Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

H Koκκινιά απαιτείτε και σήμερα να πρωτοστατήσει.


Τιμή και δόξα
στους ήρωες του Μπλόκου
Τιμή και δόξα
στα παλληκάρια της Κοκκινιάς


Στις 17 Αυγούστου κάθε χρόνο η Κοκκινιά τιμά την μνήμη των παιδιών της, που έδωσαν την ζωή τους για την λευτεριά και την Δημοκρατία. Για την απελευθέρωση από τον Φασιστικό ζυγό.
Ατρόμητοι, αποφασισμένοι, με το κεφάλι ψηλά. Δεν χαμήλωσαν το βλέμμα δεν προσκύνησαν, δεν γονάτισαν και πάλεψαν με τίμημα την ίδια τους την ζωή. Όσοι επιχείρησαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των παλικαριών της, δεν μέτρησαν καλά το μπόι τους, δεν μέτρησαν καλά την παλικαροσύνη και την χαρακιά της απόφασης ανάμεσα στα φρύδια.
Πέσαν επάνω της με όλες τους τις δυνάμεις, να την υποδουλώσουν, ντόπιοι και ξένοι κατακτητές, δοσίλογοι και Γερμανοτσολιάδες. Και τα παιδιά με το πλατύ χαμόγελο και την απόφαση στα μάτια, τα παιδιά της Ανταρτομάνας Κοκκινιάς, υπερασπίστηκαν και Άγιασαν με το αίμα τους και την αντρειοσύνη τους τα χώματά της. Αφήνοντας μας παρακαταθήκη την απόφαση.
********************************
Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια γειτονιά. Αυτή η γειτονιά ήταν χρωματιστή. Είχε το χρώμα και την μυρουδιά από νοτισμένο χώμα. Είχε το πράσινο και τις μυρουδιές από τα τζιράνια και τα γιασεμιά,είχε το θαλασσί τ΄ουρανού και είχε τα πορτοπαράθυρά της βαμμένα πράσινα στο χρώμα της ελπίδας,που κουβάλησαν οι άνθρωποί της από τις Αλησμόνητες πατρίδες της Ιωνίας. Κόκκινη,κόκκινη σαν το αίμα των παλικαριών που ανάστησε, κόκκινη σαν το αίμα που έτρεχε στις φλέβες των παιδιών της και που τίποτα δεν μπορούσε να το αιχμαλωτίσει.
Πριν φανεί ακόμη στον ορίζοντα, την άκουγες, την οσμιζόσουν, άκουγες τους ήχους της, έπιασες τους παλμούς της, άκουγες τα τραγούδια της,τις φωνές και τα γέλια των παιδιών της. Όσο την πλησίαζες ξεδιάλυνες και τα πρόσωπά τους ,πρόσωπα φωτεινά. Αν ήθελες να μπεις, ένας τρόπος υπήρχε. Να πάρεις το κόκκινο της φωτιάς και να το κάνεις παντιέρα σου και τότε, έμπαινες να τραγουδήσεις τα τραγούδια της, να χορέψεις τους καρσιλαμάδες και τα ζεϊμπέκικα της. Τίποτα δεν σε υποχρέωνε,γινόταν από μόνο του .Τρελαινόσουν από τ' αρώματα και τα χρώματα επαναστατούσε το εντός σου. Ήθελες να γίνεις δικός της, να γίνεις ένα μαζί της, να είσαι κομμάτι της,να γίνεις πράσινος και θαλασσής,να είσαι χώμα της και ουρανός της.
Να γίνεις Κόκκινος.
Και όταν έπεφτε το βράδυ και ο ουρανός έπαιρνε να γίνεται μενεξελής απ΄την σελήνη που δραπέτευε για να κάνει βόλτες στα στενά της, τότε αρχήνευε το παραμύθι.
Μια φορά και έναν καιρό ήρθαν στην γειτονιά αυτή, άνθρωποι ξυπόλυτοι, άνθρωποι πονεμένοι, ξεριζωμένοι, με τα εικονίσματα και τα μωρά στην αγκαλιά τους .

Κάποτε ήρθαν σε τούτην εδώ την γειτονιά άνθρωποι, με την ελπίδα,το κουράγιο και την απόφαση στα μάτια. Έφτιαξαν το σκολειό τους, έφτιαξαν την εκκλησιά τους, ασβέστωσαν τα σπιτικά τους, έβαψαν τα πορτοπαράθυρα τους στο χρώμα της ελπίδας, στόλισαν τα χαγιάτια τους με κατηφέδες, με βασιλικούς και δυόσμους,φύτεψαν στους δρόμους τους ευκάλυπτους και πήραν τον χορό της ζωής και του αγώνα.
Σε τούτη εδώ την γειτονιά που λες, έδωσαν στους δρόμους τους τα ονόματα απ΄τις χαμένες τους πατρίδες. Κυδωνιών, Βιθυνίας, Ιωνίας, Ατταλείας, Βοσπόρου, Μενεμένη...
Τα παλληκάρια της, με το χάραμα έπαιρναν τον δρόμο για τις φάμπρικες, νάνε στο πόστο τους προτού σφυρίξει η μπουρού. Οι κυράδες με τα πασουμάκια και κείνες τις ρόμπες τις σατέν, με την φανέλα από μέσα, έπιαναν να σιγυρίσουν τις αυλές, να΄ναι έτοιμες για τον πρωινό καφέ με τις γειτόνισσες. Και κει που παίρναν μπόι οι ευκάλυπτοι και τα γιασεμιά, κει που παίρναν τ΄αψήλου τα μωρά που φέραν μαζί τους, κει που αρχήνευαν να αυγαταίνουν οι φαμίλιες, ήρθε ο εφιάλτης, η καταχνιά και η αντάρα. Τα τραγούδια έγιναν οιμωγές και κλαθμοί, ο αγέρας μύρισε καμμένη σάρκα, σταχτή έγινε το γαλάζιο τ΄ουρανού και μαράθηκαν τα γιασεμιά και τα τζιράνια. Το μόνο που δεν μπόρεσαν να αλλάξουν οι κατακτητές, ντόπιοι και ξένοι ήταν το ΚΟΚΚΙΝΟ. Το κόκκινο από το αίμα τους, που ήρθε και τους έπνιξε. Ξεχύθηκε στους δρόμους και στις γειτονιές, αντρειωμένο και ανυποχώρητο. Το΄δαν και τρόμαξαν οι δοσίλογοι. Αυτά τα παλληκάρια δεν παραδόθηκαν. Ζώστηκαν τον αγώνα τους, για το δίκιο, την λευτεριά, την ανεξαρτησία, με ορθό το ανάστημα και την γροθιά υψωμένη. Όταν τέλειωσε η τραγωδία, μετρήθηκαν και φώναξαν απουσιολόγιο .

Ο τόπος της θυσίας των παλικαριων της Κοκκινιάς

Αποστόλης Χατζηβασιλείου ΠΑΡΩΝ!
Παναγιώτης Ασμάνης , ΠΑΡΩΝ!
Διαμάντω Κουμπάκη, ΠΑΡΟΥΣΑ !
Καζακίδης Στέλιος, ΠΑΡΩΝ!
Κων/νος Περιβόλας, ΠΑΡΩΝ!
Αθηνά Μαύρου, ΠΑΡΟΥΣΑ!.....

ΠΑΡΩΝ ! ΠΑΡΩΝ ! ΠΑΡΟΥΣΑ !.........176 ΟΛΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ

5 σχόλια:

αναρχογατουλης είπε...

Αναρτησεις σαν κι αυτη κανουν πιο ανθρωπινο το διαδικτυο!!!

Ειμαι και γω bb απο μια τετοια συνοικια(http://matitoyvyrwna.blogspot.com/2011/01/blog-post_7901.html).

Οι εικονες που περιγραφεις ειναι κοινες σε ολες τις γειτονιες απο οπου περασαν και τις ανεστησαν Μικρασιατες.

Κοκκινια,Βυρωνας,Καισαριανη.
Ολες με φορο αιματος για την ελευθερια.
(http://keimenaantistasis.wordpress.com/2008/08/07/vyronas-kasimatis/)

Καλη σου μερα....

¡VENCEREMOS! είπε...

Καταπληκτική ανάρτηση! Συγχαρητήρια!

Τιμή και δόξα στα Παλικάρια της Κοκκινιάς και του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ!

blackbedlam είπε...

Kαλησπέρα Αναρχε.
Η ιστορία της εργατικής τάξης, των ανθρώπων του μόχθου, η ιστορία των λαών, είναι γεμάτη από αγώνες και θυσίες για την Ελευθερία, την ανεξαρτησία, για την ισότητα, για τα δημοκρατικά τους δικαιώματα,για το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή.
Πάντα ότι κατακτήθηκε, ήταν αποτέλεσμα του μόχθου, των αγώνων και των θυσιών των λαών.
Σήμερα μέσα σε αυτές τις βάρβαρες συνθήκες που πάνε να επιβάλλουν στους λαούς, αφού προηγουμένως τους έχουν ποδηγετήσει, τους έχουν καταστήσει ανενεργούς, πειθήνιους,αποπροσανατολισμένους, είναι ανάγκη η ιστορική μνήμη, να παραμείνει ζωντανή,φωτεινό ορόσημο για τις νέες γενιές.
Πολύ περισσότερο που οι γνωστοί κύκλοι, γνωρίζοντας το ρόλο που μπορεί να παίζει η ιστορική μνήμη, με κάθε μέσο και κάθε ευκαιρία, επιδιώκουν να την παραχαράξουν.
Η ιστορική μνήμη αποτελεί παρακαταθήκη για τους αγώνες που θα απαιτηθούν από δω και στο εξής, γιατί όσο και αν έχει χειραγωγηθεί ο λαός όσο και αν το ταξικό του ένστικτο δεν έχει επαναστατικοποιηθεί, δεν είναι δυνατόν να παραμείνει παθητικός παρατηρητής της ίδιας του της εξόντωσης.

Αναρχογατούλη,έχεις δίκιο, το Μικρασιατικό στοιχείο από όπου και αν πέρασε, όπου και με ότι ασχολήθηκε, έφερε τον πολιτισμό και την πρόοδο.

Επισκέφτηκα τους συνδέσμους που μου έδωσες και σ΄ευχαριστώ.

blackbedlam είπε...

Venceremos Τιμή και δόξα σε όλους τους αγωνιστές των πανανθρώπινων ιδανικών.

Δεν επανέρχομαι στην προηγούμενη κουβέντα μας, σεβόμενη την άποψή σου για την ανάγκη διαφορετικότητας στις απόψεις.
Το μόνο που θα σου πω, είναι ότι παρ΄όλα και όσα κατά καιρούς ο Μίκης έχει "τσαλαβουτίξει" είναι ότι συμφωνώ μαζί σου και είμαι περήφανη που οι συγκυρίες το έφεραν να βρεθώ αρκετές φορές μαζί του και να συνεργαστούμε σε πολιτικού χαρακτήρα ζητήματα.

faros είπε...

Παρόντες ...
Στη ψυχή και την καρδιά μας !

Οδηγοί ...
Των βημάτων μας !

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...