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα
που υπηρέτησε πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας.
Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατάρα, κατά την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας:
εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τα χρώματα του Υμηττού στη βάση την ιερή του Νέου Αστικού μας Κώδικα.

- Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέτρινο άγαλμα στην πλατεία της Αγοράς
με τις Κρήνες και τα ορθά Λεοντάρια.

- Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια στην ετήσια Κλήρωση των Ζευγαριών.

- Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερέχθειο των Πουλιών.

Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα
που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Αλλά πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης.
Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια
τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους.
Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης.
Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου.
Και μεγάλα πλοία θ' ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους,
οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ' ανοίγει στα μέτρα του,
κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.

- Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.

- Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.

- Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα.

Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει
από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι
και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει.
Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα.
Kαι θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν,
για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση.
Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα.
Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Και θα 'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.
Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας
από τ' ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια.
Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν' αψηλώσουν τα χόρτα,
η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει.
Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη.
Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

Από τον ψαλμό ΙΗ

Τώρα το χέρι του Θανάτου
αυτό χαρίζει τη Ζωή
και ο ύπνος δεν υπάρχει.
Xτυπά η καμπάνα του μεσημεριού
κι αργά στις πέτρες τις πυρρές χαράζονται τα γράμματα:
ΝΥΝ και ΑΙΕΝ και ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ.
Αιέν αιέν και νυν και νυν τα πουλιά κελαηδούν
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το τίμημα.

2011-09-30T16:04:00.001+03:00

Ε Π Α Ν Α Λ Η Ψ Η..!

ΠΟΤΕ...Δεν με πειραξε η πολλη δουλεια..

Ουτε η δυσκολια με πειραξε...!!

Ο πατερας μου..Ελεγε, οτι η δυσκολια...Φερνει την καλη τη νικη..!!

Οταν τα βαζεις με..Γολιαθ...

Τοτε θα βρεις την δοξα του ΔΑΒΙΔ...!!

Μονο ενα πραμμα με πειραξε, στη δουλεια..

Απο νεος το αντιπαθω...Και ως τωρα...Ακομα χειροτερα το μισω..

Οταν αλλαξεις ρουχα...και παρεις θεση απεναντι στο καμινι...

Και ορεξατος...Πιασεις να φτυνεις στις φουχτες...Για να βρει θεση το κρυο σφυρι...

Και τεχνικα...Μαγκιορικα στριψογυρισεις την τσιμπιδα...Με το πρωτο πυρωμενο σιδερακι...

Σαν να...Αδειαζει το κεφαλι......!!

Και το μυαλο..Γεμιζει απο την μυρωδια της σκουριας..

Σκονη κεραμιδια...Που μπαινει απ τα ρουθουνια...Και παει ως την ιδια τη σκεψη...!!

Πρεσσα,αμονι...Σφυρι,τσιμπιδα κι εργατης...

Για τις επομενες δεκα ωρες της ζωης...

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΣΙΩΠΗΛΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ...

Παραγωγη...

Ο χρονος σταματα τη ζωη...Και συ...!!

Σιωπηλος πειθηνιος συνεργατης...Στην ιδια κινηση δεμενος με αορατη αλυσσιδα...

Σφιχτα σχοινια της αναγκης σε αιχμαλωτιζουν...!

Πιανεις..Πρεσσαρεις..Σφυροκοπας..Αφηνεις στη σκαφη...

Κοιτω...

Το ρολοι απεναντι..Στον τοιχο της φαμπρικας καρφωμενο,να μετραει τις ωρες..

Κι εγω..Εκει καρφωμενος..Σαν εξαρτημα..Σαν μηχανημα...

Στην ιδια κινηση δουλος..!!

Σιωπη...

Μονοτο πατημα της πρεσσας ακους...Το σφυρι..Και το βομβο απο το αεριο πουκαιει στο καμινι, και σου σπρωχνει στη μουρη...Την καυτη του ανασα..!!

Ο ιδρωτας τρεχει...Μπαινει στα ματια και τσουζει...

Φερνεις το μαυρο χερι στο κουτελο, και τον σκουπιζεις, με την αναποδη της παλαμης..

Και παλι το ιδιο..

Πιανεις..Πρεσσαρεις..Σφυροκοπας..Αφηνεις στη σκαφη...!!

Το ιδιο οπως χτες..Προχτες..Αυριο..Μεθαυριο

Και τους επομενους δεκα..Δωδεκα μηνας...!!

Οπως τα προηγουμενα...Εικοσι χρονια..!!

Κοιταζω το σφυρι...Που κεφαλωνει απ τα χιλιαδες χτυπηματα...Ελιωσε το ατσαλι...!!

Και του καμινιου τα τουβλα..Φαγωθηκαν απο την πυρα...

Και η πρεσσα..Παλιωσε...Σφυριζουν τα ρολεμαν και θελουν αλλαγμα...

Κι εγω εκει..

Στην ιδια θεση..Στην ιδια κινηση...Δεμενος με αορατη αλυσσιδα...

Σιωπηλος..Πειθηνιος συνεργατης...

σαν εξαρτημα..

Σαν μηχανημα...

Πιανεις,,Πρεσσαρεις..Σφυροκοπας..Αφηνεις στη σκαφη..

Ο ιδρωτας τρεχει...Μπαινει στα ματια και τσουζει..

Φερνεις το μαυρο χερι στο κουτελο...........

...............................................................................................................................

Σαν να εχεις βαλει απεναντι,δυο καθρεφτες και εισαι αναμεσα τους..!!

Κοιτας το ειδωλο σου,χιλιαδες φορες...Το ιδιο...!!

Κοιτας τη ζωη σου......

Τη ζωη σου;;

********************************

Συγκλονιστικό κείμενο, που περιγράφει παραστατικά την αλλοτρίωση του προλετάριου μέσα στην παραγωγή.

Αναδημοσίευση από τον καλό φίλο Μαχαίρη.

Με κλικ στο τίτλο οδηγείσαι στο Blog του.

Για τον Αλέξη του 18%,αλλά και για το 18% !

2011-09-27T17:28:00.001+03:00

Δεν έχω μέχρι σήμερα αναρτήσει
καμιά συνέντευξη αρχηγού κόμματος.

Σήμερα όμως θα κάνω μια εξέγερση τιμητική.

Θα ασχοληθώ με την συνέντευξη του Αλέξη!

Άντε βρε καλώς όρισες στο σπιτικό μου.

Και να τι είπε το παλιόπαιδο το ατίθασο.

«θα είναι αντίστοιχου μεγέθους ιστορικό λάθος με το λάθος, τα λάθηπου έγιναν μετά το αντάρτικο, μετά τις ένδοξες αυτές μέρες του λαούμας, όπου παραδώσανε τα όπλα και χάσαμε την ευκαιρία να δοθεί μια άλληπροοπτική στη χώρα μας».

Καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα, ταυτίζοντας την περίοδο του 40-45 με την σημερινή δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.

Το πόσο εύστοχος είναι αυτός ο παραλληλισμός, το αν ο ξένος κατακτητής είχε τα χαρακτηριστικά που έχουν οι ντόπιοι εκπρόσωποι του κεφαλαίου μέσα σε συνθήκες βαθιάς κρίσης και το ζητούμενο που προβάλλει επιτακτικά σήμερα, ας το παρακάμψουμε προς το παρόν.

Όπως καταλαβαίνεται η παρατήρηση αυτή έχει να κάνει με την άρνηση της Αλέκας και του "Περισσού" να συνεργαστούν σε αυτές τις κρίσιμες για την χώρα και τον λαό της στιγμές!

Δείτε πόσο δίκιο έχει! :

«Εάν μοιρολατρικά πρέπει να δεχτούμε, ότι μονάχα στη δεύτερηπαρουσία του σοσιαλισμού μπορεί να υπάρξει ελπίδα και ζωή, τότε θακαταντήσουμε να περιμένουμε δευτέρα παρουσία. Θα είμαστε στα σπίτια μαςκαι να λέμε ότι δεν υπάρχει φως και ελπίδα».

Μην πει κανείς όχι, είναι αλήθεια ότι ο Σοσιαλισμός απαιτεί προϋποθέσεις που τέτοιες στο άμεσο μέλλον δεν διαφαίνονται.

Χρειάζεται πολύ δουλειά μέχρι ο υποκειμενικός παράγοντας να συμπέσει με τις αντικειμενικές συνθήκες, να αναπτυχθεί η ταξική συνείδηση των εργαζομένων, να επαναστατικοποιηθεί βρε αδερφέ και μέχρι τότε, η εργατική τάξη όχι στον παράδεισο, ούτε στην κόλαση δεν θα γίνεται δεκτή από τον Βελζεβούλη.

Το τι διεργασίες,τι μορφής και τι περιεχομένου αγώνες αναπτύσσονται βέβαια από την μεριά του κ.Τσίπρα και του κόμματός του προς αυτήν την κατεύθυνση ,ας το αφήσουμε και αυτό επί του παρόντος.

Και συνεχίζει ο Αριστερός

«Αυτές είναι υπεκφυγές. Ούτε η κα Παπαρήγα τα πιστεύει αυτά ταπράγματα. Είναι υπεκφυγές για να κρύψουν την αδυναμία τους να πάρουναποφάσεις που τους υπερβαίνουν και τους ίδιους, όπως θα υπερβούν κιεμάς. Οι εξελίξεις μας υπερβαίνουν. Δηλαδή, αν αυτή τη στιγμή δενσυνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε σε μια ιστορική τομή, ότι επαπειλείταιτο μέλλον των παιδιών μας, το μέλλον αυτής της χώρας, ότι το διακύβευμασήμερα δεν είναι ο σοσιαλισμός, αλλά είναι η εργασία, η ίδια η εργασία,εάν θα υπάρχει αύριο η εργασία»,

Τώρα αρχίζει και ξετυλίγεται το παραμύθι :

"Το διακύβευμα σήμερα δεν είναι ο σοσιαλισμός αλλά η εργασία ..."

Για να δούμε που το πάει,γιατί εδώ που τα λέμε και για τους λόγους που είπαμε πάρα πάνω, ε,η κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων και ο Σοσιαλισμός, δεν είναι δα και προ των πυλών!

«Έβλεπα προχθές ένα ωραίο σύνθημα που είχε στην πλάτη της η Αλ.Παπαρήγα στη ΔΕΘ. Και έλεγε: «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Πολύωραίο και ποιητικό. Το λέμε κι εμείς στις πορείες μας και τοτραγουδάμε. Όμως σήμερα το πρόβλημα είναι ότι οι εργάτες χάνουν τααφεντικά τους γιατί απολύονται. Αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν έχουνδουλειά και ότι δεν θα έχουν αύριο. Το 1/3 είναι στο περιθώριο. Άρα,εάν το διακύβευμα σήμερα είναι η εργασία, είναι το κοινωνικό κράτος,είναι ο μισθός και οι συντάξεις, τότε πρέπει να προχωρήσουμε γοργά σεένα μέτωπο αντίστοιχο με αυτό που προχώρησαν οι δυνάμεις της αριστεράςτο '40 - ' 44 όταν πάλι το διακύβευμα δεν ήταν άμεσα ο σοσιαλισμός,αλλά ήταν η εθνική ανεξαρτησία, η λευτεριά, η κοινωνική δικαιοσύνη καιη προκοπή που ερχόντουσαν τότε οι κατακτητές τότε και μας τα έκοβαν όλααυτά με τη βία».

Αυτή πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι μια μεγάλη αγωνία, είναι ένας βαθύς προβληματισμός και οφείλω να σας ομολογήσω ότι δεν είναι ο Αλέξης ο μόνος που έχει αυτή την αγωνία.

Τις προάλλες στην αγορά της περιοχής μου το άκουσα από έναν παραγωγό πατάτας.

Αφού του εξήγησα και "ομολόγησε" γιατί ένας θεός ξέρει τι κατάλαβε, ότι έχω δίκιο για το κεφάλαιο και την εκμετάλλευση της υπεραξίας του εργαζόμενου κατέληξε:

Ναι αλλά βρε κορίτσι μου και τα αφεντικά χρειάζονται, ποιος θα μας δίνει δουλειά!!!

Δείξτε κατανόηση λοιπόν στον πόνο και την αγωνία του Προέδρου.

Δείτε ποιο είναι λοιπόν το διακύβευμα: Να μην χάσει η εργατική τάξη τα αφεντικά της!!!!

Εδώ είναι βέβαια που προκύπτει η σχέση του ξένου κατακτητή με τους σημερινούς αδίστακτους εκπρόσωπους του κεφαλαίου.

Τότε λοιπόν είχε ο λαός απέναντί του τον κατακτητή και πολεμούσε να τον διώξει,το διακύβευμα λέει ήταν η Εθνική ανεξαρτησία η λευτεριά η κοινωνική δικαιοσύνη και πολύ σωστά.

Σήμερα έχει απέναντί του το Καπιταλιστικό σύστημα, που καλά θα έκανε να πολεμήσει και να πολεμήσουμε όλοι μαζί για να το διώξουμε.

Αλλά, ο Αλέξης δεν εστιάζει τον εχθρό στο "πρόσωπο" του οικονομικού συστήματος, αλλά σε εκείνους που το υπηρετούν.

Είναι σαν να λέει αντιφάσκοντας μάλιστα ότι τότε το 40-45 ο στόχος του ΕΑΜ ήταν οι κουκουλοφόροι συνεργάτες των Γερμανών και όχι η ίδια η Ναζιστική Γερμανία και ο Φασισμός ενάντια στους οποίους ιδρύθηκε και πολέμησε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ.

" Όμως σήμερα το πρόβλημα είναι ότι οι εργάτες χάνουν τααφεντικά τους γιατί απολύονται. Αυτό είναι το πρόβλημα".

Το ζητούμενο σήμερα λοιπόν είναι να εξασφαλίσουμε τα αφεντικά μας!

Το ζητούμενο σήμερα και μέσα σε αυτό το σύστημα, μιας και ο Σοσιαλισμός δεν είναι το διακύβευμα μέσα σε συνθήκες βαθιάς κρίσης του συστήματος, ενός συστήματος που πνέει τα λοίσθια, που έχει εξαντλήσει τα όριά του, που σπαράσσεται από τις εσωτερικές του αντιθέσεις, εμείς καλούμαστε από τον "Αριστερό σύντροφο" να εξασφαλίσουμε για λογαριασμό μας τα αφεντικά μας, τους δυνάστες μας,να τους δώσουμε άλλη μια ευκαιρία.

"Το 1/3 βρίσκεται σήμερα στο περιθώριο"

Ομολογεί και, με τους σημερινούς ρυθμούς εύκολα μπορεί να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι σε λίγο θα είναι στο περιθώριο πάνω από το 1/2 του πληθυσμού.

Αυτός λαός λοιπόν πρέπει να πιστέψει και να δεχτεί ότι συνέβαλε και αυτός, ότι είναι συνυπεύθυνος για τις σημερινές εξελίξεις. Άλλωστε ,μαζί δεν τα φάγαμε;

Αυτός λοιπόν είναι και ο λόγος που σήμερα καλεί το παλικάρι όλες τις αριστερές δυνάμεις να αναπτύξουν κοινούς αγώνες με στόχο την εξασφάλιση εργασίας.

Ούτε καν με άλλες συνθήκες από τις συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα που ήδη έχουν επιβάλλει οι πολιτικοί εκπρόσωποι των αφεντικών.

Από αυτούς δε τους πολιτικούς, αλλά και τους φυσικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου, θα διεκδικήσουμε να πάρουν πίσω τα μέτρα και θα είναι αυτοί που θα μας εξασφαλίσουν το κοινωνικό κράτος που εμπορευματικοποίησαν, από αυτούς θα διεκδικήσουμε μισθούς και συντάξεις που τις πετσόκοψαν οδηγώντας στην εξαθλίωση μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης, γιατί δεν μπορούν να διαχειριστούν τα αδιέξοδά τους,γιατί δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.

Γιατί Αλέξη άλλο είναι να λες ότι παλεύουμε και διεκδικούμε τα δικαιώματά μας με στόχο την ανατροπή τους και άλλο είναι να λες, ότι το ζητούμενο είναι μέσα στα πλαίσια του συστήματος αυτού να εξασφαλίσουμε τα αφεντικά μας και τα δικαιώματα που αυτά μας πήραν.

Αλλά σταματημό δεν έχει και συνεχίζει ο αθεόφοβος απτόητος.

« Κι επειδή, ευτυχώς που είμαστε μια χώρα της Ε.Ε., είμαστε στο2011, αλλιώς αυτά τα μέτρα δεν θα πέρναγαν παρά μονάχα με δικτατορίες.Εάν ήμασταν στη δεκαετία του ' 60 ή του '70, θα είχαμε δικτατορία στηνΕλλάδα. Επειδή δεν είμαστε στο ' 60 αλλά στο 2011, επειδή είμαστε μιαχώρα της Ε.Ε., ο μόνος τρόπος για να περάσουν αυτά τα μέτρα είναι ναπαρακάμψουν τη δημοκρατία χωρίς τη δικτατορία, να καταστρατηγήσουν τοΣύνταγμα, να αφήσουν τον κόσμο να βγαίνει στους δρόμους αλλά να μηνκάνουν εκλογές».

Βλέπεται ευτυχώς που είμαστε στην ΕΕ που καμιά σχέση δεν έχει με όσα ο ίδιος περιγράφει!

Τι δουλειά έχουν οι περικοπές,το συνταξιοδοτικό, οι φοροεπιδρομές, τι δουλεία έχει η Τρόικα, η Μέρκελ, ο Στρος Καν και όλο το κονκλάβιο, το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο, η καταστολή, η κατάργηση δημοκρατικών δικαιωμάτων, η τρομοκρατία με την ΕΕ;

Ευτυχώς λοιπόν λίγο ακόμη και θα του ξέφευγε αυτό που με περίσσιο θράσος και κυνισμό ομολόγησε και ο Υπερυπουργός μας λέγοντας στην Βουλή ότι :
"ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπό έλεγχο "

Βρε Αλέξη γιατί το κάνεις αυτό.

Δεν σου μάθανε να βουτάς την γλώσσα σου πρώτα στο μυαλό σου και μετά να μιλάς;

Γιατί βλέπεις τι κάνεις τώρα, θα δώσεις επιχειρήματα και αιτιάσεις στο ΚΚΕ να αρνηθεί ξανά και ξανά την συνεργασία για την οποία "παλεύεις" και για την οποία λαχταράει ο κόσμος της Αριστεράς.

Και τι θα βγεις να πεις στους ψηφοφόρους σου τότε, σε αυτούς τους ανθρώπους που τους έχουν ήδη οδηγήσει τα "αφεντικά"(που χάσανε) στο χείλος της αβύσσου;

Ότι δεν συναινεί το ΚΚΕ να δώσει άλλη μία ευκαιρία στα αφεντικά;

Βρε Αλέξη μήπως αυτά δεν τα έλεγες τελικά για να τα ακούσουν οι ψηφοφόροι σου,μήπως δεν τα έλεγες για τους ανθρώπους του μόχθου,για τους γνήσιους αριστερούς, και ούτε καν για την Αλέκα και για τον Περισσό;

Αλήθεια λέω πολύ θα ήθελα να ακούσω το σκεπτικό των φίλων του ΣΥΝ.

Πολύ θα ήθελα να δω πως και με τι επιχειρήματα μπορούν να δικαιολογηθούν τέτοιου είδους απόψεις, αν και νομίζω ότι και γι΄αυτούς τα περιθώρια έχουν λιγοστέψει και κάτω από τις πραγματικές ανάγκες, δεν μπορεί παρά να βρεθούμε στους ίδιους δρόμους του αγώνα για την ανατροπή του σάπιου και εκμεταλλευτικού συστήματος, έχοντας για διακύβευμά μας τον ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ !

ΕΔΩ η συνέντευξη.
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=421882&h1=true#commentForm